Wywiady
Wywiad z autorką – Rose Miller
Zdjęcie: Connie Kleiman
Imię i nazwisko
Rose Miller
Strona internetowa i miejsca, w których można mnie znaleźć w sieci
Strona: www.rosemiller.net
Blog: rosemillerbooks.blogspot.com
Jej książka: The Horse That Wouldn’t Trot
Gdzie mieszkam
Mieszkam w okolicach Goshen w północnej Indianie, niedaleko Notre Dame, na farmie koni o powierzchni 75 akrów.
Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Wychowałam się na farmie w północno-środkowej Pensylwanii, tuż obok rozległego, pięknego lasu stanowego Tioga State Forest, i od trzeciej do ósmej klasy chodziłam do wiejskiej szkoły z jedną salą.
Razem z siostrą dostałyśmy konie, kiedy ja miałam 15 lat, a ona 10. Wędrowałyśmy po tych lasach i czułyśmy się jak w niebie.
W wieku 19 lat wyszłam za mąż za Hala. Przeprowadziliśmy się do Indiany i pracowałam z nim w jego gabinecie chiropraktycznym. W pierwszych latach mieszkaliśmy na uroczej małej farmie w Middlebury w Indianie, ale w 1965 roku zniszczyło ją tornado. Wiele lat później przenieśliśmy się na naszą obecną farmę, gdzie zaczęłam spełniać marzenie z dzieciństwa o hodowli koni. Wychowaliśmy czworo dzieci: syna i 3 córki, ale w 2004 roku nasza najstarsza córka, Sharon, zmarła na raka piersi. Teraz mamy dwie małe wnuczki, które kochają konie i wszystkie nasze zwierzęta. Mam 70 lat (młodości!) i uwielbiam pisać o wszystkich moich licznych zwierzęcych przyjaciołach.

Kiedy zaczęłaś pisać o koniach?
W 1993 roku napisałam dla Voice Magazine, oficjalnego pisma poświęconego rasie Tennessee Walking Horse, artykuł o budowie koni Tennessee Walking Horse i o tym, czym różni się od budowy koni kłusujących. Od tamtej pory napisałam kilka artykułów dla różnych pism o Walking Horse, a potem przyszedł czas na duży projekt – książkę.
Opowiedz nam o swojej najnowszej książce The Horse That Wouldn’t Trot.
To historia mojej trwającej 30 lat drogi do tego, by stać się prawdziwą koniarą: radości, rozczarowań, utraconych złudzeń i sukcesów, jakie niesie posiadanie koni i miłość do nich. To coś w rodzaju wspomnień, ale z moich doświadczeń można wyciągnąć wiele lekcji.
Opisuję też fragmenty historii rasy Tennessee Walking Horse i ujawniam paskudny sekret, który niektórzy trenerzy koni pokazowych stosują, żeby ich konie poruszały się przesadnie efektownym chodem – tak zwany „soring”.
Mam nadzieję, że im więcej miłośników koni i zwierząt usłyszy o tym znęcaniu się, tym częściej będą się domagać u swoich kongresmenów większej liczby inspekcji USDA na pokazach koni. Część dochodu z każdej sprzedanej książki przekazuję NWHA i FOSH – dwóm aktywnym organizacjom, które walczą z soringiem.
Dlaczego właśnie Tennessee Walking Horse?
Cóż, na pewno nie zaczynałam od tej wspaniałej rasy. Od dziecka kochałam konie arabskie, ale kiedy kupiłam swoje pierwsze araby, ku mojemu wielkiemu rozczarowaniu okazało się, że nie mogę na nich jeździć! Ich energiczny kłus wykańczał mi plecy.
To mąż opowiedział mi o „koniu, który nie kłusował”, czyli o Tennessee Walking Horse, i usilnie namawiał, żebym się mu przyjrzała.

Zdjęcie: David Pruett
Piszesz też artykuły do różnych pism. Co lubisz bardziej: długą pracę nad książką czy szybszy tryb pisania artykułów?
Szczerze mówiąc, lubię jedno i drugie. Lubię szybko dzielić się wiedzą w artykułach, ale praca nad książką była cudownym, a nawet duchowym doświadczeniem. W książce zanurzyłam się o wiele głębiej. Stała się dla mnie procesem uzdrowienia i pomogła mi pogodzić się ze stratą córki i kilku ukochanych koni.
Kto ma największy wpływ na twoje pisarstwo?
Nigdy nie marzyłam o tym, żeby zostać pisarką – to po prostu jakoś się stało. Najbardziej lubię wszelkiego rodzaju literaturę faktu o zwierzętach. Natomiast Mark Rashid to trener koni, prowadzący warsztaty i autor wielu książek o koniach; jego pierwsze książki były napisane swobodnym, gawędziarskim stylem, a opisywał w nich najróżniejsze zdarzenia z udziałem koni i płynące z nich lekcje. Wiele nauczyłam się z jego książek, zwłaszcza z „Horses Never Lie”. Rashid przekonuje, że konie wolą przywództwo spokojne niż dominujące przywództwo samca alfa. Kiedy zaczęłam spisywać swoje historie, odkryłam, że opowiadam o swoich doświadczeniach podobnie jak Mark: w formie gawędy. Jako dziecko uwielbiałam książki Waltera Farleya z serii Black Stallion. Przeczytałam wszystkie i właśnie dlatego mój pierwszy koń był arabem.
Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Tak, i to, co dziwne, krowę rasy jersey, którą mieliśmy na farmie w czasach mojego dzieciństwa.
Wabiła się Buttercup i ze wszystkich zwierząt w moim życiu, łącznie z niesamowitymi psami i wspaniałymi końmi, to do niej pobiegnę się przywitać, kiedy przejdę na wielkie zielone pastwisko w niebie.
Była mi bardzo potrzebna jako powierniczka – kiedy byłam małym dzieckiem, nastolatką i młodą żoną. Zawsze będę kochać Buttercup.

Zdjęcie: Terry Young
Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Trzy lata temu przebudowaliśmy główną sypialnię. Rozciąga się teraz przez całą szczytową część domu i z trzech stron otaczają ją duże drzewa. Siedząc tam, czuję się jak w domku na drzewie. Wystarczy, że zamknę drzwi i wejdę do mojej samotni, a zostawiam za sobą hałas i stres codziennego życia.
Jaki wpływ według ciebie wywarł internet na pisarstwo w ogóle?
Myślę, że to świetny sposób, żeby dzięki kontaktom w sieci dzielić się książkami z innymi autorami i miłośnikami zwierząt. Bardzo ułatwił też szukanie informacji. Myślę, że zachęca ludzi do tego, by spróbowali sił w pisaniu książki.
A czy wpłynął na twoje?
Bez internetu nigdy nie przyszłoby mi do głowy, żeby samodzielnie napisać, wydać i wypromować książkę. Poznałam w sieci wielu pomocnych ludzi, w tym The Equinest!
Co jeszcze jest twoją pasją?
To cicha, ale trwała pasja: przez całe życie z zapałem szukam kierunku, w którym Bóg chce, żebym podążała. Staram się dostrzegać możliwości, które przede mną otwiera, i przechodzić przez te drzwi. Ta książka jest dobrym przykładem, a nasza rodzina może się przeprowadzić do Arizony, krainy, gdzie słońca jest dużo więcej niż w ponurej północnej Indianie. Jeśli On nadal będzie wytyczał tę ścieżkę, przeniesiemy naszą ludzką i zwierzęcą rodzinę na zachód. Po tym, jak przeżyliśmy śmiercionośne tornado, Hal i ja jesteśmy przekonani, że istnieje Boski plan dla naszego życia.
Czy możesz zdradzić nam coś o swojej następnej książce?
Po 30 latach hodowania, szkolenia i wystawiania koni przeszłam na emeryturę i kupiłam wierzchowe muły poruszające się chodami specjalnymi (gaited)!

Tytuł mojej następnej książki, Broomtails and Longears: The Adventures and Misadventures of a New Mule Owner, mówi chyba sam za siebie – w każdym razie zakochałam się w mułach po uszy.
The Horse That Wouldn’t Trot ukaże się w sam raz na świąteczne zakupy. Kiedy będzie można ją kupić?
1 grudnia. Informacje o zakupie znajdą się na mojej stronie.
Ostatnie pytanie: gdybyś miała tylko jedno zdanie, żeby przekonać kogoś, kto boi się koni, by na jednego wsiadł, co byś powiedziała?
Chyba w ogóle bym nie próbowała. Widziałam, jak moja dwuletnia wnuczka nie chciała wsiąść do siodła razem z mamą. Bardzo mnie to rozczarowało, ale dostała czas i rok później sama chciała jeździć, kiedy zobaczyła, jak jeździ jej kuzyn. Myślę, że to może być kwestia wewnętrznej więzi i motywacji. Nie każdy musi zostać jeźdźcem. Kto kocha konie, może z nimi albo dla nich robić wiele innych rzeczy niż jazda wierzchem.
To nie koniec
Dziękujemy Rose za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją twórczością. Zaglądaj na jej stronę i bloga, żeby być na bieżąco z najnowszymi informacjami o jej książce.
Czekaj też na kolejne wywiady z autorami książek o koniach i artystami.
Piszesz o koniach albo znasz autora lub autorkę, których chcesz zobaczyć na naszych stronach? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał