Interviews

Interview met een paardenkunstenaar – Kimberly Santini

· The Equinest

Naam
Kimberly Kelly Santini

Website en plekken waar je mijn werk online vindt
Atelierwebsite: www.TurtledoveDesigns.com
Atelierblog: ksantini.blogspot.com
Dagelijks schilderproject: www.PaintingADogADay.com
Etsy: KSantani
Equine Art Guild: Kimberly Santini
Canine Art Guild: Kimberly Santini
Volg Kimberly op Twitter: @ksantini

Waar ik woon
Michigan

Vertel eens iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Mijn man zou opperen dat ik misschien van een plek lichtjaren hiervandaan kom. Soms voelt het ook zo, als ik in gedachten ver weg ben, kleuren aan het mengen en vormen aan het neerzetten, en er een buitenaards wezentje aan mijn mouw trekt omdat het wil weten waar het zijn schoenen/jas/lievelingstrui/huiswerk/wat dan ook heeft laten liggen.

Maar eigenlijk kom ik uit een klein stadje in Michigan. Ik groeide op zoals de meeste gewone kinderen in een klein stadje: ik voelde me een buitenbeentje en wist niet precies wat ik wilde (behalve een paard), maar wel dat ik meer wilde dan wat er toen voor me lag.

Ik ging studeren: schilderkunst, kunstgeschiedenis, fotografie, keramiek, creatief schrijven en programmeren. Van alles een beetje, ik weet het. Nou ja, in elk geval alles wat er toen voor mij toe deed.

Black Horse

Ik trouwde en verhuisde naar Californië om zon, cultuur en het volwassen leven te ervaren (niet per se in die volgorde). Ik werkte voor de bibliotheek van een museum (had ik al gezegd dat ik een verwoede lezer ben?) en werkte aan een MFA in schilderkunst. Ik leefde er volop op los en genoot van elke minuut.

Toen de kinderen groter werden, verhuisden we terug naar Michigan, omdat ik (wij – ik moet manlief hier niet vergeten!) ze het soort jeugd wilde geven dat wij zelf hadden gehad. Een ander klein stadje, maar dezelfde formule. Jazeker, de opvoeding die 30 jaar eerder zo onrustig voelde, voelde nu heel vertrouwd en aantrekkelijk.

Wanneer ben je begonnen met dieren tekenen?
Ik denk al in de baarmoeder. Tekenen voelt zo natuurlijk, zo basaal, dat het iets moet zijn geweest wat ik in mijn hoofd al deed voordat ik zelfs maar een waskrijtje kon vasthouden. Het zit elk moment in me en dat is al zo sinds mijn vroegste herinneringen. Wat dat betreft heb ik zoveel geluk, dat ik iets heb wat me past als een tweede huid.

Palomino
Looking Back Palomino

Wat inspireerde je om elke dag een hond te schilderen, en heb je dat echt volgehouden, ELKE dag?
Het grootste obstakel dat me er in het begin van weerhield me aan de dagelijkse schilderijen te verbinden, was mijn faalangst: de angst dat ik niet elke dag zou kunnen schilderen. Daarom heb ik het project zo opgezet dat ik maar op 5 van de 7 dagen verplicht was te schilderen.

Meestal zijn dat werkdagen: mijn kinderen zijn op school en manlief is aan het werk, dus ik kan zonder afleiding het atelier in.

Het leven gaat zijn gang – een ziek kind of technische problemen – en ik heb geleerd mee te bewegen met de klappen. Als het erop aankomt, schilder ik in de kleine uurtjes, of prop ik er op andere dagen meerdere in om de week een beetje op te rrr-rekken.

Een paar keer in de afgelopen jaren lukte het me gewoon niet – ik kan ze op één hand tellen – en in dat geval deel ik een herhaling (een favoriet schilderij van een eerdere dag) of schrijf ik een berichtje met nieuws over iets wat met kunst te maken heeft.

Over het geheel genomen is mijn obsessief-compulsieve kant echter tevreden dat ik trouw kan blijven aan het idee om regelmatig kunst te maken.

Hoe lang duurt het gemiddeld voordat je het gevoel hebt dat een werk af is?
Dat verschilt, afhankelijk van hoe complex het werk is en wat het onderwerp is. Een gemiddeld dagelijks schilderij staat een paar uur op de ezel (en dan tel ik de voorbereidingstijd voor het verzamelen van referentiemateriaal en het uitwerken van het concept niet mee, en ook niet de levenslange oefening en studie die voorafgaan aan het moment dat ik het penseel oppak), maar er zijn altijd andere die zich over dagen kunnen uitstrekken, terwijl ik probeer de toonwaarden precies goed te krijgen of een bepaalde gelijkenis te treffen.

En soms moet ik een werk gewoon loslaten, er klaar mee zijn, omdat het nooit zal tippen aan wat er in mijn hoofd zit. Dat zijn de moeilijkste schilderijen, die blijven me achtervolgen, en sommige staan maar 30 minuten op de ezel voordat ik besef dat ze te ambitieus zijn voor wat ik nu kan. Ik probeer ze later wel opnieuw aan te pakken; ik laat zoiets zelden zomaar schieten.

Het allermoeilijkste? Een van die ondermaatse schilderijen delen als onderdeel van het dagelijkse project. Maar ik heb ingezien dat het ook belangrijk is om te laten zien dat niemand altijd voor 100% kan presteren.

Lashes & Corkscrews

Wie zijn je belangrijkste invloeden?
Als kind was ik dol op prentenboeken. Wie hou ik voor de gek, als volwassene ben ik er ook dol op!! Ik ben altijd jaloers geweest op Shel Silverstein en koesterde stiekem de wens dat Dr. Seuss familie van me was.

En er gaat niets boven jezelf verliezen in een prachtig prentenboek (met een kind tegen je aan gekropen) om zin te krijgen iets betekenisvols te schilderen.

Als volwassene laat ik me inspireren door allerlei kunstenaars. Afgezien van de grote meesters zijn dit een paar hedendaagse kunstenaars die me regelmatig van mijn sokken blazen: Kathi Peters, Katie Upton, Richard Schmit, Casey Bough, Carol Marine, Karin Jurick, Karen Appleton, Julian Merrow-Smith, Duane Keiser, Vianna Szabo, Sharon Will, Elin Pendleton (even pauzeren om adem te halen).

Wat me in vervoering brengt? Verzadigde kleuren in balans met harmonieuze grijzen, meesterlijk penseelwerk, evenwichtige en eenvoudige composities, onverwachte accenten in kleur of onderwerp, en spannende randen die het oog van de kijker ongemerkt sturen.

Heb je (of had je) een dier dat de muze achter je werk is?
Vorig jaar ben ik mijn ateliermuzen kwijtgeraakt, in elk geval in fysieke zin.

Miah en Turtledove, allebei katten, blijven opduiken in mijn schilderijen en dartelen door mijn dromen. Soms hoor ik ze zelfs nog door het huis rennen (of is dat een eekhoorn op zolder?!).

Finnigan, onze blue heeler-kruising, is een schat, maar hij is iets te druk om de rol van muze te spelen. Hij ligt wel te mokken aan de voet van mijn ezel als ik me echt meer op het schilderen concentreer dan op hem, maar hij ligt of blijft zelden lang genoeg ergens hangen om mijn ogen zich aan zijn lijnen te laten vergapen, zoals de katten vroeger deden.

Ik haal ook veel energie uit wie ik ook maar aan het schilderen ben. Ik stel me voor hoe ze door het atelier bewegen zoals ze dat thuis of in hun eigen tuin zouden doen, en dat helpt me om met mijn hoofd en mijn penselen hun gelijkenis te vangen.

Turtledove

Heb je geheime rituelen om in de juiste stemming te komen voor je kunst?
Discipline. Dat is niet echt een geheim, maar wel essentieel.

Mijn routine begint met een ochtendwandeling met de hond – een stevige, zodat ik aan het eind buiten adem ben (en hij een beetje moe is), maar ook belangrijk omdat het vroeg in de ochtend is. Dan heb ik de straten helemaal voor mezelf, gedeeld met de vroege vogels die hun wormen komen halen. Zo is mijn hoofd helder als ik het atelier binnenkom.

Een bijna volle maag – vroeger sloeg ik het ontbijt over en klokte ik de hele dag koffie naar binnen. Halverwege de middag liep ik dan tegen een muur en greep ik naar zoetigheid om de dag door te komen. Nu eet ik een lichte, eenvoudige maaltijd met wat sap, en rond het middaguur neem ik pauze voor een halve sandwich en wat fruit.

De juiste muziek – die moet passen bij het zonlicht (of het gebrek daaraan), bij het schilderij en bij mijn stemming. Met iTunes is het zo makkelijk om dat elke keer weer goed te krijgen.

Welk dier schilder je het liefst?
Absoluut paarden. Als kind mocht ik er geen hebben, en mijn moeder begreep mijn verlangen goed genoeg om me mijn zin te geven en me tekeningen op de muren van mijn slaapkamer te laten plakken.

Joy Kay
High Noon Toogie

Paarden tekenen en schilderen is nu al meer dan 30 jaar mijn ontsnapping, en dat gaat waarschijnlijk niet veranderen.

Welke invloed denk je dat internet in het algemeen op kunst zal hebben?
Dankzij internet kunnen beginnende kunstenaars verzamelaars en fans (en zelfs vertegenwoordiging door een galerie) aan zich binden zonder de traditionele structuur van een agent of een galerie die hen vertegenwoordigt.

Het stelt verzamelaars ook in staat hun smaak te verfijnen: ze kunnen binnen een paar minuten een grotere verscheidenheid aan kunst zien dan ze gewoonlijk bij een bezoek aan hun plaatselijke cultureel centrum of galerie te zien krijgen.

Dat betekent dat het nu aan kunstenaars is om een uitstekende website bij te houden die fans omzet in verzamelaars. Bovendien weten kunstenaars nu precies waar anderen in hun genre mee bezig zijn, waar ze ook wonen, en zijn ze daardoor verantwoordelijk voor het maken van nog spannender en schitterender werk.

En dan, vaak het grootste obstakel voor degenen onder ons die zich graag in hun atelier verschansen en de telefoon uitzetten: kunstenaars die zichzelf vertegenwoordigen, moeten zichzelf nu verkopen en promoten, met het publiek in gesprek gaan en de rol op zich nemen die vroeger bij het personeel van de galerie lag.

Rest Hachi & Tribute Dog Collar

Heeft het invloed gehad op jouw werk?
Absoluut. Zonder internet zou ik geen succesvol atelier hebben en het grootste deel van mijn klanten niet. Ongeveer 90% van mijn verkopen gaat naar kopers buiten mijn eigen staat. Die mensen hebben mijn website gevonden of mijn werk gezien aan de muur bij een vriend of familielid (die eerder mijn website had gevonden).

Internet heeft me ook de kans gegeven om andere kunstenaars te ontdekken, actief om hun feedback te vragen, vriendschappen op te bouwen en zelfs mentorrelaties aan te gaan. Daardoor heb ik mijn vaardigheden exponentieel kunnen laten groeien, allemaal vanuit mijn eigen huis, in mijn pyjama en met warrig haar achter de computer.

Welk werk is je persoonlijke favoriet?
De werken waarmee ik me het meest verbonden voel, zijn de werken met een persoonlijke emotionele of sentimentele lading. Het portret van mijn jonge dochter die onze kat knuffelt (nou ja, in werkelijkheid kneep ze het arme beest bijna fijn als het dichtbij genoeg kwam, maar dankzij de artistieke vrijheid heb ik die waarheid herschreven), een ander schilderij van mijn zoon die met stoepkrijt zijn eigen zelfportret tekent. En natuurlijk de postume portretten van Miah en Turtle.

Zou je het ooit verkopen?
Nee, geen van allemaal. Ik zou wel met alle plezier iets vergelijkbaars schilderen, mocht een klant daar ooit om vragen.

Deze schilderijen gaan voor mij niet over geld; ze gaan over gedeelde momenten, de kindertijd, een heel leven. Dingen die we altijd in ons hart meedragen. Ik heb gewoon het geluk dat ik ze af en toe aan mijn muren kan hangen.

Relaxed Kay Thoroughbred

Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Mijn gezin. We gaan graag kamperen, fietsen, voetballen, barbecueën, naar muziek luisteren (en zelf muziek maken) en met vrienden afspreken: heel ouderwetse bezigheden (waarschijnlijk weer die verdraaide invloed van het kleine stadje!).

Opkomen voor dieren – Het betekent veel voor me dat ik mijn asiel kan steunen met de verkoop van schilderijen (dit jaar wordt 10% gedoneerd). Tijdens de schoolvakanties doen de kinderen en ik vrijwilligerswerk in ons asiel. Vooral mijn jongste zoon is ermee besmet geraakt; hij brengt zijn weekenden door als vrijwilliger bij een opvangorganisatie tijdens hun adoptiedagen.

Lokaal engagement en monumentenzorg – We wonen in een ouder huis dat deel uitmaakt van een National Historic District. Zoals iedereen weet die in oudere huizen woont of ervan houdt, betekent dat meer dan gewoon onderhoud en modernisering.

Ik hou van de geschiedenis die we ontdekken elke keer dat we een muur openmaken of zelfs maar een boom planten. Ik hou van de voldoening die ik krijg als ik in een bestuur of commissie zit en me inzet voor positieve verandering in onze gemeenschap. Ik vind het vooral mooi om te zien hoe mijn kinderen hun eigen belangstelling voor de plaatselijke geschiedenis en verhalen ontwikkelen en hun eigen ideeën voor evenementen en activiteiten uitwerken.

Poignant Lucy Lab

Werk je aan iets nieuws?
Ik werk altijd aan nieuwe dingen.

Ik ben bezig met de redactie en de vormgeving van mijn tweede boek, “That’s 14 in Dog Years”, met hoogtepunten uit het tweede jaar van de dagelijkse schilderijen. “That’s 14 in Dog Years” verschijnt deze zomer.

Ik bereid me voor op Derby Week, met minstens 5 nieuwe paarden als onderdeel van Painting a Dog a Day.

Ik begin ook aan een veel groter doek, een stilleven, geïnspireerd door het oude speelgoed en de kinderboeken die zich in het atelier hebben opgestapeld en af en toe in een dagelijks schilderij opduiken. Dit schilderij zal waarschijnlijk een paar maanden in beslag nemen, gezien mijn huidige werklast aan opdrachten en tentoonstellingen.

En ik leg de basis om meerdaagse workshops te gaan geven, een soort schildersretraite. Zoals een zomerkamp, maar zonder de muggen en met heel veel tijd om te creëren.

Dat alles terwijl Painting a Dog a Day op de achtergrond doorgaat. Ik zit tot maart 2010 vol met opdrachten (mail me als je interesse hebt in een eigen schilderij), en ik ben van plan elke dag te blijven schilderen zolang er belangstelling voor is (zowel bij mij als bij verzamelaars).

Er komt nog meer

Met dank aan Kim voor het beantwoorden van het interview en het delen van haar kunst. Abonneer je zeker op haar atelierblog voor nieuws over haar nieuwste werken.

Blijf ons ook volgen voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.

Ben je paardenkunstenaar of ken je een paardenkunstenaar die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel