Interviews
Interview met een paardenkunstenaar – Debbie Flood
Naam
Debbie Flood
Website en plekken waar je mijn werk online vindt
Websites: www.debfloodart.com en www.paintingachildaday.com
Blog: debbieflood.blogspot.com
Volg Debbie op Twitter: @debflood
Waar ik ben
Belfast, Maine, VS
Vertel eens iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben geboren in Maine en woon nog steeds in dezelfde streek.
Ik ben opgegroeid op een paardenboerderij. We fokten Appaloosa’s: we brachten ze uit op shows, fokten met ze en reden erop. Veel familieleden hadden paarden van allerlei rassen, en daarmee ben ik grootgebracht: met het paardenleven.
Ik kom aan beide kanten uit een familie van kunstenaars. Ik begon al jong onze paarden te schilderen en te tekenen. Als tiener begon ik werk te verkopen en maakte ik in opdracht portretten van de dieren en boerderijen van de buren. Mijn ouders hebben me altijd gesteund en mijn kunst mijn hele leven aangemoedigd.
Toen ik van de middelbare school kwam, volgde ik verschillende kunstcursussen. Een daarvan was een schriftelijke cursus via een college, The Kachina School of Art in Arizona. Ik behaalde mijn diploma’s in landschapschilderen in olieverf en in figuur- en anatomieschilderen in olieverf. Daarna volgde ik aquarelworkshops in het Farnsworth Art Museum in Rockland, Maine, bij een (in Maine) bekende zeeschilder, Carol Seabold, en bij een aantal andere kunstenaars. Grotendeels ben ik autodidact. Paarden zijn altijd mijn grote liefde geweest, en door ze samen met kinderen af te beelden heb ik mijn liefde voor ze en mijn herinneringen aan ze teruggevonden.

Wanneer ben je begonnen met tekenen en schilderen?
Al heel jong. Voor zover ik me kan herinneren zodra ik een potlood en waskrijtjes kon vasthouden. Mijn ouders en oma’s zorgden er altijd voor dat ik genoeg materiaal had om mee te werken. Ik had al heel jong waterverf en olieverf. Ik was ook dol op die schilderen-op-nummer-sets en kleurboeken. Het maakte niet uit wat, zolang ik maar creatief bezig was.
Ik wist dat ik kunstenaar was, en ik wist dat dat hoe dan ook mijn doel voor later was. Dat was en is nog steeds een passie. Omdat we Appaloosa’s fokten, had mijn moeder een abonnement op het tijdschrift Appaloosa Journal. Daarin stond altijd een “kids corral”, waar jonge lezers hun kunstwerken konden insturen. Mijn werk is daar meerdere keren in verschenen. Al die kleine opstapjes wakkerden mijn vuur aan om kunst te maken waarin het paard centraal staat.
Je schildert heel uiteenlopende onderwerpen. Welk onderwerp leg je het liefst vast?
O jee, dat is moeilijk te zeggen.
Ik denk dat ik het liefst kinderen met dieren schilder, vooral kinderen met hun paard. Ik voel de passie die zij voor hun paard voelen. Ik ken die emoties en die spirituele band. Dat komt altijd terug in mijn werk.
Ik werk ook heel graag aan de serie over het verleden van Belfast. Met deze serie vraag ik aandacht voor het verleden van mijn stad en voor hoe de mensen daar leefden en werkten. Terwijl ik in de geschiedenis duik, duik ik ook in mijn eigen afkomst. Mijn voorouders hebben zich in deze stad en de omliggende plaatsen gevestigd. Ik heb het gevoel dat ik hun verhaal levend houd. Ik doneer ook een percentage van de verkoop van deze serie aan het Belfast Historical Society Museum. Daar zijn veel dingen te zien die met mij verbonden zijn, en ik wil helpen dit museum in stand te houden, hoe klein de bijdrage ook is.
Je hebt ook een blog waarop je elke dag een kind schildert. Dat is een flinke verplichting; kun je iets over dat project vertellen?
In de winter van 2008-2009 heb ik in eigen beheer een boek uitgegeven met mijn aquarellen van kinderen en paarden, met de titel Children & their 4-legged friends: een serie aquarellen en gedichten.
Toen dit boek uitkwam, kwam er veel belangstelling uit de wereld van de kinderboekillustratie. Ik heb altijd van kinderboeken gehouden en schrijf graag gedichten en dingen in de stijl van een prentenboek. Na een duwtje van een paar kunstenaarsvrienden werd ik lid van de Society of Children’s Book Writers and Illustrators.

Ik lees alles wat ik kan vinden over deze branche en leer nieuwe kunstenaars kennen die kinderboeken illustreren en schrijven. Hoe meer ik leerde, hoe meer ik besefte dat ik mijn vaardigheden maar beter kon aanscherpen en beter moest worden in het maken van creatief werk van goede kwaliteit binnen deadlines. Wat is daarvoor een betere manier dan te beloven een jaar lang elke dag een kind te schilderen en dat op een blog en in een Google-groep te zetten om mezelf aan de gang te houden?
Als ik het niet leuk had gevonden om kinderen te schilderen, had dit voor mij nooit gewerkt. Dan was het meer een “baan” en zwoegen geweest. Ik ben in april 2009 met het project begonnen en het begint nu al een eigen leven te leiden. Het heeft mijn kunst meer bekendheid gegeven en ook meer interviews opgeleverd, en daarnaast zijn mijn schildervaardigheden verbeterd en houd ik me beter aan deadlines. Het was en is nog steeds een prachtig avontuur.
Wie zijn je belangrijkste invloeden?
Toen ik jong was, ging mijn liefde uit naar (en dat is nog steeds zo) kunst met wilde dieren. Ik ben gewoon dol op het werk van Robert Bateman. Wat paardenkunst betreft voelde ik me altijd aangetrokken tot schilderijen zoals die van Bev Doolittle en dat soort kunstenaars. Hun werk kon ik zien, omdat ze in die tijd populair en beroemd waren en in de tijdschriften stonden die ik las.
Ik hield ook van de kunstenaars op wenskaarten, zoals het werk dat The Leanin’ Tree uitgaf. Dat was de enige manier waarop ik goede kunst te zien kreeg.
Af en toe nam mijn oma me mee naar plaatselijke galeries, en dan stonden we (zachtjes) te watertanden bij de schilderijen en ze tot in detail te ontleden.
Later in mijn leven kon ik het Boston Museum of Art bezoeken. Daar zag ik de groten van dichtbij en in het echt: John Singer Sargent en anderen. Die portretten van mensen sprongen zo van het doek.
Hier in Maine hebben we het Farnsworth Art Museum in Rockland, Maine. Dit museum heeft een grote collectie werk van de Wyeths. Van N.C. Wyeth, die illustrator was voor jonge lezers, hangen veel grote originele schilderijen in een zaal die helemaal aan hem gewijd is. In een andere zaal hangt een grote collectie werken van Andrew Wyeth.
Ik hou ook van Mary Cassatt, met haar schilderijen van kinderen met hun moeders. Ik heb verschillende boeken over haar.
Een andere kunstenaar is een neef van me, Percy Sanborn, die hier in Belfast een bekende kunstenaar was. Veel van zijn zee- en dierenschilderijen hangen in het Belfast Historical Museum. Ik ga er geregeld heen om zijn olieverfschilderijen op doek en zijn aquarellen te bewonderen. Ik ben ook beïnvloed door de prachtig gedetailleerde scheepsportretten die mijn oma in olieverf op doek schilderde toen ik klein was.

Heb je (of had je) een dier dat de muze achter je werk is?
Ja. Het was een Appaloosa die op onze boerderij werd geboren toen ik een jaar of 5 was: Snooper’s raindrop. Hij had zoveel uitstraling en persoonlijkheid. Mijn vader bracht hem uit op shows, reed hem in, enzovoort. Toen ik tiener werd, reed ik veel op hem. Hij kwam altijd terug in mijn tekeningen en schilderijen. Ik had een heel hechte spirituele en emotionele band met hem. Het hele gezin had dat, denk ik.
Hij was zo’n paard dat je maar “één keer in je leven” tegenkomt. Hij stierf plotseling en onverwacht, op een manier die niemand had kunnen voorzien. Na zijn dood ben ik zo goed als gestopt met het schilderen van paarden.
Ik heb zijn zadel en hoofdstel zelfs nog zo’n 20 jaar na zijn dood bewaard. Rond die tijd, toen ik het zadel eindelijk verkocht, vond ik een geweldige groep paardenkunstenaars, het Equine Art Guild. Ik had af en toe nog wel paarden geschilderd, maar zonder veel passie, tot ik het EAG vond en er in 2003 lid van werd.
Op paneel nummer 3 van de Mural Mosaic Le Cadeau Du Cheval, The Horse Gift, vind je een schilderij als eerbetoon aan “Snoopy”, met mijn vader in het zadel. Dat paard blijft altijd bij me.
Heb je geheime rituelen om in de juiste flow voor je kunst te komen?
Tja, als het een geheim is, dan is het ook voor mij een geheim. Ik denk dat het mijn foto’s zijn. Ik maak zoveel foto’s, en op het moment dat ik ze maakte, dacht ik dat het een mooi schilderij zou worden of een goede voorbeeldfoto voor een schilderij.
Als ik door mijn foto’s blader, raak ik altijd geïnspireerd. Ik probeer mijn dagen goed in te delen. Ik heb vaste tijden op de dag voor computer- en marketingwerk en om te chatten, en ik heb tijd om te schilderen en tijd voor het huishouden en boodschappen. Ik verdeel de taken over de week en houd me zoveel mogelijk aan mijn schema. Er is altijd ruimte voor dingen die onverwacht opduiken. Ik ben goed in organiseren, multitasken en werken met deadlines.

Is er een bepaalde plek die je inspireert?
Mijn omgeving inspireert me. Alleen al als ik naar de stad rijd, zie ik iets wat mijn aandacht trekt. Ik ga vaak naar plaatselijke paardenshows en vind daar zoveel bij de kinderen en de paarden.
Ik ga in mijn omgeving graag kanoën en wandelen. Ik kan buiten bij mijn huis in de zon op een stoel zitten, rustig en stil, mijn ogen dichtdoen, en dan komen de ideeën vanzelf. De natuur inspireert me, en dat ik leef en ervan mag genieten. Ik ben elke dag zo dankbaar dat ik deel uitmaak van deze wereld.
Welk effect zal het internet volgens jou op de kunst hebben?
Het internet heeft nu al een groot effect gehad op kunst in alle genres! Het helpt kunstenaars om hun naam en hun kunst bekend te maken. Websites, blogs en sociale media zijn geweldig voor de kunstenaars van nu.
Je kunt je nu online aanmelden voor kunsttentoonstellingen, er ontstaan kunstenaarsgroepen en het is makkelijker om contact te houden met galeries. Het is ook makkelijker geworden om onze afbeeldingen over te nemen en te stelen, en daar moeten we voor oppassen. Maar met alles moeten we oppassen.
Heeft het effect gehad op jouw werk?
Mijn loopbaan is dankzij het internet enorm gegroeid. Ik heb nu kunstenaarsvrienden van wie ik nooit had durven dromen dat ik ze zou leren kennen.
Mensen die ik bewonderde via tijdschriften en wenskaarten, mailen nu met me. Het is gewoon niet te bevatten welke deuren er dankzij het internet zijn opengegaan.
Ik heb ook werk over de hele wereld kunnen verkopen. Er hangen veel originelen van me in Australië en Europa, en dat was zonder de computer nooit gebeurd. Ik heb geweldige klanten leren kennen die ook goede vrienden zijn geworden.

Welk werk is je persoonlijke favoriet?
Ik denk het werk dat ik nog niet gemaakt heb. Mijn favorieten veranderen voortdurend. Elk nieuw schilderij dat ik maak is namelijk beter dan het vorige, en dan word ik daar verliefd op. Ik heb er wel een van mijn jongste zoon, die op de rotsachtige kust zit, met zijn rug naar ons toe, peinzend. Dat hangt aan de muur tegenover mijn computerbureau. Ik geniet er erg van, maar ik zie er nog steeds dingen in die ik waarschijnlijk beter zou kunnen doen.
Zou je het ooit verkopen?
Ik heb er giclée-reproducties van laten maken, zodat ik de afbeelding op die manier kan verkopen. Ik was van plan het te koop aan te bieden en ik geloof dat er op mijn website een prijs bij staat. Maar de laatste tijd denk ik dat ik het misschien houd en alleen de giclées ervan aanbied. Ik heb originele schilderijen van mijn kinderen verkocht en ik ken het gevoel om zo’n werk aan iemand anders over te dragen, maar meestal is het iemand die er een diepe band mee voelt en er zo van houdt… hoe kan ik diegene die gevoelens en het schilderij ontzeggen?
Daarvoor schilder ik. Om contact te maken met anderen en hen te helpen de passie te zien en te voelen.
Waar loop je verder warm voor?
Mijn gezin: mijn man, mijn kinderen en onze hond. Ik tuinier en kook graag. Tuinieren en koken zijn ook vormen van creativiteit. De geschiedenis van mijn stad en van mijn familie interesseert me ook heel erg.
Werk je aan iets nieuws?
Er staan een paar olieverfschilderijen op mijn ezel, al een tijdje. Ik had wat moeite met een wit paard dat schrikt terwijl er een jong cowgirl op zit. Het is de kleur van het witte paard waar ik mee worstel. De rest van het schilderij is in orde. Het andere is een olieverfschilderij van mijn zoon die slaapt met speelgoedpaardjes en een knuffelpaard.
Het meeste tijd kost het Child a day-project, want er komt elke dag een nieuw schilderij bij, van maandag tot en met vrijdag.
Ik heb ook wat ideeën voor prentenboeken in de maak, en ik ben bezig een boek (of boeken) met het Child a day-project samen te stellen.
Nog een project waar ik aan werk heet “TrayChic”, voor de veiling van het Children’s Discovery Museum in Maine. Het is een bijzettafeltje met een bijpassend dienblad. Ik heb op het blad van de tafel en op het dienblad een mustangthema geschilderd. Deze tafels worden in november 2009 in Bangor, Maine, geveild.
’s Zomers sta ik op veel kunstmarkten in de buitenlucht, dus op dit moment gaat al mijn tijd op aan de markten waar ik met mijn kraam sta.

Er komt nog meer
Met dank aan Debbie voor het beantwoorden van het interview en het delen van haar werk. Neem af en toe een kijkje op haar kunstwebsite voor nieuws over haar nieuwste werken.
Houd de site ook in de gaten voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.
Ben je paardenkunstenaar of ken je een paardenkunstenaar die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel