Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Wywiady

Wywiad z artystką – Delia Pacheco

· The Equinest

Imię i nazwisko
Delia Pacheco

Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strony:
ACEO miniature art by Delia
Art by Delia
Animal art and hobbies by Delia
Blog: Once in a while…painting a day
things about me and the interests that drive me…
Cafepress: Equine Palace
ArtWanted: Delia
Gallop Home
Borne Saddlery
Mailbox Ranch
Obserwuj Delię na Twitterze: @deliart

Gdzie mieszkam
Janesville w stanie Wisconsin

Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Urodziłam się w Berlinie jako baronówna, a w 1950 roku jako mała dziewczynka przyjechałam do Ameryki z siostrą bliźniaczką i mamą. Oboje rodzice mieli artystyczne dusze: ojciec, utalentowany artysta i fotograf, prowadził w Niemczech dwa studia, a mama była akrobatką powietrzną, występowała kiedyś w cyrku R.B.B.B., a jej powołaniem były też scena i radio.

Pudełko rodzynek Sunmaid

Zdjęcie: Sunmaid

Dorastałam w Kalifornii, pracowałam w Fiberboard Paper Prod., a potem stałam się twarzą z pudełka rodzynek Sunmaid, które weszło na rynek w 1970 roku. Chciałam dostać się do ich działu graficznego jako artystka, a zostałam modelką.

Na początku lat 60. pracowałam też dla Shaklee Products – projektowałam dla firmy etykiety, broszury i reklamy. Potem przez kilka lat pracowałam na własny rachunek: pozowałam jako modelka, ilustrowałam i projektowałam logotypy.

W 1978 roku zajęłam się hodowlą koni arabskich i zaczęłam je też malować. Moje obrazy wpadły w oko kilku kalifornijskim hodowcom i trenerom, którzy zaprosili mnie do pokazania prac, i dzięki temu zyskałam spore grono klientów.

W 1983 roku musieliśmy się przeprowadzić, bo zamykano zakład GM, i przeniesiono nas do Missouri. Mieliśmy tam wspaniałe małe ranczo dla koni, na którym odbudowałam hodowlę i działalność artystyczną. Zaangażowałam się w Greater Kansas City Arabian Horse Association, stałam się częścią tej organizacji i jej biuletynu, a do biuletynu i programów zawodów robiłam ilustracje.

The Storm

W 1988 roku zamknięto zakład GM w Kansas City i znów nas przeniesiono, tym razem do Wisconsin. Sprzedałam większość koni i skupiłam się na ich malowaniu, a nie na hodowli. Nie kupiliśmy rancza – po prostu nie dałabym rady przejść przez kolejną przeprowadzkę ze wszystkimi końmi… Zabrałam ze sobą trzy, w tym dwie moje muzy, Ibna i Chutyę (jej córkę Chuting Star sprzedałam potem tutaj, w Wisconsin).

Choć mam niewielkie wykształcenie artystyczne i jestem w dużej mierze samoukiem, staram się wypracować rozpoznawalny styl, który wciąż się rozwija. Przez lata używałam różnych technik i przekonałam się, że najlepiej czuję się, malując głównie akrylami, i to sprawia mi największą przyjemność.

Kiedy zaczęłaś rysować konie?
Jeszcze w Niemczech, na początku lat 40., kiedy byłam małą dziewczynką – i nigdy nie przestałam.

Together Again

Jaka jest twoja ulubiona rasa?
Araby! Ale kocham też rasy hiszpańskie… och, a do tego jest jeszcze koń fryzyjski! Cóż, muszę przyznać, że naprawdę lubię wszystkie rasy.

Kto najbardziej na ciebie wpłynął?
Alfred De Dreux, George Ford Morris, Gladys Brown Edwards, Sam Savitt i Rich Rudish – ostatnią trójkę miałam przyjemność znać osobiście.

Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej pracy?
Oczywiście – moją muzą był i nadal jest „Ibn Astraney”, choć odszedł w zeszłym roku w wieku 29 lat. Miał głowę araba w starym typie, duże, wyraziste oczy i osobowość, przez którą myślało się o nim jak o szczeniaku.

Na wielu obrazach wykorzystałam też jego pierwszą „żonę”, ChutYannę… odeszli w odstępie 6 miesięcy co do dnia… Bardzo za nimi tęsknię!

Delia i Ibn

Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Właściwie tak!

Zanim zacznę, modlę się… a kiedy utknę, odwracam pracę do góry nogami razem ze zdjęciem referencyjnym i tak ją kończę… działa za każdym razem.

Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Nie miejsce, ale słoneczny dzień… kiedy słońce oświetla cokolwiek, także konia, widzę odbicia i kolory, a ciepło, które czuję, pozwala mi malować światłem, które tak lubię.

Przekazujesz zyski ze swojej pracy innym – komu i dlaczego?
PodpisPowiem wprost: „to jest MOJA sprawa” i nie mam żadnych oporów, żeby się do tego przyznawać! Ani trochę nie obchodzi mnie, co ludzie o tym mówią czy myślą, bo tak wiele to dla mnie znaczy!

Kiedy w 1990 roku zdiagnozowano u mnie raka, moje życie się zmieniło. Zrozumiałam, że Bóg mnie oszczędził, i chciałam pokazać, że moje życie ma cel… w końcu Bóg dał mi życie i dał mi talent – wszystko po to, bym wyrażała swoją miłość do zwierząt, a zwłaszcza do koni. Aby Go wielbić i Mu dziękować, zaczęłam podpisywać swoje prace jako Delia<>< (z symbolem ryby, ichtys, na końcu imienia). Postanowiłam też oddawać wszystkie pieniądze, które zarabiam na twórczości, moim ulubionym organizacjom… głównie Intouch Ministry oraz konkretnym misjonarzom na Słowacji, którzy niosą posługę Romom.

Ci misjonarze pracują dla organizacji o nazwie The Word for the World, która tłumaczy Biblię na wiele języków i dialektów.

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę w ogóle?
Myślę, że łatwiej jest wyszukać konkretną rasę koni, scenerię, technikę i artystę – od razu masz wybór i możesz spokojnie porównywać.

Uważam, że to wspaniały sposób, by nawiązywać kontakt z ludźmi i spełniać ich życzenia, i to nie tylko w świecie koni, ale w każdym rodzaju sztuki i wśród wszystkich artystów… Niestety, są też chciwi ludzie, którzy kradną prace dla własnego zysku, a my, artyści, musimy walczyć z naruszeniami praw autorskich.

Razem z kilkorgiem przyjaciół założyłam grupę o nazwie EAPL. Jej członkowie w wolnym czasie pomagają wyszukiwać takie naruszenia i ewentualnie doprowadzić do ścigania sprawców, a przynajmniej uświadamiają niezorientowanym naruszycielom, że postępują źle.

Gallop Home

Jeden z moich klientów – Gallop Home

Czy wpłynął na twoją twórczość?
Tak. To, że wspominam, że jestem chrześcijanką, i to, na co przeznaczam zyski ze sprzedaży, przyniosło mi największych klientów, jakich mam… oni również kierowali się wiarą… a cieszę się, że mam też wielu klientów, którzy nie są chrześcijanami… jak widać, każdy znajdzie coś dla siebie!

Która praca jest twoją ulubioną?
Foal and Butterfly.

Szczerze mówiąc, nie pamiętam, jak go malowałam. W pewnym momencie obraz zniknął na dwa lata, a potem znalazł się za innym z moich oprawionych obrazów – bardzo dziwna sprawa.

Foal and Butterfly

Czy kiedykolwiek byś go sprzedała?
Jeśli oferta byłaby odpowiednia – oczywiście!

Co jeszcze jest twoją pasją?
Uwielbiam zgłębiać genealogię. Pochodzę z Niemiec i przyjechałam tu po wojnie, a ponieważ wcześnie straciłam oboje rodziców, po chorobie dotarło do mnie, że moje genealogiczne DNA przetrwało od zarania dziejów, i zapragnęłam się dowiedzieć, kim byli moi przodkowie… i kim jestem ja?

Mając zaledwie kilka odziedziczonych pamiątek – biżuterię, zdjęcia i drzewo genealogiczne – przekonałam się, że internet bardzo pomaga w odkrywaniu przeszłości. Miałam szczęście, bo moja amerykańska babcia ze strony ojca pochodziła w prostej linii od zegarmistrzów Ives z Connecticut… niemiecka rodzina ojca była dobrze znana i udało mi się znaleźć ślady moich przodków filantropów w muzeach, nazwach ulic i na rycinach.

Rodzinę ze strony matki wciąż badam i wiele rzeczy dostałam od mojej 97-letniej ciotki w Niemczech… to także można zobaczyć na moich stronach na Squidoo.

Gypsy By A Waterfall – miniatura

Pracujesz nad czymś nowym?
Właśnie skończyłam malować kolejny mural z innym zaprzyjaźnionym artystą, Larrym Schultzem. Powstał na zbiórkę funduszy dla konnej policji w Madison. Razem z mężem zbudowaliśmy go i złożyliśmy, a potem namalowałam większość pojedynczych kwadratów na oryginalnym projekcie muralu autorstwa Larry’ego Schultza.

Te kwadraty można było kupić w zamian za darowiznę, a na wierzchu malowany był wizerunek konia darczyńcy… niemal codziennie staram się namalować jedną miniaturę i właśnie skończyłam kilka nowych… skończyłam też ilustracje do małej książki o koniach, którą napisała 12-letnia dziewczynka, Alexandra Gritta.

Mój blog „once in a while…painting a day” wciąż jest w budowie – staram się zrealizować swój projekt, który teraz dotyczy mojego dzieciństwa i przeprowadzki z Niemiec do Ameryki.

Mam w głowie tyle pomysłów i tyle obrazów, które chciałabym namalować, ale czasu jest mało… trzeba sobie uświadomić, że każdy dzień to dar… Zawsze staram się zrobić przynajmniej jedną rzecz dziennie – namalować obraz albo zbudować stronę internetową.

To nie koniec

Dziękujemy Delii za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją sztuką. Koniecznie zasubskrybuj jej stronę na Squidoo, żeby być na bieżąco z wiadomościami o niej i jej najnowszymi pracami.

Zaglądaj też do nas po kolejne wywiady z artystami malującymi konie i fotografami.

Malujesz konie albo znasz artystę, którego prace z końmi chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał