Interviews

Phyllis Waltman – interview met een paardenkunstenaar en auteur

· The Equinest

Naam Phyllis Waltman

Website en plekken waar je me online kunt vinden
Website: www.artforthehorselover.com
www.Michaelsonmain.com
www.Christiancowgirl.net
www.Reindeer-ranch.com
www.Codycountryartleague.com
www.Murphsranchmarket.com

Waar ik woon
Canon City, Colorado

Vertel ons iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben geboren en getogen op een boerderij/ranch in het westen van Colorado. Ik was omringd door dieren, maar het dier dat mijn aandacht het meest trok, was het paard.

Zodra ik via hellingen, hekken, spatborden of greppels op een paard kon klimmen, reed ik. Met tekenen begon ik ongeveer in dezelfde tijd.

Later, nadat ik kunst had gestudeerd aan de Colorado State University in Fort Collins, Colorado, legde ik me uiteindelijk toe op de beeldende kunst, en natuurlijk koos ik het paard als onderwerp. Ik werkte een aantal jaren met potlood en stapte later over op acryl, waardoor er kleur op mijn palet kwam.

The Palomino

Wat kwam eerst: de fotografie, het schrijven en de kunst, of de paarden?
Het is alweer een tijdje geleden, maar ik geloof dat het paard eerst kwam, snel gevolgd door het tekenen. Als kind was ik vooral bezig met tekenen en paardrijden. Rond mijn middelbare leeftijd, toen ik al een aantal jaren van school was, werkte ik op een kantoor en besloot ik eens te kijken wat ik echt graag zou willen doen. Er kwamen maar twee mogelijkheden in me op: met paarden werken of met kunst. We verhuisden naar Arizona en ik heb een heerlijk jaar gewerkt op een ranch met Arabische paarden, maar uiteindelijk koos ik voor de kunst. Ik heb geprobeerd beide te doen, maar parttime werken op de ranch betekende minimaal 5 dagen per week, en eigenlijk hadden ze iemand nodig die er 6 ½ dag per week voor kon gaan.

Wat inspireerde je tot Sunny Boy and Little Sunny?
Sunny Boy and Little Sunny is ontstaan tijdens een uitstapje om materiaal te verzamelen voor toekomstige schilderijen. Jim en ik stopten onderweg in Cody, Wyoming, en vonden daar wat folders over dingen die je in de omgeving kunt doen. Een van die folders ging over een rondleiding door het nabijgelegen Wild Mustang Reserve. Die kans kon ik gewoon niet laten liggen, dus trokken we er met onze camera’s op uit om de wilde paarden te zien.

Sunny Boy and Little Sunny

Hoe ben je te werk gegaan bij het maken van de foto’s voor je boek, en was dat moeilijk?
We kwamen een groep tegen en hebben daar lang foto’s gemaakt. Uiteindelijk zei Ken, onze gids, dat hij een stukje verderop nog een groep had gezien en dat hij ons daarheen wilde brengen. Met grote tegenzin lieten we de eerste groep achter. Toen we bij de volgende kudde aankwamen, reden er drie trucks door het gebied, waardoor de eerste kudde schrok. We zagen ze over de heuvelrug aankomen. Opgewonden omdat we zoveel paarden zagen rennen, maakten we ons klaar om zoveel mogelijk foto’s te maken. Intussen was ook de gids opgewonden en wees hij ons op een pasgeboren veulen in de kudde. Hij was er de dag ervoor ook geweest en toen was het er nog niet. Toen de eerste kudde bij de tweede groep aankwam, gingen ze er allemaal vandoor. Ook mijn aandacht ging naar het kleintje: het was zo schattig, een en al benen die nog nooit hadden hoeven rennen.

Ken, de gids, wees aan welk paard volgens hem de vader was, en het verhaal van het gezinnetje ontvouwde zich recht voor onze ogen! Ik liet mijn camera zo snel als hij kon doorklikken.

Hij werd letterlijk heet en begon tegen het eind uit te vallen. Als ik de camera even rust gaf, maakte hij weer een paar foto’s en viel dan weer uit, maar met een klein gebedje sprong hij weer aan. We volgden de kuddes te voet zo goed als we konden, tot de gids ons niet verder liet gaan. Ik had natuurlijk de hele dag door kunnen gaan! Het veulen was zo kostbaar. Pas toen ik de foto’s terugkeek, besefte ik het hele verhaal.

Sunny Boy and Little Sunny

Hou je je dierlijke onderwerpen nog in de gaten?
Dit voorval vond plaats in september 2009. In juli 2010 gingen we terug om te kijken of we de paarden konden vinden. Ze leven op 110.000 acres land van het BLM. Die keer vonden we de vader, Sunny Boy. In september 2010 gingen we terug naar Cody voor een kunstfestival en spraken we Ken opnieuw. Toen we Cody alweer uitreden, belde hij om te zeggen dat hij Little Sunny had gezien, nu natuurlijk een jaar ouder. We hebben hem net gemist, maar we zijn van plan om dit jaar nog een keer terug te gaan.

Je bent ook paardenkunstenaar; hoe lang schilder je al?
Ik teken en schilder al zo’n 25 jaar professioneel. In werkelijkheid al sinds mijn vroege jeugd.

Wie hebben je het meest beïnvloed, zowel op literair als op artistiek gebied?
Ik begon met potlood, en Robert ‘Shoofly’ Shufelt was iemand wiens werk ik erg bewonderde.

The Black Stallion van Walter Farley was als kind mijn favoriet, en de laatste tijd word ik op zoveel manieren geïnspireerd door het verhaal van Seabiscuit, Secretariat en Hidalgo. Ik ben meer een filmmens.

En vooral Rosa Bonheur, een Franse schilder uit de 19e eeuw, die ongelooflijke paardenschilderijen maakte. Toen ik een keer het Metropolitan Museum in New York bezocht, liep ik een zaal binnen en daar hing haar enorme schilderij van 8 x 16 voet, De paardenmarkt. Ik was letterlijk van mijn stuk en ben er gaan zitten om het allemaal in me op te nemen!

Sunny Boy and Little Sunny

Heb je (of had je) een bepaald dier dat de muze achter je werk is?
Mijn man zei al jaren dat hij een boek wilde schrijven. Mij interesseerde dat nooit, maar toen dit gebeurde en wij het geluk hadden het mee te maken, had ik gewoon het gevoel dat we het moesten delen.

Is er een bepaalde plek die je inspireert?
Jim en ik reizen graag, en als we onderweg zijn, ben ik constant op zoek naar wat ik ‘paardenlandschappen’ noem. Daar krijg ik altijd zin van om te schilderen. En elk paardenevenement zit vol potentiële schilderijen.

Welk effect denk je dat internet op kunst en literatuur zal hebben?
Ik denk dat internet een enorm effect heeft en zal hebben op de manier waarop marketing wordt gedaan. Je kunt er mensen over de hele wereld mee bereiken.

Heeft het effect gehad op jouw werk?
Jim heeft het boek bijvoorbeeld te koop gevonden in Nieuw-Zeeland. Dankzij internet kunnen we mensen in het hele land en over de hele wereld bereiken.

Sunny Boy and Little Sunny

Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Vormgeving, wat natuurlijk een onderdeel is van schilderen. Toen we het boek maakten, merkten we hoe groot de rol van vormgeving is om het te laten werken.

Ik woon nu in de hoogvlaktewoestijn van Colorado, en elk voorjaar vind ik het heerlijk om mijn tuinen te ontwerpen en opnieuw in te richten – ze worden voor mij een ander soort ‘doek’!

Daarnaast ben ik heel gepassioneerd over leren wandelen met, en een persoonlijke relatie hebben met, de Heer Jezus en de Drie-eenheid. Daar komt mijn talent vandaan, en mijn passie voor beide wil ik delen via mijn liefde voor paarden.

Werk je aan iets nieuws?
Op dit moment werk ik aan een schilderij van een van de andere hengsten in de kudde van Sunny Boy. Toen we vorige zomer teruggingen om te kijken hoe het met Sunny Boy en Little Sunny ging, keken we naar een groep. Een van de hengsten had een paar merries en één veulen. Op een gegeven moment begon het veulen heen en weer te rennen en overal rond te springen, en het had de grootste lol.

Uiteindelijk leek de vader er, zo zag ik het, genoeg van te krijgen en begon hij het veulen duidelijk te maken dat het tijd was om rustig te worden. Hij joeg het veulen na, en met mijn camera ving ik een moment waarop zijn manen hoog in de lucht stonden. Ik heb al eerder een schilderij gemaakt, Free Spirit, van een hengst die op een rivaliserende hengst afging en waarbij zijn manen op dezelfde manier omhoogstonden. Het leek wel expres te gebeuren. Het waaide die dag niet.

Free Spirit

Als je in één simpele zin moest samenvatten wat je voor paarden voelt, wat zou dat dan zijn?
Men zegt dat liefde daden zijn, en daar draaide dit hele voorval met Sunny Boy en Little Sunny om: de liefde van de vader die het risico nam zijn groep merries kwijt te raken om zijn ene merrie en veulen tegen indringers te beschermen. Daardoor ben ik nog meer van paarden gaan houden.

Er komt nog meer

Bedankt aan Phyllis voor het beantwoorden van onze vragen en het delen van haar werk. Kijk geregeld even op haar kunstwebsite voor nieuws over haar nieuwste werk.

Blijf ons ook volgen voor meer interviews met paardenauteurs en kunstenaars.

Ben je zelf auteur van paardenboeken of ken je een auteur over paarden die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel