Wywiady
Wywiad z artystką – Sharon Crute
Sharon Crute, malarka koni pełnych dynamiki
Ocala, Floryda
Strony internetowe i miejsca, gdzie można znaleźć moje prace
Strona: www.sharoncrute.com
Blog Art of Horse Racing: scrute.blogspot.com
Facebook: Sharon Crute
Obserwuj Sharon na Twitterze: @srcrute
Opowiedz nam trochę o sobie – jaka jest twoja historia i skąd pochodzisz?
Urodziłam się i wychowałam w Rhode Island. Mniej więcej w wieku dwunastu lat zaczęłam jeździć w okolicznej stajni, która wynajmowała konie. Niedługo potem zapytałam o pracę i zatrudniono mnie jako przewodniczkę rajdów konnych – pracowałam w weekendy, w szkolne ferie i w wakacje.
Niedaleko był tor wyścigowy Lincoln Downs (dziś kasyno i tor wyścigów chartów), który dla takiego zakręconego na punkcie koni dzieciaka miał w sobie coś fascynującego i niebezpiecznego. Błagałam ojca, żeby zabrał mnie na wyścigi, a on zrobił to niechętnie, kłamiąc co do mojego wieku, żeby przepuszczono mnie przez bramki.

Latem, gdy miałam piętnaście lat, zakradłam się na zaplecze stajenne toru i dostałam pracę przy stępowaniu koni (hotwalker). Był rok 1969, a wtedy kobiety musiały opuścić teren toru przed zachodem słońca.
Mój szef podsadził mnie na konia w krytej ujeżdżalni za stajniami i wybuchł skandal! Rozumiesz – na torze pracowała zaledwie garstka kobiet, a jeszcze mniej dosiadało koni czy prowadziło je z grzbietu konia prowadzącego. Dżokejki miały wnieść swoją sprawę do Sądu Najwyższego dopiero w 1973 roku.
Kiedy zaczęłaś malować konie?
Już jako małe dziecko interesowałam się rysowaniem, a ojciec próbował odciągnąć mnie od toru wyścigowego i skierować ku karierze artystycznej. Zachęcał mnie, zapisując na zajęcia i kupując przybory, jednak na poważnie zajęłam się malowaniem koni dopiero po ukończeniu szkoły artystycznej w 1978 roku. W 1980 roku wyszłam za trenera koni pełnej krwi angielskiej i ruszyła gonitwa!

Co było pierwsze – miłość do koni czy miłość do sztuki?
Zdecydowanie konie. Miałam mnóstwo książek o koniach i wszystkiego innego, co końskie. Byłam przyklejona do telewizora, gdy leciały takie programy jak My Friend Flicka i Fury. No i oczywiście filmy o wyścigach, takie jak National Velvet. Czy ktoś pamięta film „Kentucky”? Mój ulubiony wszech czasów.
Malujesz konie w wielu różnych dyscyplinach – którą lubisz najbardziej?
Moją pasją są wyścigi konne. Wchodzą w krew, a potem wsiąkasz na dobre i przepadasz na zawsze!
Branża zmaga się obecnie ze zmianami i problemami, dlatego zajmuję się też innymi tematami, takimi jak skoki i polowania na lisy. Choć te dyscypliny są piękne, dla mnie po prostu nie mają tej dynamiki i siły co wyścigi.

Kto ma na ciebie największy wpływ?
Studiuję różnych mistrzów, żeby zrozumieć, jak tchnąć w swoje obrazy pasję i ruch. Konie Caravaggia, Rubensa, Delacroix i Géricaulta swoimi romantycznymi, poruszającymi alegoriami potrafią doprowadzić mnie do łez. Na dziesiąte urodziny rodzice zabrali mnie do Metropolitan Museum w Nowym Jorku, gdzie po raz pierwszy zobaczyłam „Targ koński” Rosy Bonheur. Wspaniały rozmiarem i wykonaniem – oniemiałam z zachwytu. Remington to świetne źródło: jego konie są pozbawione sentymentalizmu, a przy tym oddane z dzikim rozmachem. My, artyści, pracujemy jednak w nowym tysiącleciu, w zupełnie innych ramach i pod innymi wpływami. Musimy malować to, kim jesteśmy dziś.
Czy masz (lub miałaś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Żadnego konkretnego. Mam słabość do koni pełnej krwi ze względu na ich ducha, inteligencję i wybuchowy charakter. Pociąga mnie właśnie ta skłonność do zmiennego temperamentu. Widzisz, spędziłam ponad dwadzieścia pięć lat na torach wyścigowych w całym kraju i pracowałam niemal na każdym stanowisku – od stępowania koni po funkcję sędziego wyścigowego. Byłam gryziona, deptana, przygniatana, kopana, skakano na mnie, zgniatano mnie i ponoszono mnie więcej razy, niż chcę przyznać. Pytanie nie brzmi „czy”, tylko „kiedy”.
W moim artystycznym świecie królują konie pełnej krwi angielskiej i zawsze pozostaną moją najcenniejszą muzą.

Czy masz sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Właściwie nie. Jestem niezwykle zdyscyplinowana i staram się codziennie pracować w pracowni w stałych godzinach, zupełnie jak w zwykłej pracy. Zwykle, jeśli nie mam ochoty pracować, wystarczy sam zapach farby, żeby wprawić mnie w odpowiedni nastrój. Samo przyjście to połowa sukcesu.
Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Oczywiście tory wyścigowe, a czasem inspirujące bywa nawet samo oglądanie kanałów wyścigowych, takich jak HRTV i TVG, zwłaszcza gdy realizatorzy sięgają po pomysłowe ujęcia kamery. Wciągająca potrafi być też gra światła z różnymi efektami barwnymi. Mam szczęście i jestem wdzięczna, że mieszkam w spektakularnie pięknej krainie koni.

Jak według ciebie internet wpłynie na sztukę w ogóle?
Ogromnie. Internet przybliża sztukę ludziom, a ludzi sztuce – szczególnie tych, którzy nigdy nie odwiedziliby tradycyjnych miejsc, takich jak muzea i galerie.
Czy wpłynął na twoją?
Dla nas, artystów, internet to wciąż rozwijające się narzędzie do taniego promowania naszych prac, z nieograniczonymi możliwościami. Myślę, że większość kolekcjonerów wciąż – co zrozumiałe – chce zobaczyć dzieło na własne oczy, ale dostęp do potencjalnych klientów przez internet może być niezwykle przydatny, gdy chodzi o pokazanie prac i nawiązanie tak upragnionego pierwszego kontaktu. Media społecznościowe to też świetny sposób, żeby kampania marketingowa stała się viralem.

Która praca jest twoją ulubioną?
Namalowałam obraz olejny zatytułowany „Steamin’”, przedstawiający mojego męża, który kąpie konia po treningu. Koniec zawiązanego w supeł uwiązu tkwi w przedniej kieszeni jego dżinsów, a koń stoi spokojnie i z jego rozgrzanej skóry unosi się para. Wczesnoporanne światło odbija się od tych paskudnych mokrych gumowych mat i prześwieca przez wiadro z wodą. Mój mąż uważa, że koń stoi spokojniej sam, gdy nikt nie trzyma go przy głowie.
Czy kiedykolwiek go sprzedasz?
Nie, ale nauczyłam się nigdy nie mówić nigdy. Wszystko ma swoją cenę!
Co jeszcze jest twoją pasją?
Uwielbiam pływać kanu po licznych rzekach tu, w środkowej Florydzie. Przyroda karmi duszę, a ja mam niezdrową fascynację aligatorami i próbuję podejść do nich jak najbliżej.
Ważna jest dla mnie muzyka, a także mąż, dwa koty, różne zwierzaki i ptaki, które dokarmiam na podwórku za domem, i od czasu do czasu wieczór w miejscowej sali bilardowej!

Pracujesz nad czymś nowym?
Tak! Właśnie podpisałam umowę najmu nowej pracowni z galerią w lokalu od ulicy w centrum Ocali. To dla mnie ogromne i ekscytujące przedsięwzięcie, bo od lat pracowałam w domu. To też logiczny następny krok, bo moje płótna są duże i zarówno mnie, jak i galeriom trudno odpowiednio je eksponować.
Nawiązałam współpracę z bardzo znanym pejzażystą, żeby zaoferować klientom bardziej zróżnicowany wybór sztuki. Centrum Ocali przechodzi właśnie rewitalizację i jako artystka cieszę się, że mogę być jej częścią. Sztuka od zawsze odgrywała ważną rolę w odnowie zaniedbanych dzielnic.

Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Sharon za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi pracami. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę z pracami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi dziełami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.
Tworzysz sztukę inspirowaną końmi albo znasz artystę, którego prace chcesz u nas zobaczyć? Dopisz swoje imię i adres strony w komentarzach poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał