Wywiady
Wywiad z artystką – Alecia Underhill
Imię i nazwisko
Alecia Barry Underhill
Strony internetowe i miejsca, gdzie można znaleźć moje prace
Strona: www.aleciaunderhill.com
Blog: www.aleciaunderhill.blogspot.com
Equine Art Guild: Alecia Underhill
Facebook: Alecia Underhill
Obserwuj Alecię na Twitterze: @aleciaunderhill
Gdzie mieszkam
Północno-wschodnie Connecticut
Opowiedz nam trochę o sobie – jaka jest twoja historia i skąd pochodzisz?
Jestem absolwentką Rhode Island School of Design (RISD), gdzie uzyskałam licencjat (BFA) z ilustracji. Pracowałam dla firmy produkującej kartki okolicznościowe, opracowałam własne plakaty i stemple, a jako wolny strzelec tworzyłam ilustracje dla firmy, która produkuje figurki koni Breyer. Moją prawdziwą miłością jest jednak malarstwo olejne. Konie są głównym tematem mojej twórczości, ale lubię też malować inne zwierzęta.
Kiedy zaczęłaś rysować i malować konie?
Konie zafascynowały mnie, gdy miałam jakieś 8 czy 9 lat. Miałam książkę do nauki rysowania dla dzieci z najróżniejszymi tematami, ale wciąż na nowo rysowałam konie.
Kiedy odkryłam książki z serii Black Stallion, to naprawdę podsyciło ten ogień: zaczęłam czytać każdą książkę o koniach, jaką udało mi się znaleźć, i kopiować prace wielkich ilustratorów koni, takich jak C.W. Anderson.

Kiedy skończyłam czternaście lat, mogłam zacząć pracować w stajni jeździeckiej – robiłam własne zdjęcia i rysowałam na ich podstawie. W szkole artystycznej stworzyłam plakat z końskim alfabetem i było to moje pierwsze doświadczenie w tworzeniu produktu i jego sprzedaży. Ma już drugi nakład i wciąż się sprzedaje.
Jaką rasę najbardziej lubisz malować?
Nie mogę powiedzieć, że mam ulubioną rasę do malowania. Moją ulubioną rasą, jeśli chodzi o posiadanie konia, byłby morgan. Miałam dwie wspaniałe klacze rasy morgan i dużo pracowałam z morganami, ale inspirację do obrazów znajduję w niemal każdej rasie. Zwykle nie postrzegam konia jako przedstawiciela rasy, ale jako indywidualność.

Malujesz zwierzęta w różnych dyscyplinach – z którą identyfikujesz się najbardziej?
Moim ulubionym tematem są chyba po prostu konie, które sobie odpoczywają! Uwielbiam oglądać powożenie, zawody w skokach przez przeszkody, mecze polo i inne sporty jeździeckie, ale sama nie startuję w zawodach, więc to wszystko jest mi trochę odległe. Chyba identyfikuję się z końmi szkółkowymi, z końmi trzymanymi na przydomowych padokach, z tymi, które są za kulisami.
Lubię uchwycić drobne chwile, które dzieją się w każdej stajni: spojrzenie, jakim obdarza cię koń, gdy czeka na karmienie, albo czujny wzrok, gdy usłyszy coś nieznajomego.

Kto ma na ciebie największy wpływ?
Artystą malującym konie, którego najbardziej podziwiam, jest Sir Alfred Munnings, ale moje prace w niczym nie przypominają jego swobodnego, malarskiego stylu. Oglądam dużo sztuki współczesnej i często inspirują mnie artyści, którzy malują realistycznie, ale z odważną, graficzną kompozycją.
Czy masz (lub miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Moja klacz rasy morgan, Hylee Unique, i jej stajenny towarzysz Keeper pojawiają się na wielu moich obrazach. Konie, które mogę na co dzień bez trudu fotografować, zawsze będą źródłem inspiracji. Kilka razy malowałam też mojego psa Cheerio i moje dwa koty – Maizy i Pixel – a teraz, kiedy hodujemy kury, obserwuję je, fotografuję i maluję serię obrazów z kurami.

Czy masz sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Mam to szczęście, że moja pracownia mieści się w osobnym budynku, poza domem. Za każdym razem, gdy tam wchodzę, łatwo mi od razu zabrać się do malowania. Przy pracy lubię słuchać muzyki albo audiobooków. Czasem planuję malowanie na sobotni wieczór, żeby posłuchać audycji Prairie Home Companion w radiu publicznym.
Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Każde miejsce, w którym mogę obserwować i fotografować konie w ruchu, zainspiruje mnie do malowania. Do pracy motywują mnie też wizyty w muzeach i galeriach. Zawsze czuję przypływ inspiracji po wizycie na wiejskim jarmarku. Krowy i świnie to moje kolejne ulubione tematy, a na jarmarku są takie piękne i czyste!

Jak według ciebie internet wpłynie na sztukę w ogóle?
Uwielbiam to, jak bardzo internet ułatwił promowanie własnej twórczości. Nie musimy już drukować drogich broszur – strona internetowa, na której ludzie mogą zobaczyć szeroki wybór prac, to bezcenne narzędzie marketingowe.
Czy wpłynął na twoją?
Choć nic nie zastąpi oglądania dzieł sztuki na żywo, a większość mojej sprzedaży odbywa się osobiście – przez galerię albo na wystawach – internet dał mi możliwość dotarcia do odbiorców na całym świecie.

Która praca jest twoją ulubioną?
Mam kilka ulubionych, ale na szczycie mojej listy jest teraz chyba „Belle”. To duże, odważne kwadratowe płótno o boku 36”, a ona jest na nim większa niż w rzeczywistości. Po prostu uwielbiam jego kompozycję, cienie, które rzeźbią jej głowę, i to, jak jej oko przyciąga widza.
Czy kiedykolwiek byś ją sprzedała?
„Belle” jest na sprzedaż. Choć mam ulubione obrazy, do niewielu z nich przywiązuję się aż tak bardzo, zwłaszcza do tych dużych – w domu nie mam żadnych dużych ścian, na których mogłabym je powiesić!
„Cheerio, Run” to obraz przedstawiający mojego psa rasy English Shepherd, który zamierzałam zanieść do galerii. Potem powiesiłam go na ścianie w sypialni i nie mogłam się z nim rozstać.

Mam też kilka obrazów mojego konia i moich kotów, których również nie sprzedam.
Co jeszcze jest twoją pasją?
Literatura dziecięca, ogrodnictwo, gotowanie, szycie patchworków. Lubię robić różne rzeczy własnymi rękami, nie tylko malować… choć im dalej zachodzę w karierze malarskiej, tym mniej mam czasu na te inne zajęcia. Pasjonuje mnie przyroda, ochrona naszej planety, energia słoneczna, ratowanie szlaków. A ponad wszystko stawiam czas spędzany z rodziną: chodzenie na mecze piłkarskie syna, szkolne koncerty, pomoc w odrabianiu lekcji.
Wychowanie odpowiedzialnego młodego człowieka jest dla mnie taką samą pasją jak malowanie koni. Chodzi o to, by żyć w równowadze.

Pracujesz nad czymś nowym?
Jak wspomniałam, obrazy z kurami to nowy kierunek, a poza tym pracuję nad bardzo skomplikowanym dużym obrazem, który nazywam projektem „Horse Colors”. To siatka 80 różnych końskich głów – od karych, przez gniade i kasztanowate, po siwe. To obraz eksperymentalny i bardzo dobre ćwiczenie dyscypliny. To projekt długoterminowy, który mam nadzieję skończyć tej zimy.
Mój obecny projekt to powrót do ilustracji na zlecenie. Pracuję nad książką z ciekawostkami o koniach, do której potrzeba około stu małych ilustracji. Dobrze jest wrócić do rysowania, ale kiedy skończę ten projekt, z przyjemnością znów sięgnę po pędzel.
Nie mogłam się powstrzymać…

Czy ktoś potrafi to odczytać?
Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Alecii za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi pracami (oraz za możliwość wykorzystania jej końskich liter powyżej). Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę z pracami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi dziełami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.
Tworzysz sztukę inspirowaną końmi albo znasz artystę, którego prace chcesz u nas zobaczyć? Dopisz swoje imię i adres strony w komentarzach poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał