
Koń doński, zwany też Donskaya, powstał na stepach nad Donem i wywodzi się głównie od rosyjskich koni stepowych krzyżowanych z końmi pochodzenia arabskiego, karabachskiego, achał-tekińskiego i pełnej krwi angielskiej.
Pochodzenie
Pierwsza oficjalna wzmianka o koniu dońskim pochodzi z Moskwy z 1549 roku i od tamtej pory losy rasy kształtowały epoki i potrzeby ludzi. Sławę dzięki swojej wytrzymałości konie te zdobyły na początku XIX wieku, gdy niosły rosyjskich jeźdźców niestrudzenie walczących z armią Napoleona. Potem te dzielne wierzchowce zaniosły swoich jeźdźców z powrotem aż do Moskwy.
Planową hodowlę rasy rozpoczęto w latach 30. XIX wieku, a jej celem było stworzenie odpornego konia wojskowego, który wymagałby niewiele opieki i skromnego żywienia. Uzyskane konie szybko się rozpowszechniły i zyskały uznanie dzięki wyjątkowej odporności; w wielu regionach używano ich też do uszlachetniania miejscowych linii. Współczesne konie dońskie są żywymi potomkami twardych wierzchowców kozackich, słynących z niezwykłej wytrzymałości.
Dziś koń doński jest w Rosji rasą pospolitą i używa się go do wielu celów. Wyróżnia się 3 typy: wschodni, masywny i wierzchowy.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.2 – 16.2 hands
Budowa
Głowa średniej wielkości, lekka, o prostym lub lekko szczupaczym profilu
Szyja średniej długości, z wyraźnie zaznaczonym grzebieniem
Grzbiet prosty i płaski
Klatka piersiowa dobrze rozwinięta
Tradycyjne maści
Większość jednolitych maści, przy czym preferowana jest złocista maść kasztanowata.
Użytkowanie
Wierzchowce dla turystów
Koń wierzchowy
Koń zaprzęgowy
Więcej zdjęć






Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał