Wywiady
Wywiad z artystką – Elizabeth McCrindle
Imię i nazwisko
Elizabeth McCrindle
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace
Strona: www.e-mccrindleart.co.uk
Blog: art-fromscotland.blogspot.com
Obserwuj Elizabeth na Twitterze: @emccrindleart
Gdzie mieszkam
Szkocja, Wielka Brytania
Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Mieszkam w małej wiejskiej miejscowości w East Ayrshire w Szkocji. To kraina Roberta Burnsa – przeważnie żyzne pola uprawne, łagodnie falujące łąki i rozległe niebo. To dla mnie niewyczerpane źródło inspiracji – można by powiedzieć, że obraz czeka za każdym rogiem.
Przez dwadzieścia kilka lat pracowałam w studiu projektowym międzynarodowej firmy tekstylnej, gdzie ręcznie wykonywałam próbki wzorów, ale jako malarka jestem w zasadzie samoukiem – uczyłam się po drodze. Na początku malowałam wyłącznie konie i od czasu do czasu psa, ale odkąd w 1996 roku zostałam zawodową artystką, moje horyzonty się poszerzyły i maluję też pejzaże, a nawet zdarza mi się portret.

Kiedy zaczęłaś malować?
Naprawdę nie mam pojęcia, chyba sztuka zawsze była częścią mnie.
Mama mówiła, że już jako czterolatka potrafiłam namalować konia, w którym każdy rozpoznawał konia… ale wiadomo, jakie są mamy.
Malujesz nie tylko konie. Jaki jest twój ulubiony temat?
Tak, maluję też psy, bydło, pejzaże, mariny, a czasem portrety, ale konie są i zawsze będą moim ulubionym tematem.

Kto najbardziej wpłynął na twoją twórczość?
Nie jestem pewna, czy w ogóle ktoś – raczej robię to po swojemu. Ale pewnie Sir Alfred Munnings, Susan Crawford i Peter Curling to nazwiska, które pierwsze przychodzą mi do głowy. Munnings i Curling – za sposób posługiwania się kolorem i ruchem, a Susan Crawford – za dbałość o szczegóły.
Z biegiem lat przeszłam od realizmu (każdy włos) do stopniowego rozluźniania stylu… wciąż nad tym pracuję… uśmiech… ale odkąd zaczęłam malować pejzaże, zdecydowanie idzie to w tę stronę.

Czy masz (albo miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej pracy?
Zwierzęta zawsze odgrywały w moim życiu dużą rolę, odkąd tylko pamiętam. Zawsze mieliśmy psy, ale miałam już dwadzieścia kilka lat, kiedy kupiłam pierwszego konia – Rio, a od święta Classy Lady. Rio była wychudzonym źrebięciem pełnej krwi angielskiej, które pojechałam tylko „obejrzeć”, a w końcu kupiłam.
Zabrzmi to dziwnie dla kogoś, kto nie ma koni albo niewiele o nich wie, ale patrzyłam na tę siedmiomiesięczną klaczkę chodzącą krok w krok za mamą i widziałam, jakim koniem się stanie… i miałam rację, może poza zwycięstwem w Royal Ascot czy w Champion Hurdle w Cheltenham. Potem pojawiła się Tara… „potrzebna” była jako towarzystwo dla Rio; ona też z brzydkiego kaczątka wyrosła na łabędzia i jest tym, co nazywam koniem dla ludzi… uwielbia ludzi.
Niestety sześć lat temu straciłam Rio – miała dziewiętnaście lat, zabrała ją niewydolność nerek; to był straszny cios. Może cię to zdziwić, ale nigdy nie namalowałam Rio, a jeden z obrazów, nad którymi teraz pracuję, to pierwszy raz, kiedy Tara jest moją modelką – a w tym roku skończyła piętnaście lat. Któregoś dnia, kiedy nie będę malować cudzych koni, zabiorę się wreszcie za portret Rio i Tary.

Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Nic nie przychodzi mi do głowy, haha. Kiedy już zajmę się wszystkim, czego potrzebuje Tara, idziemy z psami na poranny spacer i to nastawia mnie na resztę dnia.
Są dni, kiedy muszę odwiedzić galerie albo dostarczyć obrazy klientom, a czasem życie wchodzi w drogę, ale niewiele jest dni, w które nie spędzam choć trochę czasu przy sztaludze.
Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Chyba mój poranny spacer i – choć może to brzmieć dziwnie – sprzątanie boksu, haha.
Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę w ogóle?
Może tylko pomóc coraz większej liczbie artystów znaleźć scenę dla swoich prac.

Czy wpłynął na twoją twórczość?
Zdecydowanie… większość zamówień dostaję dzięki poczcie pantoflowej, a teraz, kiedy ktoś chce zobaczyć przykłady moich prac, wystarczy, że odeślę go na moją stronę, gdzie zobaczy, czym się zajmuję i jaki mam styl.
Przekonałam się też, że mogę lepiej dokumentować namalowane obrazy. Bloga założyłam dopiero w styczniu i żałuję, że nie zrobiłam tego wcześniej. Nie tylko rozsławia moje nazwisko na całym świecie, ale też – jak zauważyłam – mobilizuje mnie do pracy i do tego, żeby każdego dnia mieć na blogu coś nowego dla obserwujących.
Która praca jest twoją ulubioną?
Trudne pytanie, bo wszystkie są moimi dziećmi, haha. Chyba każdy zaczynany obraz ma być tym najlepszym w życiu, ale pod koniec zwykle chcę go już tylko skończyć, żeby zacząć następny.
Kilka tygodni temu dostarczyłam obraz pani, która kupiła już wcześniej jeden z moich obrazów przez galerię. Rzadko mam okazję zobaczyć obrazy sprzedane przez galerię i to było takie dziwne uczucie – wejść do czyjegoś domu i zobaczyć na ścianie swój obraz.
Szczególnie bliski jest mi portret szkockiego konia startującego w gonitwach z przeszkodami, Silver By Nature – wcześniej namalowałam jego babkę, a teraz kontynuowałam tę linię… to dało mi mnóstwo radości.

Czy kiedyś byś go sprzedała?
Jak dotąd wszystkie były na sprzedaż.
Co jeszcze jest twoją pasją?
Uwielbiam robić zdjęcia, ale fotografuję wyłącznie w stylu „wyceluj i miej nadzieję” – może kiedyś wezmę lekcje.
Pracujesz nad czymś nowym?
Pracuję nad dużym studium końskiej głowy dla klienta i nad obrazem, do którego pozuje mi Tara, a między nimi zmieszczę jeszcze kilka małych obrazów.
To nie koniec
Dziękujemy Elizabeth za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją sztuką. Koniecznie zasubskrybuj jej blog o sztuce, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi pracami.
Zaglądaj też do nas po kolejne wywiady z artystami malującymi konie i fotografami.
Malujesz konie albo znasz artystę, którego prace z końmi chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał