Interviews
Interview met een paardenkunstenaar – Sharon Crute
Sharon Crute, dynamische paardenkunstenaar
Ocala, Florida
Website & plekken waar je mijn werk online kunt vinden
Website: www.sharoncrute.com
Blog Art of Horse Racing: scrute.blogspot.com
Facebook: Sharon Crute
Volg Sharon op Twitter: @srcrute
Vertel ons iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben geboren en getogen in Rhode Island en begon rond mijn twaalfde met rijden bij een stal in de buurt die paarden verhuurde. Al snel vroeg ik of er werk was, en ik werd aangenomen als gids voor buitenritten in de weekends, de schoolvakanties en de zomers.
Vlakbij lag een renbaan, Lincoln Downs (nu een casino en windhondenrenbaan), die op dit paardengekke kind een soort fascinerende, gevaarlijke aantrekkingskracht had. Ik smeekte mijn vader om me mee te nemen naar de rennen, en dat deed hij met tegenzin, waarbij hij over mijn leeftijd loog om me langs de ingang te krijgen.

In de zomer dat ik vijftien was, glipte ik naar binnen op het stallenterrein en kreeg ik een baantje als uitstapper (hot walker). Het was 1969, en in die tijd moesten vrouwen voor zonsondergang van het terrein van de renbaan af zijn.
Mijn baas gaf me een beentje op een paard in een binnenbak achter de stallen, en dat veroorzaakte een schandaal! Je moet begrijpen dat er maar een handvol vrouwen op de renbaan werkte, en nog minder die paarden reden of als begeleider te paard paarden naar de start brachten (ponying). Pas in 1973 zouden de vrouwelijke jockeys hun zaak voor het Hooggerechtshof brengen.
Wanneer ben je begonnen met het schilderen van paarden?
Als klein kind was ik al geïnteresseerd in tekenen, en mijn vader probeerde me weg te houden van de renbaan en me richting een loopbaan in de kunst te sturen. Ik werd aangemoedigd met lessen en materialen, maar ik ging pas serieus paarden schilderen nadat ik in 1978 was afgestudeerd aan de kunstacademie. In 1980 trouwde ik met een trainer van volbloeds, en toen ging het los op de renbaan!

Wat kwam eerst: je liefde voor paarden of je liefde voor kunst?
Absoluut de paarden. Ik had stapels paardenboeken en al het andere wat met paarden te maken had. Ik zat aan de tv gekluisterd bij programma’s als My Friend Flicka en Fury. En natuurlijk bij renfilms zoals National Velvet. Weet iemand de film “Kentucky” nog? Mijn absolute favoriet.
Je schildert paarden uit veel verschillende disciplines. Welke is je persoonlijke favoriet?
Ik ben gek op de rensport. Het komt in je bloed, en dan ben je verslaafd en voorgoed verloren!
De sector heeft op dit moment te maken met veranderingen en problemen, daarom werk ik ook in een paar andere genres, zoals springen en vossenjacht. Hoe mooi die disciplines ook zijn, voor mij zijn ze gewoon niet zo dynamisch en krachtig als de rensport.

Wie zijn je belangrijkste invloeden?
Ik bestudeer verschillende meesters om erachter te komen hoe ik passie en beweging in mijn schilderijen kan leggen. De paarden van Caravaggio, Rubens, Delacroix en Géricault kunnen me met hun romantische en meeslepende allegorieën tot tranen toe roeren. Voor mijn tiende verjaardag namen mijn ouders me mee naar het Metropolitan Museum in New York, waar ik voor het eerst “The Horse Fair” van Rosa Bonheur zag. Zo indrukwekkend van formaat en uitvoering, ik was met stomheid geslagen. Remington is een geweldige bron van onsentimentele, maar wild weergegeven paarden. Maar als kunstenaars werken wij in het nieuwe millennium binnen een totaal ander kader en onder andere invloeden. We moeten schilderen wie we nu zijn.
Heb je (of had je) een dier dat de muze achter je werk is?
Niet één in het bijzonder. Ik heb een zwak voor heetbloeden vanwege hun karakter, intelligentie en explosieve aard. Juist dat vermogen tot een vurig temperament trekt me aan. Ik heb namelijk meer dan vijfentwintig jaar op renbanen in het hele land doorgebracht en heb bijna elke functie gehad, van uitstapper tot wedstrijdfunctionaris. Ik ben vaker gebeten, vertrapt, overrold, getrapt, besprongen, geplet en op hol gegaan dan ik wil toegeven. Het is niet de vraag óf het gebeurt, maar wanneer.
In mijn artistieke wereld zijn volbloeds de baas, en ze blijven altijd mijn dierbare muze.

Heb je geheime rituelen die je helpen om in de juiste stemming te komen voor je kunst?
Niet echt. Ik ben enorm gedisciplineerd en probeer elke dag vaste uren in het atelier te maken, net als bij een gewone baan. Als ik geen zin heb om te werken, brengt meestal alleen de geur van verf me al in de stemming. Komen opdagen is het halve werk.
Is er een bepaalde plek die je inspireert?
Renbanen natuurlijk, en soms kan alleen al kijken naar renzenders als HRTV en TVG inspirerend zijn, vooral als er creatieve camerahoeken worden gebruikt. Het spel van het licht met verschillende kleureffecten kan ook boeiend zijn. Ik heb het geluk en de zegen dat ik in een spectaculair mooie paardenstreek woon.

Wat voor effect denk je dat internet in het algemeen op kunst zal hebben?
Een enorm effect. Internet brengt kunst naar de mensen en mensen naar de kunst, vooral mensen die nooit naar de traditionele plekken als musea en galerieën zouden gaan.
Heeft het effect gehad op die van jou?
Voor ons kunstenaars is internet een steeds groter wordend middel om ons werk goedkoop en onbeperkt onder de aandacht te brengen. Ik denk dat de meeste verzamelaars het werk begrijpelijkerwijs nog steeds in het echt willen zien, maar via internet bereikbaar zijn voor mogelijke klanten kan heel nuttig zijn om het werk zichtbaar te maken en dat felbegeerde eerste contact te leggen. Sociale media zijn ook een geweldige manier om met een marketingcampagne viraal te gaan.

Welk werk is je persoonlijke favoriet?
Ik heb een olieverfschilderij gemaakt dat “Steamin’” heet, waarop mijn man een paard na de training afspoelt. Het eind van het geknoopte leidtouw zit in de voorzak van zijn spijkerbroek, en het paard staat rustig, terwijl de damp van zijn warme vacht opstijgt. Het vroege ochtendlicht weerkaatst op die waardeloze natte rubbermatten en schijnt door de wasemmer heen. Mijn man vindt dat een paard beter stilstaat als het alleen staat, zonder dat iemand aan zijn hoofd hangt.
Zou je het ooit verkopen?
Nee, maar ik heb geleerd om nooit nooit te zeggen. Alles heeft zijn prijs!
Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Ik kano graag op de vele rivieren hier in centraal Florida. De natuur voedt de ziel, en ik heb een morbide fascinatie voor alligators en probeer er zo dicht mogelijk bij te komen.
Muziek is belangrijk voor me, en verder manlief, twee katten, allerlei beestjes en de vogels die ik in de achtertuin voer, en af en toe een avondje uit in het biljartcafé hier in de buurt!

Werk je aan iets nieuws?
Ja! Ik heb net een huurcontract getekend voor een nieuw atelier met galerie in een winkelpand in het centrum van Ocala. Dat is een gigantisch en spannend avontuur voor me, want ik werk al jaren vanuit huis. En het is ook een logische volgende stap, omdat mijn doeken groot zijn en het voor mezelf en voor galerieën lastig is om ze goed tentoon te stellen.
Ik heb er een partner bij genomen – een heel bekende landschapsschilder – om klanten een gevarieerder kunstaanbod te kunnen bieden. Het centrum van Ocala wordt nieuw leven ingeblazen, en als kunstenaar vind ik het geweldig om daar deel van uit te maken. Door de geschiedenis heen hebben de kunsten altijd een grote rol gespeeld bij het opknappen van een verwaarloosde buurt.

Er komt nog meer
Bedankt aan Sharon voor het beantwoorden van onze vragen en het delen van haar werk. Kijk geregeld even op haar kunstwebsite voor nieuws over haar nieuwste werk.
Blijf ons ook volgen voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.
Ben je zelf paardenkunstenaar of ken je een kunstenaar die paarden maakt en die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel