
Koń małopolski starego typu (Małopolski w Starym Typie), którego nie należy mylić ze współczesnym koniem małopolskim, uznawany jest za odrębną rasę, choć oba uważa się za konie angloarabskie.
Pochodzenie
Historia pierwotnego konia małopolskiego sięga XVII wieku, kiedy na miejscowe klacze zaczęły oddziaływać „orientalne” ogiery (prawdopodobnie turkmeńskie i arabskie). Najczęściej spotykano je w historycznej Małopolsce, która obejmowała niegdyś dużą część południowo-wschodniej Polski. Ta napływowa krew oddziaływała na miejscowe konie przez setki lat, aż do połowy XIX wieku.
Jak można się było spodziewać, konie w tym regionie stały się czymś innym niż rodzime zwierzęta, które dawniej tam hodowano. W drugiej połowie XIX wieku swoje piętno na rasie odcisnął także koń pełnej krwi angielskiej. Cechy utrwalone przez „orientalne” konie nadal jednak wiernie przechodziły z pokolenia na pokolenie.
Podczas gdy współczesny koń małopolski hodowany jest raczej jako koń sportowy, stary typ bardziej przypomina zimnokrwistego kłusaka lub ciężkiego konia półkrwi.
DAD-IS klasyfikuje go jako rasę zagrożoną wyginięciem, a w 2023 roku pozostało 610 koni.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 16 hands
Budowa
Harmonijna budowa
Szyja długa
Wyraźny kłąb
Łopatka długa i skośna
Ogon wysoko osadzony
Nogi suche
Tradycyjne maści
Jednolite maści
Temperament
Żywy, ale łagodny
Użytkowanie
Jazda wierzchem
Sport
Przydatne linki
Polskie programy ochrony różnorodności genetycznej
Więcej zdjęć


Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał