Wywiady
Andrea Lyle – wywiad z autorką książek o natural horsemanship
Imię i nazwisko
Andrea Lyle
Strona internetowa i miejsca, w których można mnie znaleźć w sieci
Strona: www.kids-naturally.com
Obserwuj Andreę na Twitterze: @KidsNaturally
Kup jej książkę: Me & My Horse
Gdzie mieszkam
Mieszkam w pięknym Pagosa Springs w Kolorado.
Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Urodziłam się na Środkowym Zachodzie i odkąd pamiętam, kochałam konie. Kiedy byłyśmy małymi dziewczynkami, chodziłyśmy z siostrą bardzo daleko tylko po to, żeby postać przy ogrodzeniu i je pogłaskać. Pierwszego kuca dostałam w końcu w wieku 13 lat i poza latami studiów zawsze miałam konie.
Nieoficjalnie zaczęłam szkolić konie jako nastolatka, kiedy kupiona przeze mnie klacz okazała się źrebna. Nie miałam pojęcia, co robię, więc po prostu robiłam to, co przychodziło mi naturalnie. Chyba stosowałam natural horsemanship, zanim to podejście w ogóle zyskało nazwę.
Później zaczęłam pomagać zawodowemu trenerowi przy zajeżdżaniu młodych koni. Mniej więcej 15 lat temu, za sprawą bardzo trudnego konia, oficjalnie zajęłam się natural horsemanship. Od tamtej pory dalej zgłębiam to podejście i stosuję je przy własnych koniach. Kilka lat temu zaczęłam uczyć dzieci. Uznałam, że bardzo by im pomogło, gdyby mogły poznać tę filozofię w młodym wieku i nie musiały oduczać się tylu rzeczy, co ja.
Co sprawiło, że zaczęłaś pisać o koniach?
Zaczęłam pisać niedługo po tym, jak zainteresowałam się naturalnym podejściem do koni. Uważałam je za niezwykle wartościowe. Tu i ówdzie opublikowano kilka moich artykułów, ale dopiero kiedy zaczęłam uczyć dzieci, stało się dla mnie jasne, jak bardzo potrzebna jest książka, która uczyłaby dzieci zasad podejścia naturalnego.

Podstawą twojej interaktywnej książki o koniach Me & My Horse jest natural horsemanship. Możesz nam o niej trochę opowiedzieć?
Książka w wyjątkowy sposób podchodzi do jeździectwa, bo patrzy na wszystko z punktu widzenia konia. Większość z nas uczy się o koniach „od zewnątrz” – czym je karmić, jak je czyścić, jak nazywają się części ciała, jakiego sprzętu używać, jak osiodłać konia, wsiąść, jeździć itd. – ale niewielu naprawdę poznaje konia „od środka”: jak koń myśli, co sprawia, że robi to, co robi, jak jego zachowanie wiąże się z emocjami, z instynktem przetrwania itd.
Dzięki opowiadaniom, grom, łamigłówkom i innym zadaniom w książce dzieci poznają konie od środka. W opowiadaniach kryją się też życiowe lekcje i wyzwania, przed którymi stają wszystkie dorastające dzieci.
Zaprojektowałam ją jako połączenie dziennika, albumu i zeszytu ćwiczeń, tak żeby każde dziecko mogło z nią pracować, dobrze się bawić i zrobić z niej własną pamiątkę.
Skoro jest tyle książek o koniach, dlaczego uważasz, że ta jest potrzebna?
To naprawdę proste. Chcę pomóc dzieciom być bezpiecznymi i dobrze się bawić z końmi. Żeby naprawdę były bezpieczne, dzieci muszą znać i rozumieć swojego konia od środka. Bardzo niewiele książek pokazuje tę stronę konia w sposób, który do dzieci przemawia. Widzę zdecydowanie za dużo niepewnych dzieci na niebezpiecznych koniach. Wiedza może to zmienić.
Wierzę, że jeśli dzieci przyswoją zasady podejścia naturalnego i potraktują je jako fundament, to jakiekolwiek techniki wybiorą, będą one bezpieczniejsze i skuteczniejsze. Na tym zyskują wszyscy – i dzieci, i ich konie.

Czy twoim zdaniem dzieci są bardziej otwarte na natural horsemanship niż dorośli?
Nie powiedziałabym, że dzieci są bardziej otwarte na natural horsemanship niż dorośli, ale z pewnością łatwiej się do niego dostosowują. My, dorośli, zwykle mamy dalej do tego, żeby się rozluźnić i bawić, a dzieciom przychodzi to zupełnie naturalnie! Zabawa jest bardzo ważną częścią natural horsemanship.
Jaką jedną radę dałabyś dziś właścicielom koni, jeśli chodzi o ich zwierzęta?
Trudno ograniczyć się do jednej rady, ale to pytanie trafia w sedno. Nie chodzi o posiadanie. Nie możemy naprawdę posiadać innej żywej istoty. Zwierzę nie jest przedmiotem. Za każdym razem, gdy mamy do czynienia ze zwierzęciem, chodzi o relację albo partnerstwo, w którym każda ze stron ma wybór – także zwierzę. Różnica tkwi w nastawieniu. Jeśli jesteśmy wrażliwi na to, co zwierzęta mówią nam o swoich wyborach w tej relacji, będzie ona dużo bardziej udana i przyjemna dla obu stron.
Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej pracy?
Właściwie wszystkie moje zwierzęta i wszystkie dzieci, które uczyłam, były moimi muzami. Każde z nich mnie inspirowało i od każdego czegoś się nauczyłam. Nauczyły mnie dostrzegać różnice między nami wszystkimi, ludźmi i zwierzętami, i doceniać te różnice.
Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Zawsze inspiruje mnie przebywanie na łonie natury z moimi zwierzętami. Góry także.
Mam ogromne szczęście, że mieszkam w miejscu otoczonym górami, zwierzętami – dzikimi i domowymi – i pięknem, którego nie potrafię opisać słowami.
Jak twoim zdaniem internet wpłynął na branżę jeździecką?
Myślę, że pod wieloma względami internet prawdopodobnie pomógł tej branży, bo umożliwia więcej i szybszej komunikacji. Obawiam się jednak, że ludzie tak bardzo dają się pochłonąć technologii, że brakuje im czasu dla swoich zwierząt.
Jak wykorzystujesz go na swoją korzyść?
Mam stronę dla dzieci związaną z książką i od czasu do czasu korzystam z Twittera. Oczywiście e-mail jest stałym elementem życia niemal każdego z nas i ja też z niego korzystam. Poza tym nie jestem zbyt biegła w sprawach komputerowych.
Co jeszcze sprawia, że twoje serce bije szybciej?
Moja rodzina, a zwłaszcza moje dwoje nastolatków! Widok dzikich zwierząt – jeleni, wapiti, kojotów, rysi rudych, jastrzębi, orłów – wciąż mnie zachwyca, chociaż to u nas codzienność.
Pracujesz nad czymś nowym?
Zawsze. Jestem osobą pełną pomysłów i moim największym problemem jest zawężenie ich do tego, co realnie da się zrobić. Mam wizję natural horsemanship dla dzieci.
Moim celem jest, żeby strona internetowa i książki, które piszę, stały się dla dzieci trampoliną do zakładania własnych, lokalnych grup natural horsemanship, trochę na wzór 4-H czy Pony Clubu – tak żeby miały gdzie wykorzystać to, czego się uczą, i gdzie się tym dzielić.
Intensywnie pracuję nad tymi pomysłami. Pracuję też nad drugim tomem „Me and My Horse”, który powinien ukazać się jeszcze w tym roku.
To nie koniec
Dziękujemy Andrei za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją pracą. Więcej informacji o niej znajdziesz na jej stronie o naturalnym podejściu do koni dla dzieci – a skoro już tam będziesz, kup jej książkę.
Zaglądaj też do nas po kolejne wywiady z autorami książek o koniach i artystami.
Piszesz o koniach albo znasz autora książek o koniach, którego chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał
