Interviews

Interview met een paardenkunstenaar – Delia Pacheco

· The Equinest

Naam
Delia Pacheco

Website en plekken waar je mijn werk online vindt
Websites:
ACEO miniature art by Delia
Art by Delia
Animal art and hobbies by Delia
Blog: Once in a while…painting a day
things about me and the interests that drive me…
Cafepress: Equine Palace
ArtWanted: Delia
Gallop Home
Borne Saddlery
Mailbox Ranch
Volg Delia op Twitter: @deliart

Waar ik ben
Janesville, Wisconsin

Vertel eens iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben als barones geboren in Berlijn, Duitsland, en kwam in 1950 als jong meisje met mijn tweelingzus en mijn moeder naar Amerika. Mijn ouders waren allebei artistiek: mijn vader was een getalenteerd kunstenaar en fotograaf en had twee studio’s in Duitsland, mijn moeder was luchtacrobate en werkte ooit bij het R.B.B.B. Circus; toneel en radio waren haar roeping.

Doos van Sunmaid

Afbeelding van Sunmaid

Ik ben opgegroeid in Californië, werkte bij Fiberboard Paper Prod. en werd daarna het gezicht op de rozijnendoos van Sunmaid die in 1970 werd gelanceerd. Ik wilde eigenlijk als kunstenaar op hun ontwerpafdeling werken, maar ik werd een onderwerp.

Begin jaren 60 werkte ik ook voor Shaklee Products, waar ik etiketten, brochures en advertenties voor het bedrijf ontwierp. Daarna werkte ik een aantal jaren als freelancer: als model, als illustrator en als ontwerper van logo’s.

In 1978 begon ik Arabieren te fokken, en ik begon ze ook te schilderen. Dat viel op bij een aantal fokkers en trainers in Californië, die me uitnodigden om mijn werk te laten zien, en zo bouwde ik een mooie klantenkring op.

In 1983 verhuisden we omdat GM de fabriek sloot en ons overplaatste naar Missouri. Daar hadden we een prachtige kleine paardenranch, waar ik mijn fokprogramma en mijn kunstbedrijf opnieuw opbouwde. Via de Greater Kansas City Arabian Horse Association raakte ik betrokken bij de vereniging en haar nieuwsbrief, waarvoor ik illustraties maakte, net als voor de programmaboekjes.

De storm

In 1988 sloot GM in Kansas City en werden we opnieuw overgeplaatst, dit keer naar Wisconsin. Ik verkocht de meeste van mijn paarden en richtte me erop ze te schilderen in plaats van ze te fokken. We kochten geen ranch; ik kon gewoon niet nog een verhuizing met al mijn paarden aan… Ik nam er drie mee, onder wie mijn twee muzen Ibn en Chutya (haar dochter Chuting Star werd later hier in Wisconsin verkocht).

Hoewel ik maar weinig kunstonderwijs heb gehad en grotendeels autodidact ben, heb ik geprobeerd een herkenbare stijl te ontwikkelen, en die is nog steeds in beweging. Door de jaren heen heb ik met allerlei materialen gewerkt, en ik merk dat ik me het prettigst voel en het meeste plezier heb bij het schilderen met acryl.

Wanneer ben je begonnen met het tekenen van paarden?
Al in Duitsland, begin jaren 40, toen ik een klein meisje was, en ik ben er nooit meer mee opgehouden.

Weer samen

Wat is je favoriete ras?
Arabieren! Maar ik hou ook van de Spaanse rassen… o, en dan heb je nog de Fries! Nou ja, eigenlijk heb ik een zwak voor alle rassen.

Wie zijn je belangrijkste invloeden?
Alfred De Dreux, George Ford Morris, Gladys Brown Edwards, Sam Savitt en Rich Rudish; de laatste drie heb ik het genoegen gehad persoonlijk te kennen.

Heb je (of had je) een dier dat de muze achter je werk is?
Absoluut. Mijn muze “Ibn Astraney” was en is mijn muze, ook al is hij vorig jaar op 29-jarige leeftijd overleden. Hij had het hoofd van het ouderwetse type Arabier, grote expressieve ogen en een persoonlijkheid waardoor je hem als een jong hondje zag.

Ook zijn eerste vrouw, ChutYanna, heb ik in veel van mijn schilderijen gebruikt… Ze zijn allebei binnen precies 6 maanden na elkaar gestorven… Ik mis ze verschrikkelijk!

Delia en Ibn

Heb je geheime rituelen om in de juiste flow voor je kunst te komen?
Eigenlijk wel!

Ik bid voordat ik begin… en als ik vastloop, draai ik mijn werk ondersteboven, de referentiefoto ook, en schilder ik het zo af… het werkt elke keer.

Is er een bepaalde plek die je inspireert?
Geen plek, maar een zonnige dag… Als de zon op iets schijnt, ook op het paard, zie ik de reflecties en de kleuren, en de warmte die ik voel laat me schilderen met het licht waar ik zo van geniet.

Je doneert de opbrengst van je werk. Aan wie doneer je, en waarom?
SignatuurIk zeg het je eerlijk: “dit is MIJN ding”, en ik heb er geen enkele moeite mee om daarvoor uit te komen! Het kan me niets schelen wat mensen hiervan zeggen of denken, want zoveel betekent het voor me!

Toen in 1990 kanker bij mij werd vastgesteld, veranderde mijn leven. Ik besefte dat God me had gespaard, en ik wilde laten zien dat mijn leven een doel had… God heeft me tenslotte het leven en mijn talent gegeven, en dat allemaal om mijn liefde voor dieren uit te beelden, in het bijzonder voor het paard. Om Hem te eren en te danken signeerde ik mijn werk met Delia<>< (met het ichthys-teken achter mijn naam). Daarna besloot ik al het geld dat ik met mijn werk verdien te doneren aan mijn favoriete organisaties… vooral aan Intouch Ministry en aan bepaalde zendelingen in Slowakije die onder de Roma werken.

Deze zendelingen werken voor een organisatie die The Word for the World heet; die organisatie vertaalt de Bijbel in veel talen en dialecten.

Welk effect zal het internet volgens jou op de kunst hebben?
Ik denk dat het makkelijker is om gericht te zoeken naar een bepaald paardenras, een bepaalde omgeving, een medium of een kunstenaar: je hebt meteen keuze en kunt op je gemak vergelijken.

Ik vind het een geweldige manier om met mensen in contact te komen en hun wensen te vervullen, niet alleen in de paardenwereld maar bij alle soorten kunst en kunstenaars… De keerzijde is dat er hebzuchtige mensen zijn die kunstwerken stelen om er geld aan te verdienen, zodat wij kunstenaars moeten strijden tegen inbreuk op ons auteursrecht.

Samen met een aantal vrienden ben ik een groep begonnen die EAPL heet. Onze leden helpen in hun eigen tijd om zulke inbreuken op te sporen en mogelijk te laten vervolgen, of op zijn minst de onwetende overtreder te waarschuwen dat hij fout zit.

Gallop Home

Een van mijn klanten – Gallop Home

Heeft het effect gehad op jouw werk?
Ja zeker. Doordat ik vermeld dat ik christen ben en wat ik met de opbrengst van mijn verkopen doe, heb ik mijn grootste klanten gekregen… en die waren ook gelovig… En ik ben blij dat ik ook veel niet-christelijke klanten heb… Zie je, er is voor ieder wat wils!

Welk werk is je persoonlijke favoriet?
Veulen en vlinder.

Ik kan je eerlijk zeggen dat ik me niet kan herinneren dat ik het geschilderd heb, en op een gegeven moment was het schilderij twee jaar lang zoek; later werd het teruggevonden achter een ander ingelijst schilderij van me, heel bizar.

Veulen en vlinder

Zou je het ooit verkopen?
Als het bod goed is, natuurlijk!

Waar loop je verder warm voor?
Ik doe heel graag genealogisch onderzoek. Ik kom uit Duitsland en ben na de oorlog hierheen gekomen, en ik ben mijn beide ouders al jong verloren. Na mijn kanker drong het tot me door dat mijn genealogische DNA al sinds het begin der tijden heeft overleefd, en ik wilde weten wie mijn voorouders waren… en wie ben ik?

Ik had maar een paar geërfde spullen, sieraden, foto’s en een stamboom, en het internet hielp me mijn verleden te vinden. Ik had geluk, want mijn Amerikaanse grootmoeder van vaderskant stamde rechtstreeks af van de klokkenmakers Ives uit Connecticut… Mijn Duitse kant van vaderskant was bekend, en ik kon in musea dingen vinden, straatnamen en etsen van mijn voorouders, die filantropen waren.

De kant van mijn moeder ben ik nog aan het uitzoeken, en ik heb veel dingen gekregen van mijn 97-jarige tante in Duitsland… Ook dit kun je zien op mijn Squidoo-lenzen.

Gypsy bij een waterval - miniatuur

Werk je aan iets nieuws?
Ik heb net weer een muurschildering afgerond met een andere kunstenaarsvriend, Larry Schultz. Die was voor een inzamelingsactie voor de Madison Mounted Police Patrol. Mijn man en ik hebben hem gebouwd en in elkaar gezet, en daarna heb ik de meeste afzonderlijke vakken beschilderd, over het oorspronkelijke ontwerp van de muurschildering van Larry Schultz heen.

Deze vakken werden gekocht met een donatie, en het paard van de donateur werd erop geschilderd… Bijna elke dag probeer ik één miniatuur te schilderen; ik heb er net een paar nieuwe af… en ik heb ook net de illustraties afgerond voor een klein boekproject over paarden, geschreven door een 12-jarig meisje dat Alexandra Gritta heet.

Aan mijn blog “once in a while…painting a day” wordt nog steeds gewerkt; ik probeer mijn project af te ronden, dat op dit moment gaat over de overgang in mijn jeugd van Duitsland naar Amerika.

Ik heb zoveel dingen in mijn hoofd en zoveel schilderijen die ik zou willen maken, maar de tijd is kort… We moeten beseffen dat we elke dag als een geschenk moeten aannemen… Ik probeer altijd minstens één ding per dag te doen, of het nu een schilderij is of het bouwen van een webpagina.

Er komt nog meer

Met dank aan Delia voor het beantwoorden van het interview en het delen van haar kunst. Abonneer je zeker op haar Squidoo-lens voor nieuws over haarzelf en haar nieuwste werken.

Houd de site ook in de gaten voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.

Ben je paardenkunstenaar of ken je een paardenkunstenaar die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel