Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Wywiady

Wywiad z artystką – Lynda Sappington

· The Equinest

Imię i nazwisko
Lynda Sappington

Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strony: www.thesculptedhorse.com i www.LyndaSappington.com
Equine Art Guild: Lynda Sappington

Gdzie mieszkam
Niedaleko Dayton w Ohio

Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Dorastałam na małej farmie w Wirginii, a jako nastolatka jeździłam na hunterach. Zawsze myślałam w trzech wymiarach. Kiedy inni na zajęciach lepili z gliny miski, ja robiłam konie i koty. Na studiach moim głównym kierunkiem była muzyka, ale próbowałam też studiować sztukę jako drugi kierunek. Pierwszym obowiązkowym przedmiotem z plastyki był „Rysunek i projektowanie” i nie mogłam się doczekać, aż nauczę się lepiej rysować. Zawsze miałam kłopot z proporcjami. Pewnego dnia profesor powiedział przy całej grupie: „Ty nie umiesz rysować!”. To zdanie wywołało u mnie blokadę w rysowaniu, która trwa do dziś.

W 1973 roku przeprowadziliśmy się do Ohio w związku z pracą męża. Kiedy nasze dwoje dzieci dorastało, zajmowałam się rękodziełem, żeby zaspokoić potrzebę tworzenia. Potem odkryłam witraże i naprawdę je pokochałam. Galeria jakieś 15 mil od domu zgodziła się sprzedawać moje prace. Prowadzono tam też zajęcia. Zapisałam syna na zajęcia z gliny, a nauczycielka, Sue Bordenkircher z Lewisburga w Ohio, zaprosiła mnie, żebym „została i się pobawiła”. Sue jest garncarką, twórczynią lalek i rzeźbiarką, a także pierwszą nauczycielką plastyki, która myślała w trzech wymiarach tak jak ja. Pokazała mi, jak robić szkielety rzeźb i jak rzeźbić w glinie wodnej.

Konie miałam chyba w rękach po latach ich czyszczenia, ale na początku brakowało mi pewności siebie, żeby je rzeźbić. Moje pierwsze prace to były kreskówkowe smocze maluchy.

Presence

Kiedy po raz pierwszy zrozumiałaś, że sztuka to twoje powołanie?
Przez całe życie byłam twórczą osobą. Rysowałam konie i koty na wszystkim, odkąd tylko potrafiłam utrzymać kredkę – nie żeby były dobre, ale świetnie się przy tym bawiłam. Na każdych szkolnych zajęciach plastycznych, na których pracowaliśmy w glinie, kiedy inni robili garnki albo płytki z płaskorzeźbami, ja robiłam rzeczy trójwymiarowe – głównie konie i koty. Na poważnie zaczęłam rzeźbić dopiero w wieku 43 lat, a kiedy miałam 44, zrobiłam sobie roczną przerwę, bo dzieci tak mnie absorbowały, że nie miałam czasu na sztukę. W wieku 45 lat zabrałam się do tego na poważnie, a w wieku 46, w 1996 roku, musiałam przejść na zawodowstwo, bo chciałam odlewać prace w brązie, a to po prostu zbyt drogie jak na hobby.

Tworzysz w różnych materiałach. Który jest twoim ulubionym?
Wolę plastelinę rzeźbiarską (plastilene) – glinę na bazie oleju, która nie twardnieje ani nie wysycha. Niektóre prace mam w toku dosłownie od lat. Odkładam je, kiedy przychodzą zamówienia, więc to dobrze, że plastelina tak wiele wybacza. Moja ulubiona marka to Classic Clay – jest bezzapachowa (świetne przy mojej astmie, którą zapachy niektórych glin wywołują) i wygodnie się z nią pracuje. Można ją zamrozić, roztopić albo zmiękczyć w dłoniach lub pod żarówką – to bardzo przyjemna glina.

Kto miał na ciebie największy wpływ?
Właściwie o tym nie myślę. Po prostu robię konia, którego mam w głowie albo przed sobą na zdjęciach referencyjnych. Chyba najbardziej chciałabym być tak dobra jak Karen Kasper albo Frederick Hart (rzeźbiarz figuratywny), choć to bardzo wysoko postawiona poprzeczka! Mimo wszystko lepiej mi się pracuje, kiedy stoję przed wyzwaniem, więc ich umiejętności jako inspiracja to dobry sposób, żeby rzucać sobie wyzwania.

Captivating

Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej pracy?
Nie ma jednego takiego zwierzęcia. Przez całe życie miałam mnóstwo zwierząt i wiele koni.

Kariera mojej córki jako zawodniczki i trenerki ujeżdżenia bardzo na mnie wpłynęła – wyrzeźbiłam mnóstwo koni ujeżdżeniowych, a w końcu (w zeszłym roku) sama zaczęłam trenować ujeżdżenie.

Konie zawsze były też częścią twojego życia. Z którą dyscypliną się utożsamiasz?
Uwielbiam jazdę w stylu western, ale znudziły mnie tego rodzaju pokazy. Nie przepadam za jazdą w terenie – lubię dążyć do celów, a starty w zawodach dają mi dobre cele. Kiedyś skakałam i uwielbiam oglądać skoki przez przeszkody, trochę też powoziłam rekreacyjnie i uwielbiam oglądać zawody w powożeniu. Ale dyscypliną, z którą najbardziej się utożsamiam – zarówno prywatnie, jak i w swojej pracy – jest ujeżdżenie. Nasza córka startuje i trenuje konie w ujeżdżeniu na poziomie międzynarodowym (Jennifer Truett z Dancing Horse Farm), a ja uwielbiam wygląd dobrze wyszkolonego konia ujeżdżeniowego. Elegancja ujeżdżenia mnie pociąga i pasuje do mojej twórczości, która ma elegancki styl, więc wyrzeźbiłam wiele koni gorącokrwistych, a teraz sama mam jednego. Trenuję ujeżdżenie od mniej więcej półtora roku, a od roku mam wałacha – w połowie konia andaluzyjskiego.

Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Ha, ha! Nie! To zabawne. Najbliżej rytuału jest chyba to, że kiedy wchodzę w twórczy nastrój, puszczam określony rodzaj muzyki. Jeśli wykonuję intensywnie twórczą pracę, puszczam z radiomagnetofonu Enyę, Josha Grobana albo Il Divo – albo ich wszystkich! Jeśli nakładam pierwsze warstwy gliny (co jest dla mnie najprzyjemniejsze – uwielbiam patrzeć, jak kształt wyłania się z rurek, drutów i gliny!), puszczam Sandi Patty i śpiewam razem z nią.

Przy pracach porządkowych, dopracowywaniu detali niemal gotowej pracy, odlewaniu płaskorzeźby czy wykańczaniu odlewu słucham radia z rozmowami, bo to czarna robota, przy której umysł i dusza nie muszą być wolne.

Feather – praca w toku

Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Właściwie nie. Pomysły przychodzą mi do głowy przy sprzątaniu boksów, podczas jazdy, kiedy drzemię. Uwielbiam Kentucky Horse Park i żałuję, że nie umiem namalować niektórych scen, które tam widzę, szczególnie kocham też zawody w ujeżdżeniu, ale nie potrzebuję wiele inspiracji, żeby zrobić dobrą rzeźbę. Potrzebuję tylko dobrych zdjęć ładnego konia, który robi coś ciekawego.

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę w ogóle i czy wpłynął na twoją twórczość?
Sporo sprzedaję przez internet – dziś też coś sprzedałam. Przez stronę internetową dostaję też zamówienia i zlecenia na trofea. Moja strona sprzedała więcej moich prac niż jakakolwiek galeria, więc uwielbiam internet. Jeśli chodzi o sztukę w ogóle, myślę, że w sieci stykamy się z większą różnorodnością sztuki, niż byłoby to możliwe w inny sposób. Uważam też, że sieć niesie zagrożenia, zwłaszcza dla artystów tworzących w dwóch wymiarach, bo jest mnóstwo nieuczciwych albo nieświadomych ludzi, którzy biorą obrazy, które zobaczą, i robią z nich wzory do haftu krzyżykowego, plakaty, koszulki itp. – z dziełami, za które nie zapłacili.

Słyszałam o wielu takich przypadkach. Na szczęście z rzeźbą takie rzeczy się nie zdarzają, ale w dwóch konkretnych krajach, w Chinach i w Meksyku, są ludzie, którzy kopiują amerykańskie rzeźby, odlewają je z taniego brązu i sprzedają znacznie taniej, niż może je sprzedać artysta. Istnieją organizacje, które pilnują praw zarówno artystów tworzących w dwóch wymiarach, jak i twórców rzeźb z brązu, ale i tak nie jesteśmy w stanie wyłapać każdego przypadku takiej kradzieży. Byłoby miło, gdyby ludzie byli po prostu uczciwi, ale strasznie wielu po prostu nie chce się zachowywać honorowo, a to wstyd.

Elegance

Która praca jest twoją ulubioną?
Och, to trudne. Zwykle najnowsza, ale ogólnie powiedziałabym, że moje ulubione prace to „Maestoso”, „Captivating” i „Presence”. W każdym razie uważam je za swoje najlepsze. Szczególnie dumna jestem z „Elegance”, w której jest nie tylko jedna z moich najlepszych rzeźb konia w ogóle, ale też powóz i powożący. Powóz wyszedł tak dobrze, że jestem z tej pracy bardzo zadowolona.

Czy kiedyś byś ją sprzedała?
Oczywiście! Robię wyłącznie edycje, więc sprzedaję tyle egzemplarzy, ile się da. Egzemplarz autorski (AP) zatrzymuję jak najdłużej, ale kilka z nich też sprzedałam (za dużo wyższą cenę niż zwykła cena detaliczna). Jeśli ktoś chce, żebym zrobiła pracę unikatową, będzie musiał zapłacić mi o wiele więcej, bo sprzedając edycje, zarabiam więcej na jednej pracy.

Co jeszcze jest twoją pasją?
Pisanie.

Uwielbiam pisać – wydałam jedną powieść, a także poradnik o rzeźbieniu, Sculpting 101: A Primer for the Self-taught Artist, który ma już drugie wydanie.

Obie moje książki są dostępne przez Whimsyhill albo na Amazon.com. Obecnie poprawiam drugą powieść fantasy i pracuję nad dwoma opowiadaniami i kolejnym fanfikiem o Harrym Potterze. (Harry Potter to też moja pasja – na kilku stronach z fanfikami występuję jako „Abraxan”).

Elegance – detal

Pracujesz nad czymś nowym?
Mam zamówienie na największą rzeźbę całego konia, jaką kiedykolwiek robiłam – konia islandzkiego z jeźdźcem. Będzie miała 1/4 naturalnej wielkości, czyli razem z jeźdźcem ponad 20 cali wysokości, około 25 cali długości, i będzie ważyć 60–80 funtów. Moja rzeźba ogiera andaluzyjskiego, „Feather”, jest gotowa do wysłania do odlewni – po prostu nie miałam czasu zawieźć jej do przewoźnika. „Horseplay” wciąż czeka na swoją kolej między zamówieniami, ale mam nadzieję skończyć ją zimą razem z koniem islandzkim.

Ciąg dalszy nastąpi

Dziękujemy Lyndzie za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją pracą. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę z pracami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi dziełami.

Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.

Tworzysz prace inspirowane końmi albo znasz artystę lub artystkę, których prace chcesz zobaczyć na naszych stronach? Wpisz imię i adres strony w komentarzu poniżej lub napisz do nas, żeby wziąć udział.

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał