
Kuc birmański, zwany też bama myinn lub kucem szan, nie jest szczególnie szlachetną rasą. Dzięki zdolności przystosowania i radzeniu sobie w trudnym terenie jest jednak lubiany w regionach górskich.
Pochodzenie
Pochodzenie tego kuca jest nieznane, ale wywodzi się on ze stanu Szan we wschodniej Birmie, gdzie hodują go miejscowe plemiona. Budową przypomina kuce bhutia, spiti i manipuri, spokrewnione z końmi mongolskimi i arabskimi. Kuc birmański może jednak nosić w sobie wpływy wielu różnych ras wschodnich.
Dzięki górskiemu środowisku kuce te stąpają bardzo pewnie, są niezawodne i potrafią przetrwać w surowym klimacie tropikalnym.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 12 – 13 hands
Budowa
Głowa o prostym profilu
Szyja umięśniona
Grzbiet długi, kłąb mało wydatny
Klatka piersiowa głęboka i szeroka
Nogi smukłe, ale mocne
Kopyta małe i twarde
Tradycyjne maści
kara | kasztanowata | siwa | gniada
Temperament
Spokojny i chętny, dobry dla dzieci i początkujących
Użytkowanie
Wędrówki górskie
Kuc wierzchowy
Kuc juczny
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał