Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Wywiady

Wywiad z artystką – Debbie Flood

· The Equinest

Imię i nazwisko
Debbie Flood

Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strony: www.debfloodart.com i www.paintingachildaday.com
Blog: debbieflood.blogspot.com
Obserwuj Debbie na Twitterze: @debflood

Gdzie mieszkam
Belfast, Maine, USA

Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Urodziłam się w Maine i nadal mieszkam w tej samej okolicy.

Dorastałam na farmie koni. Hodowaliśmy konie appaloosa, pokazywaliśmy je na wystawach, rozmnażaliśmy i jeździliśmy na nich. Wielu członków rodziny miało konie różnych ras i właśnie w tym się wychowałam – w końskim życiu.

Artystów miałam w rodzinie zarówno ze strony mamy, jak i taty. Zaczęłam malować i rysować nasze konie bardzo wcześnie. Jako nastolatka zaczęłam sprzedawać prace, wykonując na zamówienie portrety zwierząt i gospodarstw sąsiadów. Zawsze miałam wspierających rodziców, którzy przez całe życie zachęcali mnie do tworzenia.

Po skończeniu liceum chodziłam na różne kursy plastyczne. Jednym z nich był kurs korespondencyjny w szkole The Kachina School of Art w Arizonie. Zdobyłam dyplomy z olejnego malarstwa pejzażowego oraz z malowania postaci i anatomii farbami olejnymi. Potem brałam udział w warsztatach akwarelowych w Farnsworth Art Museum w Rockland w stanie Maine, prowadzonych przez znaną (w Maine) malarkę marynistkę Carol Seabold i kilku innych artystów. W większości jestem jednak samoukiem. Konie zawsze były moją miłością, a przedstawianie ich z dziećmi na nowo obudziło we mnie tę miłość i wspomnienia.

Song and dance, Beagle

Kiedy zaczęłaś rysować i malować?
Bardzo wcześnie. Z tego, co pamiętam – gdy tylko potrafiłam utrzymać ołówek i kredki. Rodzice i babcie dbali, żebym zawsze miała zapas materiałów do pracy. Już jako małe dziecko miałam akwarele i farby olejne. Uwielbiałam też malowanki według numerów i kolorowanki. Nieważne co, byle tylko tworzyć.

Wiedziałam, że jestem artystką, i wiedziałam, że bez względu na wszystko… to będzie mój zawód. To była i nadal jest pasja. Ponieważ hodowaliśmy appaloosy, mama prenumerowała magazyn Appaloosa Journal. Był w nim zawsze „kids corral” – kącik, do którego młodzi czytelnicy mogli przysyłać swoje prace. Moje trafiły tam kilka razy. Wszystkie te małe kroki podsycały we mnie płomień – pasję tworzenia sztuki przedstawiającej konie.

Malujesz bardzo różne tematy. Który najbardziej lubisz uwieczniać?
Ojej, trudno to jednoznacznie określić.

Chyba najbardziej lubię malować dzieci ze zwierzętami, zwłaszcza z ich końmi. Czuję pasję, jaką one czują do swoich koni. Znam te emocje i tę duchową więź. To zawsze przenosi się na moje prace.

Uwielbiam też pracować nad cyklem o dawnym Belfaście. Dzięki niemu przypominam o przeszłości mojego miasta – o tym, jak dawniej żyli i pracowali jego mieszkańcy. Zagłębiając się w historię, zagłębiam się też we własne korzenie. Moi przodkowie osiedlili się w tym mieście i w okolicznych miejscowościach. Czuję, że podtrzymuję pamięć o nich. Część dochodu ze sprzedaży prac z tego cyklu przekazuję też na Belfast Historical Society Museum. Jest tam wiele rzeczy związanych ze mną i chcę pomóc utrzymać to muzeum, nawet jeśli mój wkład jest niewielki.

Prowadzisz też bloga, na którym codziennie malujesz jedno dziecko. To poważne zobowiązanie – możesz nam trochę opowiedzieć o tym projekcie?
Zimą 2008–2009 wydałam własnym nakładem książkę z moimi akwarelami przedstawiającymi dzieci i konie. Nosi tytuł Children & their 4-legged friends i zawiera cykl akwareli i wierszy.

Wraz z wydaniem tej książki pojawiło się duże zainteresowanie ze strony ludzi ze świata ilustracji książek dla dzieci. Zawsze kochałam książki dla dzieci, lubię pisać wiersze i rzeczy w stylu książek obrazkowych. Zachęcona przez kilkoro zaprzyjaźnionych artystów, wstąpiłam do Society of Children’s book writers and Illustrators.

The Artist

Czytam wszystko, co się da, o tej branży i poznaję nowych artystów, którzy ilustrują i piszą książki dla dzieci. Im więcej się dowiadywałam, tym lepiej rozumiałam, że muszę doszlifować umiejętności i nauczyć się tworzyć dobre, twórcze prace w wyznaczonych terminach. Jak lepiej to osiągnąć, niż obiecując sobie, że przez rok codziennie namaluję jedno dziecko i opublikuję je na blogu i w grupie Google, która będzie mnie motywować?

Gdybym nie lubiła malować dzieci, to nigdy by się nie udało. Byłoby to raczej „pracą” i harówką. Zaczęłam projekt w kwietniu 2009 roku i już zaczął żyć własnym życiem. Sprawił, że moja sztuka stała się bardziej znana, przyniósł więcej wywiadów, poprawił moje umiejętności malarskie i nauczył mnie dotrzymywać terminów. To była i nadal jest wspaniała przygoda.

Kto wywarł na ciebie największy wpływ?
Kiedy byłam młoda, moją miłością było (i nadal jest) malarstwo przedstawiające dziką przyrodę. Po prostu uwielbiam prace Roberta Batemana. Jeśli chodzi o sztukę z końmi, zawsze pociągały mnie obrazy takich artystów jak Bev Doolittle. Ich prace mogłam oglądać, bo byli wtedy popularni i sławni i pojawiali się w czasopismach, które czytałam.

Uwielbiałam też artystów, których prace trafiały na kartki okolicznościowe, na przykład te wydawane przez The Leanin’ Tree. To był mój jedyny dostęp do dobrej sztuki.

Od czasu do czasu babcia zabierała mnie do lokalnych galerii, gdzie zachwycałyśmy się obrazami i (po cichu) rozkładałyśmy je na czynniki pierwsze.

Później miałam okazję odwiedzić Boston Museum of Art. Zobaczyłam tam wielkich mistrzów z bliska. Johna Singera Sargenta i jemu podobnych. Te portrety ludzi wprost wyskakiwały z płótna.

Tu, w Maine, mamy Farnsworth Art Museum w Rockland. Muzeum ma dużą kolekcję prac Wyethów. N.C. Wyeth, który ilustrował książki dla młodych czytelników, ma tam wiele dużych oryginalnych obrazów w sali poświęconej tylko jemu. W innej sali jest duża kolekcja prac Andrew Wyetha.

Kocham też Mary Cassatt i jej obrazy przedstawiające dzieci z matkami. Mam o niej kilka książek.

Kolejnym artystą jest mój kuzyn, Percy Sanborn, który był znanym malarzem tu, w Belfaście. Wiele jego obrazów marynistycznych i animalistycznych wisi w Belfast Historical Museum. Chodzę tam podziwiać jego obrazy olejne na płótnie i akwarele. Wpłynęły na mnie też wspaniałe, szczegółowe portrety statków, które babcia malowała olejami na płótnie, kiedy byłam dzieckiem.

Train Dreams

Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej pracy?
Tak. Był to koń appaloosa, który urodził się na naszej farmie, kiedy miałam może 5 lat – Snooper’s raindrop. Miał w sobie niezwykłą prezencję i osobowość. Tata pokazywał go na wystawach, zajeździł go i tak dalej. Kiedy byłam nastolatką, dużo na nim jeździłam. Zawsze pojawiał się na moich rysunkach i obrazach. Łączyła mnie z nim bardzo bliska więź duchowa i emocjonalna. Myślę, że całą rodzinę.

Był jednym z tych koni, jakie trafiają się „raz w życiu”. Zmarł nagle i niespodziewanie – nikt nie mógł tego przewidzieć. Po jego śmierci właściwie przestałam malować konie.

Przez mniej więcej 20 lat po jego śmierci trzymałam nawet jego siodło i ogłowie. Mniej więcej wtedy, kiedy w końcu sprzedałam siodło, trafiłam na świetną grupę artystów malujących konie – Equine Art Guild. Konie malowałam z przerwami, ale bez wielkiej pasji, aż do chwili, gdy w 2003 roku znalazłam EAG i zostałam jej członkinią.

Na panelu numer 3 muralu-mozaiki Le Cadeau Du Cheval („Dar konia”) znajdziesz mój obraz-hołd, przedstawiający „Snoopy’ego” z moim tatą na grzbiecie. Ten koń zawsze będzie ze mną.

Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Cóż, jeśli to sekret, to również dla mnie. Chyba są to moje zdjęcia. Robię ich tak dużo, a robiąc je, myślę, że to byłby świetny obraz albo dobry materiał referencyjny do obrazu.

Kiedy przeglądam zdjęcia, zawsze znajduję inspirację. Staram się mieć uporządkowane dni. Mam określone pory na pracę przy komputerze, marketing i rozmowy online, a także czas na malowanie, na prace domowe i na sprawunki. Dzielę obowiązki na części w ciągu tygodnia i w miarę możliwości trzymam się planu. Zawsze jest margines na nieprzewidziane sprawy. Jestem dobra w organizowaniu, robieniu wielu rzeczy naraz i pracy pod presją terminów.

Zebras new day

Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Inspiruje mnie to, co mnie otacza. Wystarczy, że jadę do miasta, a już coś przyciąga mój wzrok. Często bywam na lokalnych pokazach koni i znajduję tam mnóstwo inspiracji w dzieciach i koniach.
Uwielbiam pływać kanadyjką i wędrować po okolicy. Mogę usiąść na krześle przed domem w słońcu, w spokoju i ciszy, zamknąć oczy, a pomysły same do mnie przychodzą. Inspiruje mnie przyroda i to, że żyję i mogę się nią cieszyć. Każdego dnia czuję się błogosławiona, że jestem częścią tego świata.

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę w ogóle?
Internet już wywarł ogromny wpływ na sztukę wszystkich gatunków! Pomaga artystom wypromować swoje nazwisko i swoje prace. Strony, blogi i media społecznościowe to coś wspaniałego dla dzisiejszych artystów.
Do wystaw można teraz zgłaszać się online, powstają grupy artystyczne, łatwiej też utrzymywać kontakt z galeriami. Łatwiej też o to, by nasze obrazy zostały skopiowane i ukradzione, na co musimy uważać. Ale przy wszystkim trzeba zachować ostrożność.

Czy wpłynął na twoją twórczość?
Dzięki internetowi moja kariera bardzo się rozwinęła. Mam teraz przyjaciół artystów, o których znajomości nawet bym nie marzyła.

Ludzie, których podziwiałam w czasopismach i na kartkach okolicznościowych, teraz rozmawiają ze mną mailowo. Aż trudno mi uwierzyć, ile drzwi otworzył przede mną internet.

Mogłam też sprzedawać prace na całym świecie. Wiele moich oryginałów wisi w Australii i w Europie – bez komputera nigdy by do tego nie doszło. Poznałam wspaniałych klientów, którzy stali się też moimi dobrymi przyjaciółmi.

Brooding on the shore

Która praca jest twoją ulubioną?
Chyba ta, której jeszcze nie stworzyłam. Moje ulubione ciągle się zmieniają. Bo każdy nowy obraz jest lepszy od poprzedniego i wtedy to on staje się moim ulubionym. Mam jeden obraz przedstawiający mojego najmłodszego syna, który siedzi zamyślony na skalistym brzegu morza, odwrócony do nas plecami. Wisi na ścianie przed moim biurkiem z komputerem. Bardzo go lubię, ale wciąż widzę w nim rzeczy, które pewnie mogłabym zrobić lepiej.

Czy kiedyś byś go sprzedała?
Zrobiłam z niego reprodukcje giclée, więc mogę sprzedawać ten obraz w tej formie. Zamierzałam wystawić go na sprzedaż i chyba na mojej stronie jest przy nim cena. Ale ostatnio myślę, że może go zatrzymam i będę oferować tylko reprodukcje giclée. Sprzedawałam już oryginalne obrazy przedstawiające moje dzieci i wiem, jak to jest oddać taki obraz komuś innemu, ale zwykle jest to ktoś, kto czuje z nim głęboką więź i tak go kocha… jak mogłabym odmówić mu tych uczuć i obrazu?

Właśnie po to maluję. Żeby nawiązać więź z innymi i pomóc im zobaczyć i poczuć tę pasję.

Co jeszcze jest twoją pasją?
Moja rodzina – mąż, dzieci i nasz pies. Uwielbiam ogrodnictwo i gotowanie. Ogrodnictwo i gotowanie to też formy twórczości. Bardzo interesuje mnie również historia mojego miasta i mojej rodziny.

Pracujesz nad czymś nowym?
Na sztalugach mam kilka obrazów olejnych, które od jakiegoś czasu czekają. Miałam trochę kłopotu z białym koniem, który płoszy się pod młodą kowbojką. Chodzi o kolor białego konia – to nad nim się męczę. Reszta obrazu jest w porządku. Drugi to obraz olejny przedstawiający mojego syna, który śpi z zabawkowymi konikami i pluszowym konikiem.

Najwięcej czasu zajmuje mi projekt „Child a day”, bo każdego dnia, od poniedziałku do piątku, powstaje nowy obraz.

Mam też w przygotowaniu kilka pomysłów na książki obrazkowe i zbieram prace z projektu „Child a day” w książkę (albo książki).

Kolejny projekt, nad którym pracuję, nazywa się „TrayChic” i powstaje na aukcję Maine’s Childrens Discovery Museum. To stolik z pasującą do niego tacą. Na blacie stolika i na tacy namalowałam motyw z mustangami. Stoliki zostaną zlicytowane w listopadzie 2009 roku w Bangor w stanie Maine.

Latem biorę udział w wielu plenerowych festiwalach sztuki, więc teraz cały mój czas pochłaniają wystawy ze stoiskami.

Lil Cowgirl

To nie koniec

Dziękujemy Debbie za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi pracami. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę z pracami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi dziełami.

Zaglądaj też do nas po kolejne wywiady z artystami malującymi konie i fotografami.

Malujesz konie albo znasz artystę, którego prace z końmi chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał