
Wielki koń, zwany też destrierem (wywodził się od koni normandzkich), był średniowiecznym koniem bojowym i być może przodkiem zarówno koni shire, jak i perszeronów. Rycerze cenili go za to, że unosił rycerza w pełnej zbroi, a przy tym był na tyle zwrotny, by sprawdzić się w bitwie i podczas turniejów. Nigdy nie był pospolity.
Pochodzenie
Po raz pierwszy wspomniany około 1066 roku, trafił do Wielkiej Brytanii po podboju normańskim. Wielki koń nigdy nie był rasą, lecz typem. W praktyce mianem „wielkich” określano najlepsze i najsilniejsze konie bojowe. Były to zwykle ogiery wychowywane od młodu z myślą o wojnie – prawdziwe konie bitewne. Zachowywano je na pole bitwy i nie jeżdżono na nich w podróży, by były wypoczęte, gdy przyjdzie ich użyć.
Na początku XIV wieku uchwalono prawa zachęcające do hodowli większych, silniejszych koni. Zakazano rozmnażania koni niższych niż 15 hands i wywozu koni za granicę.
Pod koniec XVI wieku kraj pokrywała sieć szlaków, połączonych błotnistymi, zrytymi koleinami drogami. Do przewożenia zapasów i ludzi po trudnym terenie potrzebne były silne zwierzęta, więc na ciężkie konie był popyt. Skłoniło to do sprowadzania koni flandryjskich i fryzyjskich (przeważnie karych), które uszlachetniły też konie shire.
Gdy drogi się poprawiły, a większe zwierzęta nie były już potrzebne do ciężkiego transportu, wiele z nich pozostało w regionie do hodowli. Sprzedawano je do hrabstw Leicestershire, Staffordshire i Derbyshire, gdzie w wyniku hodowli przestały istnieć jako odrębny typ i dały początek rasie shire.
Jak wielkie właściwie były?
Uważano, że był to zimnokrwisty koń w typie pociągowym, jednak ta teoria budzi kontrowersje (a badania potwierdzają wątpliwości). Museum of London przeprowadziło badania w tej sprawie, korzystając z wielu różnych źródeł. Ich wyniki sugerowały, że konie bojowe miały średnio od 14 do 15 hands i różniły się od koni wierzchowych cięższym umięśnieniem. Z kolei analiza wyposażenia z kolekcji Royal Armouries pokazuje, że zbroje końskie noszono na koniach mierzących od 15 do 16 hands.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15 -16 hands
Budowa
Mocna głowa o prostym lub lekko wypukłym profilu
Płaskie czoło
Łukowata szyja
Krótki grzbiet
Potężny zad
Umięśniona partia lędźwiowa
Tradycyjne maści
Pierwotnie zapewne jednolite maści, a po sprowadzeniu koni holenderskich przede wszystkim kara
Temperament
Żywiołowy i energiczny
Pełen energii i silny
Użytkowanie
Koń bojowy
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał