Interviews

Interview met een paardenkunstenaar en -fotograaf – Donna Ridgway

· The Equinest

Naam
Donna Ridgway

Website & plekken waar je mijn werk online vindt
Website: www.montanahorsegallery.com
Blogs: donnaallen.blogspot.com
artistreferencephotos.blogspot.com
gravelroadsmontana.blogspot.com/
Flickr: Donna Ridgeway
Redbubble: Donna Ridgeway
Volg Donna op Twitter: @donnaridgway
Op Facebook vind je me als Donna Ridgway.

Waar ik woon
Vaughn, Montana

Horse & Rider

Vertel eens iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben geboren in een familie die zich als homesteaders langs de Rocky Mountain Front had gevestigd, vlak bij Dupuyer in Montana. We woonden op een ranch met vee en graan, deden voor en na school klusjes en brachten de zomers door op de machines: hooien en het braakland bewerken.

Zoals bij iedereen die van dieren houdt, en vooral van paarden, wordt die liefde al op jonge leeftijd duidelijk. Zodra ik kon praten, smeekte ik mijn ouders om een paard

Toen ik 8 was, schoten mijn grootouders me te hulp. Ze kochten een paard voor me dat Lucky heette en dat ook 8 jaar oud was. Ik heb Lucky gehad tot we allebei 32 waren. Mijn kinderen gingen net zoveel van hem houden als ik.

Zolang ik op de ranch en het land werkte, had ik weinig tijd voor mijn kunst, maar dingen veranderen. Na een scheiding leerde ik mijn man Robert kennen! Hij is cowboydichter en we kunnen ons werk mooi combineren.

Soms schrijft hij, als ik een schilderij maak, speciaal voor dat schilderij een gedicht. Op aandringen van Robert kochten we onze eerste camera, de Canon 10D. Hij is een slimme man! 🙂

Inmiddels zijn we met pensioen en wonen we op twee acres grond met onze ezel Pedro en onze twee katten, Sing Song en Scarlet.

Here I Come

Je bent fotograaf en kunstenaar. Wat kwam er eerst?
Toen ik opgroeide, ging werk boven alles. Er was weinig tijd voor iets anders. Geld was krap. Ik denk niet dat mijn ouders een camera hadden, want de enige foto’s van mijn broer, mijn zus en mij als kinderen zijn gemaakt door mijn opa!

Hij had een 35mm-camera waarmee hij de kerstfeesten van de kerk en de school vastlegde, en onze diploma-uitreikingen. Ik weet zeker dat ik, als ik toen een camera had gehad, van begin af aan fotograaf was geweest.

In de overvloed van tegenwoordig is het haast niet te geloven, maar mijn eerste tekenmateriaal kreeg ik van vrouwen uit de buurt. Ik smeekte ze om het witte karton dat in de verpakking van hun panty’s zat, zodat ik iets had om op te tekenen.

En weer schoot mijn opa me te hulp: hij gaf me zijn oude timmermanspotlood. Dat had een brede stift, waarmee ik variatie in lijnen en textuur kon aanbrengen! Wat er van dat potlood over is, heb ik nog steeds. Ik moet in groep 5 hebben gezeten toen ik een boek voor mijn opa maakte. Het was van schoolpapier en stond vol met mijn paardentekeningen. Met een potlood prikte ik drie gaatjes aan de zijkant van het papier, en ik bond het boek samen met een rood lint.

Op de voorkant staat de titel van het boek: “Voor de liefste opa van de hele wereld”. Toen mijn opa overleed, gaf mijn oma me het boek terug. Ze hadden het al die jaren bewaard!

Ik zat op de middelbare school toen mijn grootouders me mijn eerste olieverf en schildersspullen gaven. Ik was in de zevende hemel! Echte verf, echte doeken en penselen, en een spuitbus vernis om de schilderijen af te werken. Mijn oma had overal aan gedacht!

Op een avond, toen mijn nichtjes op bezoek waren en we ons klaarmaakten voor een schoolfeest, pakte mijn nicht Mary die spuitbus vernis en spoot het in haar haar, omdat ze dacht dat het haarlak was. Daar lachen we nu nog steeds om.

Sunshine Mule

Als je moest kiezen, wat zou het dan worden?
Als ik moest kiezen, zou de camera winnen.

Mijn zoektocht naar foto’s voelt als één groot avontuur. Soms nemen we de camper mee de bergen in en verkennen we een week lang alle fotomogelijkheden in een gebied.

Ik word vroeg wakker en trek er met de camera op uit, want dan zijn de wilde dieren in beweging en is het licht zacht en warm.

Als ik in de buurt van ons kamp wil blijven, ga ik te voet, en als ik zin heb om verder rond te zwerven, neem ik mijn quad. Ik weet nooit welke dieren ik zal zien of wat voor effecten het weer zal geven. Het is een echte schattenjacht!

Tijdens zo’n fotosessie heb ik eens 2 uur op mijn buik gelegen om foto’s te maken van een groene sprinkhaan. Telkens als ik op de ontspanknop wilde drukken, schoof hij om zijn plantenstengel heen en moest ik weer een nieuwe positie zoeken. Uiteindelijk kreeg ik een prachtige foto van die sprinkhaan, net toen hij om de hoek van zijn stengel gluurde.

De kuddes paarden en muildieren die we tegenkomen, zijn mijn favoriete onderwerpen. We hebben kennisgemaakt met een aantal kuddes, die ons lijken te herkennen als we opduiken. Op een dag, toen we aan het rondzwerven waren, kwamen we een kudde paarden en muildieren tegen. Veel van hen waren gewond, misschien doordat een beer ze door een afrastering had gejaagd, en sommige waren een stekelvarken tegengekomen en hadden stekels in hun neus.

We braken onze tocht af en gingen naar huis. Robert zei dat ik elk nummer in het telefoonboek van Augusta moest bellen tot we wisten van wie de dieren waren. Na een paar telefoontjes vonden we iemand die de eigenaar van die paarden kende! Daarna was het makkelijk om contact op te nemen met de eigenaar en hem te vertellen wat er met de kudde was gebeurd.

Hij kwam meteen in actie. Eén paard heeft een maand bij de dierenarts gelegen, en ik denk dat het was doodgegaan als we het niet op tijd hadden gevonden. We kregen een lief bedankbriefje en berichtjes over hoe het met de paarden en muildieren ging terwijl ze herstelden.

De avonturen die de camera me brengt, zijn gewoon te mooi om te laten liggen!

Veneetah

Wat voor camera gebruik je?
Mijn eerste camera was een Canon 10D. We laten hem steeds opknappen, zodat hij blijft werken. Onze nieuwere camera is de Nikon D300. Ik werk graag met een 300mm-lens, maar ik gebruik ook een groothoeklens.

Ik ben fotografie nog aan het leren; er is zoveel dat ik niet weet. Begin jaren negentig werkte ik voor een krant en leerde ik met een 35mm-filmcamera werken. Wat ik toen leerde, komt langzaam weer terug.

Wie hebben je het meest beïnvloed?
Mijn schilderijen lijken niet op het werk van Charlie Russell, maar hij is de kunstenaar die me het meest heeft beïnvloed. Ik hou van het spontane gevoel in zijn werk. Je zou bijna geloven dat de actie plaatsvond terwijl hij schilderde.

Ooit dacht ik dat kunstenaars met “talent” geboren werden. Dat wil zeggen: ofwel konden ze bij hun geboorte al schilderen, ofwel niet! Pas toen ik de eerste schilderijen van Charlie Russell zag, besefte ik dat een goede kunstenaar worden een vaardigheid is die je leert. Net als paardrijden: je kunt je hele leven blijven leren en nog steeds niet alles weten!

The Warrior’s Vision

Heb je een favoriet paardenras?
Mijn favoriete paard is de Missouri Fox Trotter. Hij loopt comfortabel, is mensvriendelijk en lijkt ook nog een geweldig gevoel voor humor te hebben!

Ik heb in mijn leven het genoegen gehad om drie echt geweldige paarden te rijden. Eén daarvan was Lucky. Hij was een kruising van een trekpaard, een Saddlebred en een Quarter Horse.

Het volgende geweldige paard dat ik reed, was een volbloed die Moss Bar heette. Hij was van een buurman, die hem bij mij liet staan in een tijd dat ik geen paard had. Moss Bar was dat paard van één eigenaar waar we allemaal van dromen. Hij raakte aan mij gehecht en ik aan hem. Hem rijden was als een goederentrein besturen die op alles reageert! Zoveel kracht, zoveel snelheid, zoveel zachtheid!

En dan was er mijn Sadie, de Fox Trotter die ik bij de scheiding ben kwijtgeraakt. Ik kan tot op de dag van vandaag niet over haar praten.

Heb je (of had je) een dier dat de muze achter je werk is?
Ik zag ooit een schilderij waarop een cowboy op zijn paard zat en keek naar een eindeloze stroom vee die voorbijtrok. Toen ik dat schilderij zag, was ik die cowboy, die de dieren die ik in mijn leven heb gekend voorbij zag trekken…

Als ik een zwarte labrador schilder, is dat ter herinnering aan mijn hond Nike. Als ik een vos met een bles schilder, is dat ter herinnering aan mijn paard Lucky. De border collies doen me denken aan Peppy. Als ik een koe schilder met haar kop hoog en wilde ogen, doet ze me denken aan de koe die zo moeilijk de kraal in te krijgen was… of aan die ene die snot in mijn nek blies toen ik haar kalf een oormerk gaf. Schilder ik een varken, dan denk ik aan Henry. De lijst met muzen stroomt door als een rivier van het leven.

Bucking Horse

Heb je geheime rituelen die je helpen om in de juiste stemming voor je kunst te komen?
Gesso uitsmeren op doek of hardboard brengt me in de stemming om te schilderen. Terwijl ik de gesso met mijn kwast uitstrijk, begin ik me af te vragen: “Welk onderwerp zou er mooi uitzien op dit doek…?” “Welke kleur zal ik dit paard geven, of zou ik een realistisch ogend paard kunnen maken met rood en groen?” Het simpele feit dat ik begin, leidt me vanzelf naar het eind…

Ik luister ook graag naar countrymuziek. Just a Swingin’ van John Anderson en A Thousand Miles from Nowhere van Dwight Yoakum zijn twee van mijn favorieten.

Waar was je het meest geïnspireerd, maar zonder camera?
Jaren geleden hielp ik de buren als ze vee bijeendreven of verplaatsten. Als iemand een ruiter nodig had, belden ze mij; ze wisten dat ik graag zou helpen. Ik reed heel graag op onbekend terrein en ik had een paard dat altijd klaarstond om te gaan. Zoveel kansen voor foto’s, maar geen camera! Ik had elke activiteit op de ranch in het echt kunnen vastleggen, geen geënsceneerde shows: dit was het echte werk.

Blue Roan Draft Horse

Welk effect denk je dat internet zal hebben op kunst en fotografie in het algemeen?
Zo uit mijn hoofd kan ik drie manieren bedenken: leren, kopen en bereik.
Leren:
Via internet kan ik de informatie die ik nodig heb gewoon googelen. Ik zoek tutorials over kunst en fotografie. Ik ben voortdurend aan het leren zonder naar de universiteit te gaan! Ik kan ook producten opzoeken die ik misschien moet kopen, of het nu een nieuwe camera is, een lens, of verf en tekenmateriaal.

Kopen:
Omdat we in Vaughn wonen, zitten we 20 mijl van de dichtstbijzijnde winkel, wat voor winkel dan ook. Door online te winkelen kan ik dus geld besparen!

Bereik:
Dankzij internet gaat mijn werk naar landen over de hele wereld. Dat vind ik elke keer weer spannend, want ik leid hier in Montana een vrij afgezonderd leven.

Heeft het ook effect gehad op jouw werk?
Zeker. Via internet kan ik lid worden van kunstenaarsverenigingen en rondhangen op fotografiesites. De kameraadschap met mensen die dezelfde interesses hebben, is geweldig. En zoals ik al zei, heeft internet een wereldwijd publiek voor mijn werk geopend.

Rope Horse

Wat is je persoonlijke favoriete afbeelding of werk?
Op dit moment ben ik een beetje verliefd op mijn afbeelding Rope Horse. Ik hou van de intensiteit die ik op het hoofd van het paard heb gevangen, terwijl hij alles geeft om zijn ruiter dicht bij een os te brengen.

Een ander schilderij dat ik mooi vind, heet Sienna. Ze staan allebei op de voorpagina van mijn website.

Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Diep vanbinnen heb ik een bijna krankzinnig verlangen om alleen in de bergen te zijn. Of ik nu op mijn quad zit, wandel of een paard rijd: als ik alleen op de berg kan zijn, ben ik gelukkig. Tijd in de bergen doorbrengen laadt me weer op.

Sienna

Werk je aan iets nieuws?
Ik werk aan een nieuwe fotoblog over reizen over de binnenwegen van Montana. Ik ga foto’s door, sorteer en bewerk ze, en upload complete fotoshoots (in de volgorde waarin de foto’s zijn gemaakt). Je kijkt er anders tegenaan als je de foto’s ziet zoals het gebeurde, dan wanneer je één losse foto op een website ziet.

Robert en ik hadden het er op een dag over dat zoveel foto’s hier op mijn computer staan zonder dat iemand ze ziet. We wilden manieren bedenken om de foto’s te delen, en misschien ook iets van het avontuur dat we voelen terwijl we de beelden vastleggen.

Op St. Patrick’s Day heb ik een groen paard en een groene lama geschilderd, gewoon voor de lol!

Er komt nog meer

Bedankt, Donna, voor het beantwoorden van de vragen en voor het delen van je kunst. Abonneer je zeker op haar blog voor nieuws over haar nieuwste werken en foto’s.

Blijf ook op de hoogte van meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.

Ben je zelf paardenkunstenaar of ken je een kunstenaar die paarden maakt die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur me een berichtje om mee te doen.

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel