Interviews
Lynda Sappington – interview met een paardenkunstenaar
Naam
Lynda Sappington
Website en plekken waar je mijn werk online vindt
Websites: www.thesculptedhorse.com & www.LyndaSappington.com
Equine Art Guild: Lynda Sappington
Waar ik woon
In de buurt van Dayton, Ohio
Vertel eens iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben opgegroeid op een kleine boerderij in Virginia en reed als tiener hunters. Ik heb altijd driedimensionaal gedacht. Als anderen in de klas schalen van klei maakten, maakte ik paarden en katten. Op de universiteit studeerde ik muziek als hoofdvak, maar ik probeerde kunst als bijvak te doen. Het eerste verplichte vak voor kunst was Tekenen en Vormgeving, en ik keek ernaar uit om beter te leren tekenen. Ik had altijd moeite gehad met verhoudingen. Op een dag zei mijn docent waar de hele klas bij was: “Jij kunt niet tekenen!” Door die uitspraak kreeg ik een blokkade voor tekenen, die er nog steeds is.
Door het werk van mijn man kwamen we in 1973 in Ohio terecht. Terwijl onze twee kinderen opgroeiden, deed ik aan handwerk en knutselen om mijn behoefte aan kunst te bevredigen. Toen ontdekte ik glas-in-lood en werd ik er echt verliefd op. Een galerie zo’n 15 mijl van huis wilde mijn werk wel verkopen. Ze gaven er ook lessen. Ik nam mijn zoon mee voor een kleiles, en de lerares, Sue Bordenkircher uit Lewisburg, Ohio, nodigde me uit om “te blijven en mee te spelen”. Sue is pottenbakker, poppenmaakster en beeldhouwster, en de eerste driedimensionale denker die ik ooit als kunstdocent had. Ze liet me zien hoe je een armatuur maakt en hoe je in klei op waterbasis boetseert.
De paarden zaten waarschijnlijk al in mijn handen na al die jaren van poetsen, maar in het begin had ik niet het zelfvertrouwen om paarden te maken. Mijn eerste werken waren stripachtige babydraakjes.

Wanneer besefte je voor het eerst dat kunst je roeping was?
Ik ben mijn hele leven een creatief mens geweest. Zodra ik een waskrijtje kon vasthouden, tekende ik paarden en katten op alles. Niet dat ze goed waren, maar ik had plezier in het tekenen. Bij elke tekenles op school waarin we met klei werkten, maakte ik driedimensionale dingen, vooral paarden en katten, terwijl de anderen potten of platen met reliëfs maakten. Pas toen ik 43 was, begon ik serieus te beeldhouwen; op mijn 44e nam ik een jaar vrij, omdat mijn kinderen me te druk bezighielden om aan kunst te doen. Op mijn 45e werd het serieus, en op mijn 46e, in 1996, moest ik wel professioneel worden, omdat ik in brons wilde gieten en dat gewoon te duur is als hobby.
Je werkt met allerlei materialen. Welk vind je het fijnst?
Mijn voorkeur gaat uit naar plasticine, een klei op oliebasis die niet hard wordt of uitdroogt. Ik heb werken die letterlijk jarenlang onderhanden zijn geweest. Ze worden opzijgezet als er opdrachten binnenkomen, dus het is maar goed dat plasticine zo vergevingsgezind is. Mijn favoriete merk plasticine is Classic Clay, dat geurloos is (heel fijn voor mijn astma, waar sommige kleigeuren een aanval van kunnen opwekken) en prettig om mee te werken. Je kunt het invriezen of smelten, of zacht maken met je handen of met een gloeilamp; het is heel fijne klei.
Wie zijn je belangrijkste inspiratiebronnen?
Over dat soort dingen denk ik eigenlijk niet na. Ik maak gewoon het paard dat in mijn hoofd zit of dat ik op referentiefoto’s voor me heb. Ik streef er waarschijnlijk het meest naar om net zo goed te worden als Karen Kasper of Frederick Hart (een figuratief beeldhouwer), al leg ik de lat daarmee wel erg hoog! Toch werk ik beter als ik voor een uitdaging sta, dus hun vakmanschap als inspiratie is een goede manier om mezelf uit te dagen.

Heb je (of had je) een dier dat de muze achter je werk is?
Niet één dier. Ik heb in mijn leven massa’s huisdieren gehad en heel veel paarden.
De loopbaan van mijn dochter als dressuurruiter en -trainer heeft me sterk beïnvloed; daardoor ben ik veel dressuurpaarden gaan boetseren en ben ik uiteindelijk (vorig jaar) zelf dressuur gaan rijden.
Je bent altijd ook een paardenmens geweest. Met welke discipline voel je je het meest verbonden?
Ik rijd heel graag western, maar raakte uitgekeken op dat soort wedstrijden. Ik ben geen buitenrijder: ik werk graag naar doelen toe, en wedstrijden geven me goede doelen om naartoe te werken. Vroeger sprong ik, en ik kijk graag naar springwedstrijden; ik heb ook een beetje recreatief gemend en kijk graag naar menwedstrijden. Maar de discipline waarmee ik zowel persoonlijk als in mijn werk het meest verbonden ben, is dressuur. Onze dochter is een internationaal dressuurruiter en -trainer (Jennifer Truett van Dancing Horse Farm), en ik ben dol op hoe een goed getraind dressuurpaard eruitziet. De elegantie van dressuur spreekt me aan en past bij mijn werk, dat een elegante stijl heeft, dus ik heb veel warmbloeden gemaakt, en nu heb ik er zelf ook een. Ik rijd nu zo’n anderhalf jaar dressuur en heb sinds een jaar een ruin die half Andalusiër is.
Heb je geheime rituelen om in de juiste flow voor je kunst te komen?
Haha! Nee! Grappig. Het dichtst bij een ritueel kom ik met het opzetten van bepaalde soorten muziek als ik in de flow ben. Als ik heel creatief werk doe, zet ik Enya of Josh Groban of Il Divo op mijn radio, of ze allemaal! Als ik de eerste klei aanbreng (voor mij het leukste deel: ik vind het geweldig om de vorm van het onderwerp te zien ontstaan uit buizen, draad en klei!), zet ik Sandi Patty op en zing ik met haar mee.
Voor het opschoonwerk, het detailleren van een bijna voltooid werk, het gieten van een reliëf of de afwerking van een gietstuk luister ik naar praatradio, want dat is zwoegwerk waarvoor mijn hoofd en mijn ziel niet vrij hoeven te zijn.

Is er een bepaalde plek die je inspireert?
Niet echt. Ik krijg ideeën terwijl ik stallen uitmest, terwijl ik rijd, terwijl ik zit te dommelen. Ik ben wel dol op het Kentucky Horse Park en zou willen dat ik sommige taferelen die ik daar zie kon schilderen, en ik hou vooral van dressuurwedstrijden, maar ik heb niet veel inspiratie nodig om een goed beeld te maken. Ik heb alleen goede foto’s nodig van een mooi paard dat iets interessants doet.
Welk effect zal internet volgens jou hebben op kunst in het algemeen, en heeft het effect gehad op jouw kunst?
Ik verkoop veel via internet; vandaag heb ik nog iets verkocht. Via mijn website krijg ik ook opdrachten en klussen voor trofeeën. Mijn website heeft meer werk voor me verkocht dan welke galerie ook, dus ik ben dol op internet. Wat kunst in het algemeen betreft, denk ik dat we online met een grotere verscheidenheid aan kunst in aanraking komen dan anders misschien het geval zou zijn. Ik denk ook dat er online een gevaar dreigt, vooral voor tweedimensionale kunstenaars, door al die gewetenloze of onwetende mensen die afbeeldingen die ze zien gebruiken om borduurpatronen, posters, T-shirts enzovoort te maken met kunst waarvoor ze niet hebben betaald.
Ik heb van veel van zulke gevallen gehoord. Gelukkig gebeurt dat soort dingen niet met beeldhouwwerk, maar er zijn mensen in twee bepaalde landen, China en Mexico, die Amerikaans beeldhouwwerk kopiëren, in goedkoop brons gieten en voor een veel lagere prijs verkopen dan de kunstenaar kan. Er is een waakhondorganisatie voor zowel tweedimensionale kunstenaars als bronskunstenaars, maar toch kunnen we niet elk geval van zulke diefstal betrappen. Het zou mooi zijn als mensen gewoon eerlijk waren, maar ontzettend veel mensen nemen gewoon de moeite niet om fatsoenlijk te zijn, en dat is jammer.

Wat is je persoonlijke favoriete werk?
O, dat is moeilijk. Meestal het nieuwste, maar over het geheel genomen zou ik zeggen dat “Maestoso”, “Captivating” en “Presence” mijn favoriete werken zijn. Ik denk in elk geval dat het mijn beste werk is. Ik ben vooral trots op “Elegance”, met niet alleen een van de beste paardenbeelden die ik ooit heb gemaakt, maar ook een koets en een menner. De koets is zo goed gelukt; ik ben heel blij met dat werk.
Zou je het ooit verkopen?
Natuurlijk! Ik maak alleen oplagen, dus ik verkoop er zoveel als ik kan. Het AP (de artist’s proof, het exemplaar voor de kunstenaar) houd ik zo lang mogelijk zelf, maar ik heb er ook een paar van verkocht (voor een veel hogere prijs dan de normale verkoopprijs). Als iemand wil dat ik een uniek exemplaar maak, moet hij me veel meer betalen, want met het verkopen van oplagen verdien ik per werk meer.
Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Schrijven.
Ik schrijf heel graag; er is een roman van me verschenen, plus mijn handleiding over beeldhouwen, Sculpting 101: A Primer for the Self-taught Artist, die nu aan zijn tweede druk toe is.
Beide boeken zijn verkrijgbaar via Whimsyhill of op Amazon.com. Op dit moment herzie ik een tweede fantasyroman en werk ik aan twee korte verhalen en nog een Harry Potter-fanfictionverhaal. (Ik ben ook gek op Harry Potter: op verschillende fanfictionsites ben ik “Abraxan”.)

Werk je aan iets nieuws?
Ik heb een opdracht voor het grootste volledige paard dat ik ooit heb gemaakt: een IJslander met ruiter. Het wordt op 1/4 van de ware grootte, wat betekent dat het met ruiter meer dan 20 inch hoog wordt, zo’n 25 inch lang, en 60-80 lbs gaat wegen. Mijn beeld van een Andalusische hengst, “Feather”, staat klaar om naar de gieterij te gaan; ik heb alleen nog geen tijd gehad om het naar de vervoerder te brengen. “Horseplay” ligt tussen de opdrachten door nog steeds te verkommeren, maar ik hoop het deze winter af te maken, samen met het IJslanderbeeld.
Er komt nog meer
Met dank aan Lynda voor het beantwoorden van het interview en het delen van haar werk. Neem af en toe een kijkje op haar kunstwebsite voor nieuws over haar nieuwste werken.
Houd de site ook in de gaten voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.
Ben je paardenkunstenaar of ken je een paardenkunstenaar die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel