Interviews
Rose Miller – interview met een paardenauteur
Afbeelding van Connie Kleiman
Naam
Rose Miller
Website & plekken waar je me online kunt vinden
Website: www.rosemiller.net
Blog: rosemillerbooks.blogspot.com
Haar boek: The Horse That Wouldn’t Trot
Waar ik woon
Ik woon in de omgeving van Goshen in het noorden van Indiana, vlak bij Notre Dame, op een paardenboerderij van 75 acre.
Vertel ons iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben opgegroeid op een boerderij in het noorden van centraal Pennsylvania, naast het uitgestrekte, prachtige Tioga State Forest, en ging van de derde tot en met de achtste klas naar een dorpsschooltje met één klaslokaal.
Mijn zus en ik kregen onze paarden toen ik 15 was en zij 10. We zwierven door die bossen en waanden ons in de hemel.
Ik trouwde op mijn negentiende met mijn man Hal. We verhuisden naar Indiana en ik werkte met hem samen in zijn chiropractiepraktijk. In onze eerste jaren woonden we op een schilderachtig boerderijtje in Middlebury, Indiana, maar in 1965 werd dat door een tornado verwoest. Jaren later verhuisden we naar onze huidige boerderij, waar ik mijn kinderdroom om paarden te fokken achterna kon gaan. We hebben vier kinderen grootgebracht, een zoon en 3 dochters, maar onze oudste dochter, Sharon, verloren we in 2004 aan borstkanker. Nu hebben we twee jonge kleindochters die dol zijn op de paarden en op al onze dieren. Ik ben 70 jaar jong en schrijf graag over al mijn vele dierenvrienden.

Wanneer ben je begonnen met schrijven over paarden?
In 1993 schreef ik een artikel voor Voice Magazine, het officiële blad over de Tennessee Walking Horse, over de bouw van de Tennessee Walking Horse en hoe die verschilt van die van paarden die draven. Sindsdien heb ik meerdere artikelen geschreven voor verschillende bladen over Walking Horses, en daarna kwam het grote boekproject.
Vertel ons over je nieuwste boek, The Horse That Wouldn’t Trot.
Het vertelt over mijn dertig jaar lange weg om een echte paardenvrouw te worden: de vreugde, de teleurstellingen, de ontgoochelingen en de successen die horen bij het hebben van en houden van paarden. Het zijn een soort memoires, maar er valt veel uit te leren, omdat ik over mijn ervaringen vertel.
Ik ga ook in op een deel van de geschiedenis van de Tennessee Walking Horse en breng een lelijk geheim aan het licht dat sommige trainers van showpaarden gebruiken om hun paarden in een extreme stijl te laten lopen, “soring” genaamd.
Ik hoop dat steeds meer paarden- en dierenliefhebbers van deze mishandeling horen en bij hun Congresleden aandringen op meer keuringen door de USDA op paardenshows. Een deel van de opbrengst van al mijn verkopen gaat naar NWHA en FOSH, twee actieve organisaties die tegen soring strijden.
Waarom Tennessee Walkers?
Nou, ik wilde dit fantastische ras in het begin zeker niet. Ik was al sinds mijn kindertijd verliefd op Arabieren, maar toen ik mijn eerste Arabieren kreeg, ontdekte ik tot mijn grote ontsteltenis dat ik ze niet kon rijden! Hun pittige draf was een ramp voor mijn rug.
Het was mijn man die me vertelde over “het paard dat niet draafde”, de Tennessee Walking Horse, en die me met klem aanraadde om me daar eens in te verdiepen.

Afbeelding van David Pruett
Je hebt ook artikelen geschreven voor verschillende bladen. Geniet je meer van het lange proces van een boek of van het snellere karakter van artikelen?
Eerlijk gezegd vind ik ze allebei leuk. Ik deel mijn kennis graag snel via artikelen, maar het boek was een geweldige en zelfs spirituele ervaring. Ik ging veel dieper op in het boek. Het werd een helingsproces dat me hielp om te gaan met het verlies van mijn dochter en van een aantal van mijn geliefde paarden.
Wie zijn je belangrijkste literaire invloeden?
Ik heb nooit de ambitie gehad om schrijver te worden, het is gewoon zo gelopen. Het liefst lees ik allerlei non-fictie over dieren. Mark Rashid is echter een paardentrainer en clinicgever en de auteur van veel paardenboeken. Zijn eerste boeken waren geschreven als verhalen die je in een gesprek vertelt, maar ze behandelden allerlei voorvallen en lessen rond paarden. Ik heb veel van zijn boeken geleerd, vooral van “Horses Never Lie”. Hij stelt dat paarden meer houden van passief leiderschap dan van alfaleiderschap. Toen ik mijn eigen verhalen begon te schrijven, merkte ik dat ik mijn ervaringen op dezelfde manier vertelde als Mark: als verhalen. Als kind was ik dol op de Black Stallion-boeken van Walter Farley. Ik heb ze allemaal gelezen en daarom was mijn eerste paard een Arabier.
Heb je (of had je) een dier dat de muze achter je werk is?
Ja, en vreemd genoeg is dat een Jersey-koe die we op de boerderij van mijn jeugd hadden.
Ze heette Buttercup, en van alle dieren in mijn leven, inclusief geweldige honden en prachtige paarden, is zij degene naar wie ik toe zal rennen om haar te begroeten als ik oversteek naar de grote groene weide in de hemel.
Ze vervulde een grote behoefte als vertrouwelinge van een jong kind, een tiener en een jonge echtgenote. Ik zal altijd van Buttercup houden.

Afbeelding van Terry Young
Is er een bepaalde plek die je inspireert?
Drie jaar geleden hebben we de grote slaapkamer verbouwd. Die strekt zich nu uit over de hele kopse kant van het huis en is aan drie kanten omringd door grote bomen. Daar zitten voelt als zitten in een boomhut. Ik kan het lawaai en de stress van het leven achter me laten door de deur dicht te doen en mijn toevluchtsoord binnen te gaan.
Wat voor effect denk je dat internet in het algemeen op het schrijven heeft gehad?
Ik denk dat het een geweldige manier is om via netwerken boeken te delen met andere auteurs en dierenliefhebbers. Onderzoek doen is er zoveel makkelijker door geworden. Ik denk dat het mensen aanmoedigt om zelf eens een boek te proberen te schrijven.
Heeft het effect gehad op dat van jou?
Zonder internet had ik er nooit over gedacht om zelf een boek te schrijven, uit te geven en op de markt te brengen. Ik heb op internet veel behulpzame mensen ontmoet, waaronder de Equinest!
Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Het is een stille, blijvende passie, maar mijn hele leven ben ik er vol overgave mee bezig geweest de richting te vinden die God wil dat ik ga. Ik probeer de openingen te zien die Hij me biedt en door die deuren te gaan. Dit boek is daar een goed voorbeeld van, en misschien verhuist ons gezin naar Arizona, een land met veel meer zon dan het sombere noorden van Indiana. Als Hij die weg verder vrijmaakt, verhuizen we met ons mensen- en dierengezin naar het westen. Na een dodelijke tornado te hebben overleefd, zijn Hal en ik ervan overtuigd dat er een goddelijk plan is voor ons leven.
Kun je ons al een kijkje geven in je volgende boek?
Na 30 jaar paarden fokken, trainen en uitbrengen op shows ben ik ermee gestopt en heb ik rijmuildieren met extra gangen gekocht!

Mijn volgende boek, Broomtails and Longears: The Adventures and Misadventures of a New Mule Owner, spreekt eigenlijk voor zich, maar ik ben uiteindelijk smoorverliefd geworden op muildieren.
The Horse That Wouldn’t Trot is op tijd klaar voor wie cadeaus voor de feestdagen zoekt. Wanneer verwacht je dat het te koop is?
Op 1 december. Informatie over de verkoop komt op mijn website.
Laatste vraag: als je maar één zin had om iemand die bang is voor paarden over te halen om erop te gaan zitten, wat zou je dan zeggen?
Dat zou ik niet doen. Ik zag mijn kleindochter van 2 weigeren om met haar moeder in het zadel te gaan zitten. Ik was flink teleurgesteld, maar doordat we haar de tijd gaven, wilde ze het een jaar later zelf, nadat ze een nichtje had zien rijden. Ik denk dat het een innerlijke verbinding en drijfveer is. Niet iedereen moet ruiter worden. Als mensen van paarden houden, zijn er naast rijden nog veel meer dingen die ze met of voor paarden kunnen doen.
Er komt nog meer
Bedankt aan Rose voor het beantwoorden van onze vragen en het delen van haar werk. Kijk zeker even op haar website en haar blog voor het laatste nieuws over haar boek.
Blijf ons ook volgen voor meer interviews met paardenauteurs en kunstenaars.
Ben je zelf paardenauteur of ken je een auteur over paarden die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel