
Istnieje wiele ras kuców, które można nazwać celtyckimi, a większość z nich jest ze sobą w jakimś stopniu spokrewniona. Pierwowzorem był dziki koń występujący na Wyspach Brytyjskich i w części Europy Zachodniej, który – jak wskazuje nazwa – został zapewne udomowiony przez Celtów.
Pochodzenie
Określenie koń lub kuc celtycki odnosi się zwykle do grupy niewielkich rodzimych koni o podobnych cechach. Występowały głównie w Europie Zachodniej i Północnej; był to typ niewielki, o masywnej budowie i niezwykłej zwinności. Z czasem wykształciły się dwa dość wyraźne typy, zależne od geografii – w zasadzie wyspiarski i kontynentalny.
Typ wyspiarski
Rodzimy na całych Wyspach Brytyjskich; obejmuje kuce Connemara, Exmoor i szetlandzkie. Być może genetycznie spokrewnione są z nim nawet konie islandzkie.
Typ kontynentalny
Wykształcił się we Francji i na Półwyspie Iberyjskim; dziś reprezentują go garrano, Jaca Navarra i pottok.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 12.3 hands
Na tylnych nogach nie było kasztanów
Budowa
Głowa o lekko wklęsłym profilu, który ku chrapom staje się wypukły
Zad prosty
Tradycyjne maści
Zwykle kara, skarogniada, bułana (z prymitywnymi znaczeniami), a czasem mączasta
Temperament
Inteligentny i odważny
Pełen temperamentu i lojalny
Użytkowanie
Jazda wierzchem
Transport
Zwierzę juczne
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał