Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Wywiady

Wywiad z artystką – Kimberly Santini

· The Equinest

Imię i nazwisko
Kimberly Kelly Santini

Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strona pracowni: www.TurtledoveDesigns.com
Blog pracowni: ksantini.blogspot.com
Projekt codziennego malowania: www.PaintingADogADay.com
Etsy: KSantani
Equine Art Guild: Kimberly Santini
Canine Art Guild: Kimberly Santini
Obserwuj Kimberly na Twitterze: @ksantini

Gdzie mieszkam
Michigan

Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Mój mąż zasugerowałby, że być może pochodzę z miejsca odległego o lata świetlne. Czasem rzeczywiście tak się czuję, kiedy odpływam myślami, mieszając kolory i kładąc kształty, a jakiś mały kosmita ciągnie mnie za rękaw, bo chce wiedzieć, gdzie zostawił buty/kurtkę/ulubioną bluzę/zadanie domowe/cokolwiek.

Ale tak naprawdę pochodzę z małego miasteczka w Michigan. Dorastałam jak większość zwyczajnych dzieciaków z małych miasteczek: czułam się jak odmieniec i nie wiedziałam dokładnie, czego chcę (poza koniem), ale na pewno chciałam więcej, niż miałam wtedy w zasięgu ręki.

Poszłam na studia i uczyłam się malarstwa, historii sztuki, fotografii, ceramiki, kreatywnego pisania i programowania. Wiem, wszystkiego po trochu. No, przynajmniej wszystkiego, co wtedy miało dla mnie znaczenie.

Black Horse

Wyszłam za mąż i przeprowadziłam się do Kalifornii, żeby zaznać słońca, kultury i dorosłego życia (niekoniecznie w tej kolejności). Pracowałam w bibliotece muzeum (czy wspominałam, że pochłaniam książki?) i robiłam magisterium z malarstwa (MFA). Bawiłam się na całego i kochałam każdą chwilę.

Wróciłam do Michigan, kiedy dzieci zaczęły dorastać, bo chciałam (chcieliśmy – muszę tu pamiętać o mężu!) dać im takie dzieciństwo, jakie sami mieliśmy. Inne małe miasteczko, ale ta sama recepta. Tak, to wychowanie, które 30 lat wcześniej tak mnie uwierało, teraz wydawało się bardzo wygodne i pociągające.

Kiedy zaczęłaś rysować zwierzęta?
Chyba jeszcze w łonie matki. Rysowanie wydaje się tak naturalne, tak podstawowe, że musiałam to robić w głowie, zanim jeszcze umiałam utrzymać kredkę. Jest we mnie w każdej chwili i było, odkąd sięgam pamięcią. Mam pod tym względem ogromne szczęście – mam coś, co pasuje do mnie jak druga skóra.

Palomino
Looking Back Palomino

Co zainspirowało cię do malowania jednego psa dziennie i czy naprawdę wytrwałaś w tym KAŻDEGO dnia?
Największą przeszkodą, która początkowo powstrzymywała mnie przed zobowiązaniem się do codziennego malowania, był strach przed porażką – przed tym, że nie dam rady malować codziennie. Dlatego ułożyłam projekt tak, żebym musiała malować tylko 5 dni na 7.

Zwykle są to dni robocze – dzieci są w szkole, a mąż w pracy, więc mogę iść do pracowni i nic mnie nie rozprasza.

Życie bywa różne – chore dziecko albo problemy techniczne – i nauczyłam się przyjmować ciosy na klatę. Kiedy robi się naprawdę ciasno, maluję bladym świtem albo upycham kilka obrazów w inne dni, żeby jakoś roooz-ciągnąć tydzień.

Przez ostatnie dwa lata zdarzyło się kilka razy, że po prostu nie dałam rady – mogę je policzyć na palcach jednej ręki – i wtedy pokazuję powtórkę (ulubiony obraz z wcześniejszego dnia) albo przygotowuję wpis z nowinkami o czymś związanym ze sztuką.

Ogólnie jednak moja obsesyjno-kompulsywna strona jest zadowolona, że udaje mi się wytrwać w postanowieniu regularnego tworzenia.

Ile czasu średnio mija, zanim uznasz pracę za skończoną?
To zależy od stopnia złożoności pracy i od tematu. Typowy codzienny obraz spędza kilka godzin na sztalugach (nie liczę tu czasu na przygotowania, zbieranie materiałów referencyjnych i budowanie koncepcji ani całego życia ćwiczeń i nauki, które prowadzą do chwili, gdy biorę do ręki pędzel) – ale zawsze są też takie, nad którymi siedzę całymi dniami, próbując ustawić walory dokładnie tak, jak trzeba, albo uchwycić konkretne podobieństwo.

A czasem muszę po prostu odpuścić i zakończyć pracę, bo nigdy nie dorówna temu, co mam w głowie. To najtrudniejsze obrazy, te, które mnie prześladują, a niektóre stoją na sztalugach zaledwie 30 minut, zanim zdam sobie sprawę, że są zbyt ambitne jak na moje obecne umiejętności. Staram się jednak wrócić do nich później – rzadko potrafię tak po prostu dać za wygraną.

Najtrudniejsza rzecz na świecie? Pokazać jeden z tych słabszych obrazów w ramach codziennego projektu. Ale zrozumiałam, że ważne jest też pokazać, że nikt nie może być w 100% formy przez cały czas.

Lashes & Corkscrews

Kto ma na ciebie największy wpływ?
Jako dziecko uwielbiałam książki obrazkowe. Kogo ja oszukuję – jako dorosła też je uwielbiam!! Zawsze zazdrościłam Shelowi Silversteinowi i skrycie marzyłam, żeby Dr. Seuss był moim krewnym.

I nie ma to jak zatracić się w świetnej książce obrazkowej (z dzieckiem wtulonym pod pachą), żeby zapragnąć namalować coś, co ma znaczenie.

Jako dorosłą inspiruje mnie wielu różnych artystów. Pomijając wielkich mistrzów, współcześni artyści, którzy regularnie zwalają mnie z nóg, to Kathi Peters, Katie Upton, Richard Schmit, Casey Bough, Carol Marine, Karin Jurick, Karen Appleton, Julian Merrow-Smith, Duane Keiser, Vianna Szabo, Sharon Will, Elin Pendleton (pozwól, że złapię oddech).

Co mnie zachwyca? Nasycony kolor zrównoważony harmonijnymi szarościami, mistrzowskie prowadzenie pędzla, wyważone i proste kompozycje, nieoczekiwane akcenty koloru/tematu i ekscytująco prowadzone krawędzie, które niepostrzeżenie kierują wzrokiem widza.

Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej pracy?
W zeszłym roku straciłam muzy mojej pracowni, przynajmniej w sensie fizycznym.

Miah i Turtledove, oba koty, wciąż pojawiają się na moich obrazach i hasają po moich snach. Czasem nawet słyszę, jak przemykają po domu (a może to wiewiórka na strychu?!).

Finnigan, nasz mieszaniec blue heelera, jest uroczy, ale trochę zbyt ruchliwy, żeby grać rolę muzy. Owszem, dąsa się u stóp moich sztalug, kiedy bardziej skupiam się na malowaniu niż na nim, ale rzadko wyleguje się czy zatrzymuje gdziekolwiek na tyle długo, żeby moje oczy mogły nasycić się jego liniami, jak to bywało z kotami.

Czerpię też dużo energii od tego, kogo akurat maluję. Wyobrażam sobie, jak porusza się po pracowni, tak jak u siebie w domu czy na podwórku, i to pomaga mi ogarnąć głową i pędzlami uchwycenie jego podobieństwa.

Turtledove

Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Dyscyplina – co tak naprawdę nie jest sekretem, ale jest kluczowe.

Moja rutyna to poranny spacer z psem – energiczny, tak żebym na koniec była zdyszana (a on trochę zmęczony), ale kluczowe jest też to, że odbywa się wcześnie rano. Ulice należą wtedy tylko do mnie, dzielę je wyłącznie z rannymi ptaszkami, które łapią swoje robaki. Dzięki temu, kiedy wchodzę do pracowni, mam jasną głowę.

Prawie pełny brzuch – kiedyś pomijałam śniadanie i przez cały dzień piłam kawę. W połowie popołudnia odbijałam się od ściany i sięgałam po słodycze, żeby dotrwać do końca dnia. Teraz jem lekki, prosty posiłek, piję trochę soku, a koło południa robię przerwę na ½ kanapki i owoc.

Odpowiednia muzyka – musi pasować do światła słonecznego (albo jego braku), do obrazu i do mojego nastroju. Dzięki iTunes za każdym razem łatwo trafić.

Jakie zwierzę najbardziej lubisz malować?
Zdecydowanie konie. Jako dziecko nie mogłam mieć konia, a mama na tyle rozumiała to pragnienie, że pozwalała mi oklejać ściany sypialni rysunkami.

Joy Kay
High Noon Toogie

Rysowanie i malowanie koni jest moją ucieczką od ponad 30 lat i najpewniej to się nie zmieni.

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę w ogóle?
Internet pozwolił debiutującym artystom zdobywać kolekcjonerów i fanów (a nawet reprezentację w galeriach) bez tradycyjnej struktury, czyli bez agenta czy galerii, która by ich reprezentowała.

Pozwala też kolekcjonerom wyrabiać sobie gust – w ciągu kilku minut mogą zobaczyć większą różnorodność dzieł niż podczas zwykłej wizyty w lokalnym ośrodku kultury czy galerii.

To oznacza, że na artystach spoczywa teraz obowiązek prowadzenia znakomitej strony internetowej, która zamieni fanów w kolekcjonerów. Co więcej, artyści doskonale wiedzą teraz, co robią inni w ich dziedzinie, niezależnie od miejsca na mapie, a więc są zobowiązani tworzyć jeszcze ciekawsze i znakomitsze prace.

I często największa przeszkoda dla tych z nas, którzy lubią zaszyć się w pracowni i wyłączyć telefony – artyści, którzy sami się reprezentują, muszą teraz sami się sprzedawać i promować, rozmawiać z publicznością i przejąć rolę, którą wcześniej pełnił personel galerii.

Rest Hachi & Tribute Dog Collar

Czy wpłynął na twoją twórczość?
Zdecydowanie. Bez internetu nie miałabym dobrze prosperującej pracowni ani większości moich klientów. Około 90% moich obrazów kupują ludzie spoza mojego stanu. Znaleźli moją stronę albo zobaczyli moje prace na ścianie u przyjaciela czy kogoś z rodziny (kto wcześniej znalazł moją stronę).

Internet dał mi też możliwość odkrywania innych artystów, aktywnego zabiegania o ich opinie, budowania przyjaźni, a nawet relacji mentorskich. Dzięki temu moje umiejętności rozwinęły się błyskawicznie – wszystko w zaciszu własnego domu, w piżamie i z rozczochranymi włosami przed komputerem.

Która praca jest twoją ulubioną?
Najbardziej związana czuję się z pracami, które niosą ze sobą osobisty bagaż emocjonalny czy sentymentalny. Portret mojej małej córeczki przytulającej naszego kota (no, w rzeczywistości dusiła biedaka, ilekroć znalazł się wystarczająco blisko, ale dzięki potędze artystycznej swobody napisałam tę prawdę na nowo), inny obraz – mój syn rysujący kredą na chodniku swój autoportret. No i oczywiście pośmiertne portrety Miah i Turtle.

Czy kiedykolwiek byś ją sprzedała?
Nie, żadnego z nich. Chętnie jednak namaluję coś podobnego, gdyby klient kiedyś poprosił.

Te obrazy nie są dla mnie kwestią pieniędzy – chodzi w nich o wspólne chwile, dzieciństwo, całe życie. O rzeczy, które zawsze nosimy w sercu. Mam po prostu szczęście, że czasem mogę powiesić je na swoich ścianach.

Relaxed Kay Thoroughbred

Co jeszcze jest twoją pasją?
Moja rodzina. Uwielbiamy biwakować, jeździć na rowerze, grać w piłkę, grillować, słuchać muzyki (i grać), spotykać się z przyjaciółmi – bardzo staroświeckie zajęcia (pewnie to znowu ten przeklęty wpływ małego miasteczka!).

Pomoc zwierzętom – szczególnie wiele znaczy dla mnie to, że mogę wspierać moje schronisko dzięki sprzedaży obrazów (w tym roku przekażę mu 10%). W czasie ferii szkolnych razem z dziećmi pracujemy jako wolontariusze w naszym schronisku. Mojego najmłodszego syna szczególnie to wciągnęło i w weekendy pomaga jako wolontariusz organizacji ratującej zwierzęta podczas jej dni adopcyjnych.

Działalność lokalna i ochrona zabytków – mieszkamy w starym domu, który leży w zabytkowej dzielnicy (National Historic District). Każdy, kto mieszka w starych domach albo je kocha, wie, że oznacza to coś więcej niż zwykłe remonty i modernizacje.

Uwielbiam historię, którą odkrywamy za każdym razem, gdy otwieramy ścianę czy nawet sadzimy drzewo. Uwielbiam satysfakcję z zasiadania w zarządzie czy komisji i pracy na rzecz pozytywnych zmian w naszej społeczności. Szczególnie cieszy mnie, gdy patrzę, jak moje dzieci rozwijają własne zainteresowania lokalną historią i legendami i pielęgnują własne pomysły na wydarzenia i imprezy.

Poignant Lucy Lab

Pracujesz nad czymś nowym?
Zawsze pracuję nad czymś nowym.

Redaguję i składam moją drugą książkę, „That’s 14 in Dog Years”, w której znajdą się najlepsze prace z drugiego roku codziennego malowania. „That’s 14 in Dog Years” ukaże się tego lata.

Szykuję się do Derby Week, w ramach którego w Painting a Dog a Day pojawi się co najmniej 5 nowych koni.

Zaczynam też dużo większe płótno, martwą naturę zainspirowaną starymi zabawkami i książkami dla dzieci, które gromadzą się w pracowni i od czasu do czasu pojawiają się w codziennych obrazach. Ten obraz zajmie mi pewnie kilka miesięcy, biorąc pod uwagę obecną liczbę zamówień i wystaw.

Przygotowuję też grunt pod kilkudniowe warsztaty – coś w rodzaju malarskiego wyjazdu twórczego. Jak letni obóz, tylko bez robali i z mnóstwem czasu na tworzenie.

A wszystko to, podczas gdy w tle wciąż trwa Painting a Dog a Day. Zamówienia mam zarezerwowane aż do marca 2010 roku (napisz do mnie, jeśli chcesz mieć własny obraz) i zamierzam malować codziennie tak długo, jak długo będzie zainteresowanie (zarówno moje, jak i kolekcjonerów).

To nie koniec

Dziękujemy Kim za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją sztuką. Koniecznie zapisz się na jej blog pracowni, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi pracami.

Zaglądaj też do nas po kolejne wywiady z artystami malującymi konie i fotografami.

Malujesz konie albo znasz artystę, którego prace z końmi chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał