Wywiady
Wywiad z artystą – Armando Suarez
Imię i nazwisko
Armando Suarez
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
www.armandoshorseshoenailjewelry.com
Gdzie mieszkam
Na Eastern Shore w Wirginii, między zatoką Chesapeake a Atlantykiem. Onancock w Wirginii leży po stronie zatoki.
Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Przyjechałem do Stanów Zjednoczonych w 1971 roku – dotarłem do Nowego Jorku w swoje urodziny (21 stycznia), mając w kieszeni tylko 200 dolarów i nie mówiąc ani słowa po angielsku. Pierwszą pracę podjąłem w piekarni na Brooklynie, bo to był mój zawód: z wykształcenia jestem cukiernikiem.
Mój ojciec był piekarzem i zacząłem chodzić z nim do pracy, kiedy miałem 8 lat, więc od niego nauczyłem się piec chleb. Dorastałem w Rosario w Argentynie, które jest drugim (po Buenos Aires) największym miastem kraju, a w wieku 17 lat wyjechałem do stolicy.
Pierwszą pracę jako cukiernik dostałem w nadmorskim hotelu w San Clemente del Tuyú. Ożeniłem się młodo i byłem kim się dało – od fryzjera po taksówkarza – żeby utrzymać żonę i dwoje małych dzieci, a potem postanowiłem pojechać do Ameryki, żeby znaleźć inną drogę.

Chodziło przede wszystkim o pieniądze. Pracowałem za 50 dolarów tygodniowo i dostałem pozwolenie, żeby nocami spać na dole, w piwnicy, dzięki czemu mogłem odłożyć trochę pieniędzy i wysłać je do domu. W końcu ożeniłem się ponownie i założyliśmy firmę projektującą wyroby ze skóry. W latach siedemdziesiątych zarobiliśmy na targach sztuki tyle, że kupiliśmy dom w północnej części stanu Nowy Jork i zrobiliśmy z niego pensjonat ze śniadaniami o nazwie „L’Esquina”, czyli „róg”.
Dwoje dzieci później to małżeństwo się rozpadło i przeprowadziłem się na Eastern Shore, gdzie miałem dwóch bardzo dobrych przyjaciół z ruchu rzemiosła artystycznego, i postanowiłem otworzyć tu, w Onancock, restaurację. To było w 1988 roku. Była to mała restauracja na rogu, z ogródkiem i patio, graliśmy jazz i piliśmy mnóstwo wina. Kiedy sprzedałem ją w 2004 roku, otworzyłem kolejną restaurację po drugiej stronie ulicy (też na rogu), a po 6 miesiącach sprzedałem i tę.
Zawsze mówiłem mojej najlepszej (i ostatniej) żonie, że kiedyś wrócę do biżuterii. Zawsze trzymałem swoje narzędzia.
Kiedy zacząłeś robić biżuterię?
No cóż, to było w 1972 roku i trochę zazębiało się z moją pracą w skórze. Zajmowałem się tym chyba w latach 1972–1976. Nie dłużej.

Co było pierwsze: podkowiaki czy sztuka?
Powiedziałbym, że gwoździe i sztuka wzięły się z tego, czym jeszcze te gwoździe mogą się stać.
Co skłoniło cię do sięgnięcia po tak nietypowy materiał?
Mój przyjaciel, Oscar Pardo, robił tego rodzaju prace, a mnie bardzo, bardzo się one podobały.
Jak nauczyłeś się technik, których używasz?
Znowu Oscar Pardo. Po latach siedemdziesiątych straciliśmy kontakt, aż pewnego dnia, przeglądając swoje stare płyty winylowe, znalazłem jedną, którą nagrał, zatytułowaną „El Grupo: Songs and Poetry of the Latin American Struggle”. Poprosiłem żonę, żeby poszukała go w internecie.
Nie mogliśmy go znaleźć, a potem wpadliśmy na pomysł, żeby przeczytać drobny druk na odwrocie okładki płyty, gdzie było napisane: „Więcej informacji: Center for Cuban Studies” w Nowym Jorku. Znaleźliśmy ich w internecie i okazało się, że wciąż istnieją, a kiedy zadzwoniliśmy, osoba, która odebrała, powiedziała, że musimy zapytać pewną kobietę, która będzie dopiero następnego dnia.
Jej nazwisko też było na okładce płyty, a kiedy następnego dnia rozmawialiśmy, powiedziała mi, że on mieszka w Portoryko, ma żonę prawniczkę, jest teraz malarzem i często wystawia w Nowym Jorku. Zadzwoniłem do niego i teraz często jesteśmy w kontakcie. Szkoda, że ominęła mnie jego ostatnia wystawa w Nowym Jorku w maju, ale wiem, że jeszcze się spotkamy.

Kto wywarł na ciebie największy wpływ artystyczny?
Picasso. Charlie Chaplin. Jazz – Miles Davis, Chet Baker – to jest sztuka.
Czy też kochasz konie?
Zabawne pytanie, bo Argentyna słynie z polo i koni, ale nie. Nigdy nie miałem z nimi wiele do czynienia. Byliśmy jednak na kilku pokazach koni i na ostatnim, w Richmond w Wirginii, zobaczyłem najbardziej niesamowicie pięknego karego ogiera fryzyjskiego – to, jak się poruszał i współpracował ze swoim trenerem, zapierało dech w piersiach. Chyba dzięki temu stałem się miłośnikiem koni na odległość.
Czy masz (albo miałeś) zwierzę, które jest muzą twojej pracy?
Nie jedno zwierzę! Mamy 2 psy, 5 kur, 8 kaczek, 3 kaczątka, 3 koty domowe (i dokarmiamy 14 bezdomnych kotów i kociąt) oraz nimfę. Wszystkie prace noszą imiona członków rodziny albo zwierząt. Tak z głowy: Koko, Allegria i Pastis to tylko kilka z tych, które noszą imiona zwierząt.
Każde z nich ma swoją osobowość!

Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Odkąd pamiętam, rano piję kawę Bustelo i o 9 idę do pracowni. Pracuję do obiadu, potem robię sobie dwugodzinną sjestę, o 16 wracam do pracy, a o 17 jestem w domu na kolacji. Latem robię sobie popołudniową przerwę na kawę w ogrodzie pod drzewem, a zimą oglądam trochę telewizji.
A wieczorem przed wystawą wszystko jest spakowane i gotowe, a ja jem piękną, spokojną kolację. Taki już jestem i zawsze będę.
Jak twoim zdaniem internet wpłynie na ręcznie robioną biżuterię?
Mam nadzieję, że skłoni ludzi do zatrzymania się nad pięknem rzemiosła i rękodzieła. Z pewnością ułatwia do nich dostęp. Nie trzeba już iść do galerii ani na targi, żeby je znaleźć, a zakupy są dużo mniej kłopotliwe.
Ale sam uważam – i chyba nie jestem w tym odosobniony – że skoro sztuka jest tak wielowymiarowa, zawsze będzie miejsce na spotkanie na żywo. W epoce cyfrowej zdjęcia potrafią przyciągnąć uwagę, ale nic nie zastąpi oryginału.
Każdy, kto stał w zachwycie przed Mona Lisą w Luwrze, może to potwierdzić.

Czy wpłynął na twoją twórczość?
Tak, oczywiście. Sprzedajemy w całych Stanach, w Wielkiej Brytanii, w Holandii, wszędzie – a to klienci, którzy pewnie nie dotarliby na żadną z moich wystaw ani do galerii, w których są moje prace.
Uważam też, że daje ludziom możliwość „obejrzenia” moich prac przed wystawą. Przychodzą do mojego stoiska i wiedzą dokładnie, którą pracę chcą, bo widzieli ją na mojej stronie. A czasem nie kupują nic, ale przeczytali, że jestem Argentyńczykiem (właściwie teraz już obywatelem USA) albo że mieszkam na Eastern Shore w Wirginii, i po prostu chcą się przywitać. Niektórzy przychodzą tylko po to, żeby mi powiedzieć, że pamiętają moją restaurację!
Która praca jest twoją ulubioną?
Spośród tych na sprzedaż – praca o nazwie Paula. Po prostu uwielbiam, jak się układa. Inna to praca, którą mam w jednym egzemplarzu i która wisi w mojej pracowni. Właściwie nie ma nazwy.

Czy kiedyś byś ją sprzedał?
Tę z pracowni? Nigdy.
Co jeszcze jest twoją pasją?
Zapomniałem wspomnieć, że kiedyś ścigałem się na rowerze. Więc: kolarstwo, ogrodnictwo, jazz, dzielenie się dobrym jedzeniem i winem z przyjaciółmi. Ludzie. I zwierzęta!
Pracujesz nad czymś nowym?
Tak, obecnie pracuję nad ekskluzywną linią, która będzie dostępna w moich galeriach, a prace na stronie zostawię tylko na stronę i na wystawy. Myślę, że tak będzie uczciwiej wobec galerii, które były na tyle życzliwe, że wzięły moje prace – żeby oferta się nie powtarzała.
To nie koniec
Dziękujemy Armandowi za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją pracą. Zaglądaj od czasu do czasu na jego stronę z biżuterią, żeby być na bieżąco z jego najnowszymi dziełami.
Zaglądaj też do nas po kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.
Tworzysz prace inspirowane końmi albo znasz artystę, którego chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał