
Kuc hebrydzki, zwany też kucem z Hebrydów Zewnętrznych (Western Isles Pony), to wymarła rasa kuców – pierwotna odmiana kuca Highland o starszych cechach. Istniało kilka lokalnych odmian tego kuca, a jedyną, która przetrwała, jest kuc Eriskay.
Pochodzenie
Uważa się, że te kuce mają starożytne korzenie celtyckie i nordyckie; są spokrewnione z innymi małymi rasami północnymi (i podobne do nich z wyglądu), takimi jak konie z Wysp Owczych czy Islandii. Nie wiadomo, która z tych ras powstała najpierw, ale wszędzie, gdzie występują, wykształciły cechy lokalne.
Kuce świetnie radziły sobie w tym wyspiarskim środowisku aż do XIX wieku, kiedy coraz częściej zaczęto je krzyżować. Istniało mniej więcej pięć typów – Barra, Mull, Rhum, Skye i Uist – ale czyste linie krwi zanikły w wyniku krzyżowania. Na szczęście odległa wyspa Eriskay była trudno dostępna i nie miała dość naturalnych zasobów, by wyżywić większe typy. Dlatego nie wprowadzano tam innych ras, a tamtejsze pogłowie pozostało czyste. Dzięki temu część genów i cech kuca hebrydzkiego przetrwała.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 11.3 – 13 hands
Budowa
Głowa duża, szeroka i głęboka
Szyja mocna i dobrze umięśniona
Klatka piersiowa głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami
Nogi suche, z kępką szczotki za pęciną
Kopyta małe, zgrabne i dość strome
Grzywa i ogon bujne i nieprzemakalne
Tradycyjne maści
kara | siwa | gniada | srokata
Temperament
Łagodne i spokojne usposobienie
Łatwy w szkoleniu
Użytkowanie
Kuc wierzchowy
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał