Wywiady
Wywiad z autorką – Heidi M. Thomas
Imię i nazwisko
Heidi M. Thomas
Strona internetowa i miejsca, w których można mnie znaleźć w sieci
Strona: www.heidimthomas.com
Blogi: heidiwriter.wordpress.com i bloodredpencil.blogspot.com
Harmonogram wirtualnej trasy promocyjnej
Obserwuj Heidi na Twitterze: @Heidiwriter
Gdzie mieszkam
Mount Vernon, WA
Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Wychowałam się na ranczu we wschodniej Montanie, na bardzo odludnej, wiejskiej prowincji.
Prąd mieliśmy dopiero, gdy skończyłam sześć lat, a łazienkę w domu – dopiero kiedy chodziłam do liceum.
Przez osiem klas chodziłam do wiejskiej szkoły z jedną salą, a w liceum w tygodniu mieszkałam w internacie. Ukończyłam dziennikarstwo na University of Montana w Missouli.
Kiedy zaczęłaś pisać?
Gdy tylko nauczyłam się pisać litery alfabetu. Pytałam mamę, jak się pisze różne słowa, rysowałam obrazki i dopisywałam podpisy do moich małych opowiadań.
Pisałam opowiadania przez całą podstawówkę i trochę w liceum, a na studiach zajęłam się dziennikarstwem.
Kto najbardziej wpłynął na ciebie jako pisarkę?
Od najmłodszych lat pochłaniam książki i wciąż czytam bardzo różnorodną literaturę – od kryminałów proceduralnych i dramatów sądowych po Anitę Shreve i Ann Patchett.
Moi ulubieni autorzy w gatunku, w którym piszę, to jednak Ivan Doig, również autor z Montany, i Jane Kirkpatrick, która tak jak ja pisze powieści historyczne.
Jaka jest twoja ulubiona książka wszech czasów?
Trudno to określić – jest tyle dobrych książek. Chyba muszę powiedzieć, że „Heidi” Johanny Spyri, choćby dlatego, że jej bohaterka to moja imienniczka.
Co zainspirowało cię do napisania „Cowgirl Dreams”?
Świadomość, że moja babcia w latach dwudziestych XX wieku jeździła na bykach na rodeo. Była drobną kobietą i pomyślałam, że musiało to wymagać wielkiej odwagi.
Twoja babcia najwyraźniej była koniarą – a ty?
Dorastałam w siodle, pomagając tacie spędzać bydło do znakowania i wysyłki. Ale od dawna już nie jeżdżę.
Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Nie wiem, czy to moje muzy, ale mam dwa koty, które żartobliwie nazywam moimi „asystentami”, bo jeden z nich albo oba zwykle leżą akurat na kartce, nad którą pracuję.
Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w nastrój do pisania?
Chciałabym. Jeśli już coś, to chyba kilka filiżanek kawy i czytanie maszynopisów, które redaguję dla innych, albo poradników o pisaniu – to w końcu sprawia, że siadam do komputera i zabieram się do pracy.
Termin to niezawodny sposób, żeby zmusić mnie do pisania!
Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Pomaga przebywanie na świeżym powietrzu, na łonie natury. Kiedy czuję, że moja studnia inspiracji wyschła, często jadę nad wodę i po prostu tam siedzę. Czasem, kiedy utknę z jakimś problemem w fabule, wystarczy spacer, żeby go rozwiązać.
Jak myślisz, jaki wpływ miał internet na pisarstwo w ogóle?
Zrodził mnóstwo niedoszłych autorów, bo na komputerze dużo łatwiej pisać, przepisywać i redagować.
Pojawienie się e-wydawnictw i cyfrowego druku na żądanie (Print On Demand) również ułatwiło wydawanie książek. Dla rynku książki to zarazem dobre i złe.
Czy wpłynął na twoje pisanie?
Kiedy zaczynałam karierę dziennikarską, wciąż używaliśmy maszyn do pisania i gdy chciałam coś zmienić, dosłownie musiałam wycinać i wklejać kawałki papieru.
Więc dziś poprawianie i redagowanie to bułka z masłem! A wysłanie zapytania i maszynopisu do wydawcy drogą elektroniczną było cudowne.
Czy jest coś, co napisałaś i co zawsze pozostanie twoim ulubionym tekstem?
Nie jestem poetką, ale rano w dniu śmierci taty obudziłam się wcześnie z silną potrzebą zapisania poetyckich fraz. Później odczytałam wiersz „The Cup of Your Hands” jako mowę pożegnalną podczas jego pogrzebu.
Co jeszcze jest twoją pasją?
Muzyka. Uwielbiam słuchać wszystkiego, od country po muzykę klasyczną. Kiedyś grałam na pianinie, należałam do chóru Sweet Adelines, który został zaproszony do występu w Carnegie Hall, i wciąż śpiewam w chórze kościelnym.
Pracujesz nad czymś nowym?
Poprawiam kontynuację „Cowgirl Dreams”, roboczo zatytułowaną „Follow the Dream”.
Potem mam w planach jeszcze dwie książki z tej serii o silnych, niezależnych kobietach z Montany.
Wirtualna trasa promocyjna
Heidi rozpocznie swoją wirtualną trasę promocyjną 17 maja na petticoatsandpistols.com. Zajrzyj na jej listę przystanków trasy, napisz komentarz i weź udział w losowaniu nagród.
Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Heidi za udzielenie wywiadu i opowiedzenie więcej o swojej książce. Koniecznie zajrzyj na jej stronę, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi książkami.
Czekaj też na kolejne wywiady z autorami książek o koniach i artystami.
Piszesz o koniach albo znasz autora lub autorkę, których chcesz zobaczyć na naszych stronach? Wpisz imię i adres strony w komentarzu poniżej lub napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał
