Wywiady
Wywiad z artystką i fotografką – Donna Ridgway
Imię i nazwisko
Donna Ridgway
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strona: www.montanahorsegallery.com
Blogi: donnaallen.blogspot.com
artistreferencephotos.blogspot.com
gravelroadsmontana.blogspot.com/
Flickr: Donna Ridgeway
Redbubble: Donna Ridgeway
Obserwuj Donnę na Twitterze: @donnaridgway
Na Facebooku znajdziesz mnie jako Donna Ridgway.
Gdzie mieszkam
Vaughn w Montanie

Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Urodziłam się w rodzinie osadników, którzy osiedlili się wzdłuż Rocky Mountain Front, niedaleko Dupuyer w Montanie. Mieszkaliśmy na ranczu, gdzie hodowaliśmy bydło i uprawialiśmy zboże; przed szkołą i po szkole mieliśmy swoje obowiązki, a lata spędzaliśmy przy maszynach – przy sianokosach i letnim ugorowaniu pól.
Jak to bywa z ludźmi, którzy kochają zwierzęta, a zwłaszcza konie, ta miłość ujawnia się bardzo wcześnie. Kiedy tylko nauczyłam się mówić, błagałam rodziców o konia.
Dziadkowie przyszli mi z pomocą, kiedy miałam 8 lat. Kupili mi konia o imieniu Lucky, który też miał 8 lat. Lucky był ze mną, aż oboje mieliśmy po 32 lata. Moje dzieci pokochały go tak samo jak ja.
Kiedy prowadziłam ranczo i gospodarstwo, nie miałam zbyt wiele czasu na sztukę, ale wszystko się zmienia. Po rozwodzie poznałam mojego męża, Roberta! Jest kowbojskim poetą i możemy łączyć naszą twórczość.
Bywa, że kiedy namaluję obraz, on pisze wiersz specjalnie do tego obrazu. To za namową Roberta kupiliśmy nasz pierwszy aparat, Canona 10D. Mądry z niego człowiek! 🙂
Teraz jesteśmy na emeryturze i mieszkamy na dwóch akrach z naszym osłem Pedro i dwoma kotami, Sing Song i Scarlet.

Jesteś fotografką i artystką – co było pierwsze?
Kiedy dorastałam, praca była najważniejsza. Na nic innego nie było czasu. Brakowało pieniędzy. Chyba moi rodzice nie mieli aparatu – jedyne zdjęcia z dzieciństwa moje, mojego brata i siostry zrobił nasz dziadek!
Miał aparat 35 mm, którym uwieczniał przyjęcia świąteczne w kościele i w szkole oraz nasze zakończenia szkoły. Wiem, że gdybym miała dostęp do jakiegokolwiek aparatu, od początku zostałabym fotografką.
W dzisiejszym świecie dostatku trudno w to uwierzyć, ale moje pierwsze materiały plastyczne dostałam od kobiet z sąsiedztwa. Prosiłam je o białe kartoniki z opakowań rajstop, żeby mieć na czym rysować.
I znowu dziadek przyszedł mi z pomocą – przyniósł mi swój stary ołówek stolarski. Miał szeroki grafit, więc mogłam tworzyć różne linie i faktury! Wciąż mam to, co zostało z tego ołówka. Musiałam być w 3. klasie, kiedy zrobiłam dla dziadka książkę. Była z papieru szkolnego i pełna moich rysunków koni. Ołówkiem przebiłam z boku trzy dziurki w kartkach i związałam książkę czerwoną wstążką.
Tytuł na okładce brzmiał: „Dla najlepszego dziadka na całym świecie”. Kiedy dziadek zmarł, babcia oddała mi tę książkę – przechowywali ją przez te wszystkie lata!
W liceum dostałam od dziadków pierwsze farby olejne i przybory. Byłam w siódmym niebie! Prawdziwe farby, prawdziwe płótna i pędzle oraz puszka lakieru w sprayu do zabezpieczania gotowych obrazów. Babcia pomyślała o wszystkim!
Pewnego wieczoru, kiedy odwiedzały nas kuzynki i szykowałyśmy się na szkolną potańcówkę, moja kuzynka Mary chwyciła ten lakier w sprayu i spryskała nim włosy, myśląc, że to lakier do włosów. Do dziś się z tego śmiejemy.

Gdybyś musiała wybrać jedno, co by to było?
Gdybym musiała wybierać, wygrałby aparat.
Poszukiwanie zdjęć to dla mnie wielka przygoda. Czasem jedziemy kamperem w góry i spędzamy tydzień, odkrywając wszystkie fotograficzne możliwości danej okolicy.
Budzę się wcześnie i wychodzę z aparatem, bo to pora, kiedy dzikie zwierzęta są w ruchu, a światło jest miękkie i ciepłe.
Chodzę pieszo, jeśli planuję zostać w pobliżu obozowiska, a biorę quada, jeśli mam ochotę zapuścić się dalej. Nigdy nie wiem, jakie dzikie zwierzęta zobaczę ani jakie efekty stworzy pogoda. To prawdziwe poszukiwanie skarbów!
Podczas jednej takiej sesji przez 2 godziny leżałam na brzuchu, robiąc zdjęcia zielonemu konikowi polnemu. Za każdym razem, gdy byłam gotowa nacisnąć spust migawki, przesuwał się na drugą stronę łodyżki i musiałam zmieniać pozycję. W końcu zrobiłam mu świetne zdjęcie, kiedy wyglądał zza łodyżki.
Moimi ulubionymi tematami są stada koni i mułów, które odkrywamy. Poznaliśmy kilka stad, które chyba nas rozpoznają, kiedy się pojawiamy. Pewnego dnia, kiedy włóczyliśmy się po okolicy, natknęliśmy się na stado koni i mułów. Wiele z nich było rannych – być może niedźwiedź przegonił je przez ogrodzenie – a niektóre wpadły na jeżozwierza i miały kolce w nosach.
Skróciliśmy wyprawę i wróciliśmy do domu. Robert kazał mi dzwonić pod każdy numer z książki telefonicznej Augusty, aż dowiemy się, kto jest właścicielem tych zwierząt. Po kilku telefonach trafiliśmy na osobę, która znała właściciela koni! Potem łatwo już było się z nim skontaktować i powiedzieć mu, co się stało ze stadem.
Natychmiast zareagował; jeden koń spędził miesiąc u weterynarza – myślę, że by nie przeżył, gdybyśmy go wtedy nie znaleźli. Dostaliśmy miłe podziękowanie, a potem wieści o koniach i mułach, w miarę jak wracały do zdrowia.
Przygody, które niesie ze sobą aparat, są zbyt kuszące, by się im oprzeć!

Jakiego aparatu używasz?
Moim pierwszym aparatem był Canon 10D – dbamy o niego, żeby wciąż działał. Nowszy aparat to Nikon D300. Lubię używać obiektywu 300 mm, ale korzystam też z szerokokątnego.
Wciąż uczę się fotografii – tyle jeszcze nie wiem. Na początku lat 90. pracowałam w gazecie i nauczyłam się obsługiwać aparat na film 35 mm; to, czego się wtedy nauczyłam, powoli do mnie wraca.
Kto najbardziej na ciebie wpłynął?
Moje obrazy nie przypominają prac Charliego Russella, ale to on jest artystą, który wpłynął na mnie najbardziej. Uwielbiam spontaniczność jego prac. Można niemal uwierzyć, że akcja działa się w chwili, gdy malował.
Kiedyś myślałam, że artyści rodzą się z „talentem”. Czyli że albo potrafią malować od urodzenia, albo nie! Dopiero kiedy zobaczyłam pierwsze obrazy Charliego Russella, zrozumiałam, że bycia dobrym artystą można się nauczyć. Tak jak z jazdą konną – można uczyć się przez całe życie i nadal nie wiedzieć wszystkiego!

Masz ulubioną rasę koni?
Moim ulubionym koniem jest Missouri Fox Trotter. Wygodny pod siodłem, przyjazny ludziom, a do tego zdaje się mieć świetne poczucie humoru!
Miałam w życiu przyjemność jeździć na trzech naprawdę wspaniałych koniach. Jednym był Lucky. Był mieszańcem konia pociągowego, Saddlebreda i Quarter Horse’a.
Następnym wspaniałym koniem, na którym jeździłam, był koń pełnej krwi angielskiej o imieniu Moss Bar. Należał do sąsiada, który pozwolił mi go trzymać, kiedy nie miałam własnego konia. Moss Bar był tym „koniem jednego jeźdźca”, o jakim wszyscy marzymy. Przywiązał się do mnie, a ja do niego. Jazda na nim była jak jazda na czułym na każdy sygnał pociągu towarowym! Tyle mocy, tyle szybkości, tyle łagodności!
A potem była moja Sadie, klacz rasy Fox Trotter, którą straciłam przy rozwodzie. Do dziś nie potrafię o niej mówić.
Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej pracy?
Widziałam kiedyś obraz, na którym kowboj siedział na koniu i patrzył na niekończący się strumień bydła przepływający obok. Kiedy zobaczyłam ten obraz, sama byłam tym kowbojem, patrzącym, jak mijają mnie zwierzęta, które znałam w swoim życiu…
Kiedy maluję czarnego labradora, robię to na pamiątkę mojego psa, Nike. Kiedy maluję kasztanowatego konia z łysiną, to na pamiątkę mojego konia Lucky’ego. Border collie przypominają mi Peppy. Kiedy maluję krowę z wysoko uniesionym łbem i dzikim spojrzeniem, przypomina mi krowę, którą tak trudno było zagonić do zagrody… albo tę, która nasmarkała mi na kark, kiedy zakładałam kolczyk w ucho jej cielęciu. Namaluję świnię i przypomina mi się Henry. Lista muz płynie dalej jak rzeka życia.

Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Rozprowadzanie gessa na płótnie albo na płycie wprawia mnie w nastrój do malowania. Kiedy rozprowadzam gesso pędzlem, zaczynam się zastanawiać: „Jaki temat dobrze wyglądałby na tym płótnie…?”, „Jakiej maści zrobić tego konia? A może dałoby się namalować realistycznego konia czerwienią i zielenią?”. Sam akt rozpoczęcia prowadzi mnie aż do końca…
Lubię też słuchać muzyki country. John Anderson, Just a Swingin’ i Dwight Yoakam, A Thousand Miles from Nowhere to dwa moje ulubione utwory.
Gdzie czułaś największe natchnienie, ale nie miałaś aparatu?
Lata temu pomagałam sąsiadom, kiedy spędzali albo przepędzali bydło. Jeśli ktoś potrzebował jeźdźca, dzwonił do mnie – wiedzieli, że chętnie pomogę. Uwielbiałam jeździć po nowym terenie i miałam konia, który zawsze był gotowy do drogi. Tyle okazji do zdjęć, a aparatu brak! Mogłam uwiecznić każdą pracę na ranczu w prawdziwym życiu, bez inscenizowanych pokazów – to było coś prawdziwego.

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę i fotografię w ogóle?
Od razu przychodzą mi do głowy trzy sposoby: edukacja, zakupy i zasięg.
Edukacja:
Dzięki internetowi mogę wygooglować potrzebne informacje. Szukam poradników o sztuce i fotografii. Ciągle się uczę, nie chodząc na uniwersytet! Mogę też sprawdzić produkty, które być może muszę kupić – czy to nowy aparat, obiektyw, czy farby i przybory plastyczne.
Zakupy:
Mieszkając w Vaughn, mamy 20 mil do najbliższego sklepu jakiegokolwiek rodzaju. Dzięki zakupom w sieci mogę więc oszczędzać pieniądze!
Zasięg:
Dzięki internetowi moje prace trafiają do krajów na całym świecie. Zawsze mnie to ekscytuje, bo prowadzę tu, w Montanie, dość odosobnione życie.
Czy wpłynął na twoją twórczość?
Tak. Dzięki internetowi mogę dołączać do stowarzyszeń artystycznych i przesiadywać na stronach fotograficznych. Koleżeństwo ludzi o podobnych zainteresowaniach jest wspaniałe. I jak już wspomniałam, internet otworzył przede mną globalną publiczność.

Które zdjęcie lub która praca jest twoją ulubioną?
W tej chwili jestem trochę zakochana w swoim zdjęciu Rope Horse. Podoba mi się napięcie, które udało mi się uchwycić na pysku konia, gdy daje z siebie wszystko, by doprowadzić jeźdźca do byczka.
Kolejny obraz, który lubię, nazywa się Sienna. Oba są na stronie głównej mojej witryny.
Co jeszcze jest twoją pasją?
Mam w sobie niemal szaloną potrzebę spędzania czasu samotnie w górach. Czy jadę quadem, idę pieszo, czy jadę konno – jeśli mogę być sama w górach, jestem szczęśliwa. Czas spędzony w górach mnie regeneruje.

Pracujesz nad czymś nowym?
Pracuję nad nowym blogiem fotograficznym o podróżach bocznymi drogami Montany. Przeglądam zdjęcia, sortuję je, edytuję i wrzucam całe sesje (w kolejności, w jakiej zdjęcia były robione). Zdjęcia odbiera się zupełnie inaczej, kiedy widzi się je w kolejności, w jakiej powstawały, niż kiedy ogląda się pojedyncze ujęcie na stronie.
Rozmawialiśmy kiedyś z Robertem o tym, że tak wiele zdjęć leży na moim komputerze i nikt ich nie ogląda. Chcieliśmy wymyślić, jak się nimi podzielić, a może i odrobiną przygody, którą czujemy, kiedy je robimy.
W Dzień Świętego Patryka namalowałam zielonego konia i zieloną lamę, tak dla zabawy!
To nie koniec
Dziękujemy Donnie za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją sztuką. Koniecznie zasubskrybuj jej bloga, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi pracami i zdjęciami.
Zaglądaj też do nas po kolejne wywiady z artystami malującymi konie i fotografami.
Malujesz konie albo znasz artystę, którego prace z końmi chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do mnie, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał