
Sorraia od dawna uchodzi za ostatnią pozostałość dzikich koni, które żyły na większości Półwyspu Iberyjskiego, w tym w części Hiszpanii i Portugalii. Choć często opisuje się ją jako to, co zostało z rodzimego dzikiego konia, genetycznie tego nie wykazano; pewne jest tylko, że to maleńka, niemal wymarła populacja koni prymitywnego typu. Dopiero niedawno, gdy rejestrację tych zwierząt przejęła portugalska Stadnina Narodowa, zaczęto promować je jako „rasę”.
Pochodzenie
Te konie należą do starego, prymitywnego typu i mają spore znaczenie genetyczne. Kiedyś uważano je za protoplastów potężnych ras iberyjskich, które rozprzestrzeniły swoje geny po całym świecie, ale żadne badanie genetyczne nie wykazało, by były przodkami lusitano czy konia andaluzyjskiego, a ich DNA w linii matczynej wykazuje bardzo małą zmienność, typową dla nielicznej grupy założycielskiej. Nazwę zawdzięczają rzekom Sor i Raia, nawadniającym równiny, po których wędrują od tysiąca lat. Malowidła naskalne z Półwyspu Iberyjskiego sprzed ostatniego zlodowacenia przedstawiają zwierzęta bardzo podobne do koni sorraia.
Sorraię opisywano jako jeden z nielicznych typów pierwotnych dzikich koni i krewnego wymarłego już tarpana, bo oba wyglądają podobnie – ale podobieństwo to jeszcze nie pokrewieństwo.
Uważa się, że konie sorraia były jednymi z pierwszych, które Hiszpanie zabrali do Ameryki, bo były wszechstronne, odporne i przydatne jako zwierzęta juczne. To tłumaczyłoby, dlaczego tak wiele ras z obu Ameryk ma maść myszatą i znaczenia prymitywne. Uważa się też, że w starożytności rasa przeszła pomostem lądowym przez Gibraltar do Afryki Północnej i dała podstawę odpornemu koniowi berberyjskiemu z Afryki Północnej. Z tych powodów uważano ją za praprzodka współczesnego konia domowego, czego jednak dowody genetyczne nie potwierdzają.
Bez względu na to, jak ważna jest ich genetyka, to bardzo rzadka rasa. W Portugalii i w Niemczech działa garstka oddanych hodowców, ale pogłowie jest niebezpiecznie małe.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14 hands
Budowa
Głowa często o garbonosym profilu
Oczy wysoko osadzone
Uszy długie
Szyja długa i smukła
Grzbiet średniej długości, prosty
Pierś głęboka i wąska
Nogi długie i dobrze zbudowane
Kopyta ciemne i twarde
Tradycyjne maści
myszata ze znaczeniami prymitywnymi
Temperament
Spokojny i zrównoważony
Inteligentny i szybko reagujący
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Koń juczny
Podziękowania
Serdecznie dziękujemy Reinhardowi Oelkemu, który przekazał nam aktualne fakty i informacje o koniach sorraia. Wiele z podanych tu faktów pochodzi od niego – więcej o nim i o koniach sorraia dowiesz się na jego stronie Sorraia.org.
Przydatne linki
Więcej zdjęć


Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał