Wywiady
Wywiad z artystką i autorką – Phyllis Waltman
Imię i nazwisko Phyllis Waltman
Strona internetowa i miejsca, w których można mnie znaleźć w sieci
Strona: www.artforthehorselover.com
www.Michaelsonmain.com
www.Christiancowgirl.net
www.Reindeer-ranch.com
www.Codycountryartleague.com
www.Murphsranchmarket.com
Gdzie mieszkam
Canon City, Kolorado
Opowiedz nam trochę o sobie – jaka jest twoja historia i skąd pochodzisz?
Urodziłam się i wychowałam na farmie/ranczu w zachodnim Kolorado, otoczona zwierzętami, a tym, które najbardziej przyciągało moją uwagę, był koń.
Gdy tylko potrafiłam wdrapać się na konia – ze zbocza, płotu, błotnika czy z rowu – jeździłam. Rysowanie pojawiło się mniej więcej w tym samym czasie.
Później, po studiach plastycznych na Colorado State University w Fort Collins w Kolorado, w końcu zajęłam się sztuką i naturalnie skupiłam się na koniu jako temacie. Przez kilka lat pracowałam ołówkiem, a potem przeszłam na akryl, dodając do palety kolor.

Co było pierwsze: fotografia, pisanie i sztuka czy konie?
Dawno to było, ale wydaje mi się, że koń, a zaraz po nim rysowanie. W dzieciństwie najchętniej rysowałam i jeździłam konno. Mniej więcej w połowie życia, kilka lat po skończeniu szkoły, pracowałam w biurze i postanowiłam sprawdzić, co naprawdę chciałabym robić. Przyszły mi do głowy tylko dwie możliwości: praca z końmi albo sztuka. Przeprowadziliśmy się do Arizony i spędziłam wspaniały rok, pracując na ranczu koni arabskich, ale w końcu postawiłam na sztukę. Próbowałam łączyć jedno z drugim, ale praca na ranczu na pół etatu oznaczała co najmniej 5 dni w tygodniu, a tak naprawdę potrzebowali kogoś na 6 ½ dnia.
Co zainspirowało cię do stworzenia Sunny Boy and Little Sunny?
Sunny Boy and Little Sunny powstało podczas wyprawy po materiały do przyszłych obrazów. W czasie podróży zatrzymaliśmy się z Jimem w Cody w stanie Wyoming i znaleźliśmy kilka broszur o atrakcjach w okolicy. Jedna z nich zachwalała wycieczkę po pobliskim rezerwacie dzikich mustangów (Wild Mustang Reserve). Po prostu nie mogłam przepuścić takiej okazji, więc z aparatami w rękach ruszyliśmy zobaczyć dzikie konie.

Jak robiłaś zdjęcia do swojej książki i czy był to trudny proces?
Natrafiliśmy na jedną grupę i spędziliśmy mnóstwo czasu na robieniu zdjęć. W końcu Ken, nasz przewodnik, powiedział, że wypatrzył kolejną grupę kawałek dalej, i chciał nas tam zabrać. Bardzo niechętnie zostawiliśmy pierwszą grupę. Kiedy dotarliśmy do drugiego stada, przez okolicę przejechały trzy samochody terenowe i spłoszyły pierwsze stado. Widzieliśmy, jak przechodzi przez grzbiet wzgórza. Podekscytowani widokiem tylu galopujących koni, przygotowaliśmy się, żeby zrobić jak najwięcej zdjęć. Przewodnik też był podekscytowany i pokazywał nam nowo narodzone źrebię w stadzie. Był tam poprzedniego dnia i wtedy źrebięcia jeszcze nie było. Kiedy więc pierwsze stado wpadło na drugie, wszystkie konie rzuciły się do ucieczki. Ja również skupiłam się na maluchu – był taki uroczy, same nogi, które nigdy wcześniej nie musiały biec.
Przewodnik Ken wskazał, którego konia uważa za ojca, i historia tej rodziny rozegrała się na naszych oczach! Mój aparat pstrykał tak szybko, jak tylko mógł.
Dosłownie się rozgrzał i pod koniec zaczął mi się wyłączać. Kiedy dawałam mu chwilę odpocząć, robił jeszcze kilka zdjęć i znów się wyłączał, ale z odrobiną modlitwy włączał się ponownie. Szliśmy pieszo za stadami, jak tylko mogliśmy, aż przewodnik nie pozwolił nam iść dalej. Nie muszę chyba mówić, że mogłabym tak chodzić cały dzień! Maluch był po prostu cudowny. Dopiero przeglądając zdjęcia, zrozumiałam całą historię.

Czy nadal śledzisz losy swoich zwierzęcych bohaterów?
To zdarzenie miało miejsce we wrześniu 2009 roku. Wróciliśmy w lipcu 2010 roku, żeby sprawdzić, czy uda nam się znaleźć te konie. Żyją na 110 000 akrów ziemi zarządzanej przez BLM (Biuro Gospodarki Gruntami). Wtedy znaleźliśmy ojca, Sunny Boya. We wrześniu 2010 roku wróciliśmy do Cody na festiwal sztuki i znów rozmawialiśmy z Kenem. Kiedy wyjeżdżaliśmy z Cody, zadzwonił, że wypatrzył Little Sunny’ego – oczywiście już o rok starszego. Nie zdążyliśmy go zobaczyć, ale planujemy w tym roku znowu tam pojechać.
Jesteś też malarką koni – od jak dawna malujesz?
Rysuję i maluję zawodowo od około 25 lat. A tak naprawdę od wczesnego dzieciństwa.
Kto miał na ciebie największy wpływ, zarówno literacki, jak i artystyczny?
Zaczynałam od ołówka, a Robert „Shoofly” Shufelt był kimś, czyje prace naprawdę podziwiałam.
W dzieciństwie moją ulubioną książką był „Czarny rumak” („The Black Stallion”) Waltera Farleya, a ostatnio na wiele sposobów inspirują mnie historie Seabiscuita, Secretariata i Hidalga. Jestem raczej kinomanką.
A przede wszystkim Rosa Bonheur, francuska malarka z XIX wieku, która tworzyła niesamowite obrazy koni. Kiedyś, zwiedzając Metropolitan Museum w Nowym Jorku, weszłam do sali, a tam na ścianie wisiał jej ogromny obraz Targ koński o wymiarach 8 na 16 stóp. Dosłownie zwalił mnie z nóg – usiadłam i po prostu chłonęłam go w całości!

Czy masz (lub miałaś) konkretne zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Mój mąż od lat powtarzał, że chce napisać książkę. Mnie to nigdy nie interesowało, ale kiedy wydarzyła się ta historia i mieliśmy szczęście być jej świadkami, po prostu poczułam, że musimy się nią podzielić.
Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Razem z Jimem lubimy podróżować, a kiedy tylko jesteśmy w drodze, nieustannie wypatruję tego, co nazywam „końskimi krajobrazami”. To zawsze rozpala we mnie chęć do malowania. A każde wydarzenie związane z końmi to mnóstwo potencjalnych obrazów.
Jak według ciebie internet wpłynie na sztukę i literaturę?
Myślę, że internet ma i będzie miał ogromny wpływ na sposób prowadzenia marketingu. Pozwala dotrzeć do ludzi na całym świecie.
Czy wpłynął na twoją?
Na przykład Jim odkrył, że nasza książka jest dostępna w Nowej Zelandii. Internet pozwala nam docierać do ludzi w całym kraju i na całym świecie.

Co jeszcze jest twoją pasją?
Projektowanie, które oczywiście jest częścią malarstwa, a kiedy tworzyliśmy książkę, okazało się, że projekt to ogromna część tego, by wszystko zagrało.
Obecnie mieszkam na pustynnej wyżynie w Kolorado i każdej wiosny uwielbiam projektować i przeprojektowywać swoje ogrody – stają się dla mnie kolejnym rodzajem „płótna”!
Poza tym całym sercem pragnę uczyć się kroczyć z Panem Jezusem i Trójcą Świętą i mieć z nimi osobistą relację. Stamtąd pochodzi mój talent, a moją pasją jest dzielić się jednym i drugim poprzez miłość do koni.
Pracujesz nad czymś nowym?
Obecnie pracuję nad obrazem przedstawiającym jednego z pozostałych ogierów ze stada Sunny Boya. Kiedy zeszłego lata wróciliśmy sprawdzić, co u Sunny Boya i Little Sunny’ego, obserwowaliśmy pewną grupę. Jeden z ogierów miał przy sobie kilka klaczy i jedno źrebię. W pewnej chwili maluch zaczął biegać tam i z powrotem, podskakując na wszystkie strony i świetnie się bawiąc.
W końcu ojciec – tak mi się przynajmniej wydawało – miał tego dość i zaczął dawać maluchowi do zrozumienia, że pora się uspokoić. Pognał za źrebięciem, a ja uchwyciłam aparatem ujęcie z jego grzywą uniesioną wysoko w powietrze. Namalowałam już inny obraz, zatytułowany Free Spirit, przedstawiający ogiera, który zbliżał się do rywala, a jego grzywa unosiła się w ten sam sposób. Wyglądało to, jakby robił to celowo. Tego dnia nie było wiatru.

Gdybyś miała jednym prostym zdaniem opisać, co czujesz do koni, jak by ono brzmiało?
Mówi się, że miłość to czyn, i właśnie o tym była cała ta historia Sunny Boya i Little Sunny’ego: o miłości ojca, który ryzykował utratę swojego haremu klaczy, by chronić jedną klacz i źrebię przed intruzami. Przez to zakochałam się w koniach jeszcze bardziej.
Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Phyllis za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi pracami. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę z pracami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi dziełami.
Czekaj też na kolejne wywiady z autorami książek o koniach i artystami.
Piszesz o koniach albo znasz autora lub autorkę, których chcesz zobaczyć na naszych stronach? Wpisz imię i adres strony w komentarzu poniżej lub napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał