Interviews
Interview met een kunstenaar – Armando Suarez
Naam
Armando Suarez
Website & plekken waar je mijn werk online kunt vinden
www.armandoshorseshoenailjewelry.com
Waar ik woon
Op de Eastern Shore van Virginia, tussen de Chesapeake Bay en de Atlantische Oceaan. Onancock, Va ligt aan de baaikant van de kust.
Vertel ons iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik kwam in 1971 naar de Verenigde Staten. Ik kwam op mijn verjaardag (21 januari) in New York aan met maar $200 op zak en sprak geen woord Engels. Mijn eerste baan was in een bakkerij in Brooklyn, want dat was mijn vak: ik was opgeleid tot banketbakker.
Mijn vader was bakker en vanaf mijn 8e ging ik met hem mee naar zijn werk, dus van hem leerde ik brood bakken. Ik groeide op in Rosario, Argentinië, na Buenos Aires de grootste stad van het land, en op mijn 17e vertrok ik naar de hoofdstad.
Mijn eerste baan als banketbakker kreeg ik in een hotel aan zee in San Clemente del Tuyú. Ik trouwde jong en heb van alles gedaan, van kapper tot taxichauffeur, om mijn vrouw en 2 jonge kinderen te onderhouden, en toen besloot ik naar Amerika te gaan om het op een andere manier te proberen.

Het ging vooral om geld. Ik werkte voor $50 per week en kreeg toestemming om ’s nachts beneden in de kelder te slapen, zodat ik wat geld kon sparen om naar huis te sturen. Uiteindelijk hertrouwde ik en begonnen we een bedrijf in leerontwerp. Op kunstmarkten verdienden we in de jaren zeventig genoeg om een huis te kopen in Upstate New York, waar we een bed & breakfast van maakten met de naam “L’Esquina”, oftewel de hoek.
Twee kinderen later liep ook dat huwelijk stuk, en ik verhuisde naar de Eastern Shore, waar ik 2 heel goede vrienden uit de kunstnijverheidsbeweging had. Ik besloot hier in Onancock een restaurant te openen. Dat was in 1988. Het was een klein restaurant op de hoek, met een terras en een tuin, en we draaiden jazz en dronken veel wijn. Toen ik dat in 2004 verkocht, opende ik een ander restaurant aan de overkant van de straat (op de hoek), en 6 maanden later verkocht ik dat ook.
Ik zei altijd tegen mijn beste (en laatste) vrouw dat ik ooit terug zou gaan naar mijn sieraden. Mijn gereedschap heb ik altijd bewaard.
Wanneer ben je begonnen met het maken van sieraden?
Nou, dat was in 1972, en het liep een beetje door mijn leerwerk heen. Ik heb het waarschijnlijk van 1972 tot 1976 gedaan. Niet langer.

Kwamen de hoefnagels eerst of de kunst?
Ik zou zeggen dat de nagels er eerst waren, en dat de kunst voortkwam uit wat ze nog meer konden worden.
Wat inspireerde je om zo’n bijzonder materiaal te gebruiken?
Een vriend van me, Oscar Pardo, maakte dat soort werk en ik vond het echt heel, heel mooi.
Hoe heb je de technieken geleerd die je gebruikt?
Ook weer van Oscar Pardo. Na de jaren zeventig verloren we elkaar uit het oog, en op een dag ging ik mijn oude lp’s door en vond ik er een die hij had opgenomen, “El Grupo: Songs and Poetry of the Latin American Struggle”. Ik vroeg mijn vrouw om hem op internet op te zoeken.
Hemzelf konden we niet vinden, en toen bedachten we de kleine lettertjes op de achterkant van de hoes te lezen. Daar stond: “Neem voor meer informatie contact op met het Center for Cuban Studies” in New York. We zochten ze op internet op en ontdekten dat ze nog bestonden, en toen we belden, zei degene die opnam dat we het moesten vragen aan een vrouw die pas de volgende dag weer op kantoor was.
Haar naam stond ook op de hoes, en toen we haar de volgende dag spraken, vertelde ze me dat hij in Puerto Rico woonde, getrouwd was met een advocate, nu schilder was en vaak in New York exposeerde. Ik belde hem op en nu hebben we geregeld contact. Jammer dat ik zijn laatste tentoonstelling in New York afgelopen mei heb gemist, maar ik weet dat we elkaar weer zullen zien.

Wie hebben je artistiek het meest beïnvloed?
Picasso. Charlie Chaplin. Jazz – Miles Davis, Chet Baker – dát is kunst.
Ben je ook een paardenliefhebber?
Grappige vraag, want Argentinië staat bekend om polo en paarden, maar nee. Ik ben er nooit veel mee in aanraking gekomen. We hebben wel op een paar paardenshows gestaan, en op de laatste, in Richmond, VA, zag ik de meest verbluffend mooie zwarte Friese hengst. Hoe hij bewoog en met zijn trainer omging, was echt adembenemend om te zien. Ik denk dat ik daardoor een paardenliefhebber op afstand ben geworden.
Heb je (of had je) een dier dat de muze achter je werk is?
Niet maar één dier! We hebben 2 honden, 5 kippen, 8 eenden, 3 eendjes, 3 huiskatten (en we geven 14 zwerfkatten en kittens te eten) en een valkparkiet. Alle sieraden zijn vernoemd naar familieleden of huisdieren. Zo uit mijn hoofd zijn Koko, Allegria en Pastis er een paar die naar huisdieren zijn vernoemd.
Ze hebben allemaal hun eigen karakter!

Heb je geheime rituelen die je helpen om in de juiste stemming voor je werk te komen?
Zolang ik me kan herinneren drink ik ’s ochtends mijn Bustelo-koffie en ga ik om 9 uur naar mijn atelier. Ik werk tot de lunch, doe dan een siësta van 2 uur, ga om 4 uur weer aan het werk en om 5 uur ben ik binnen voor het avondeten. ’s Middags neem ik een koffiepauze, ’s zomers buiten in de tuin onder een boom en ’s winters kijk ik dan een beetje tv.
En de avond voordat ik op een kunstmarkt sta, is alles ingepakt en klaar voor vertrek, en eet ik heerlijk en ontspannen. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar, en dat zal altijd zo blijven.
Welk effect denk je dat internet op handgemaakte sieraden zal hebben?
Ik hoop dat mensen er even door stilstaan bij de schoonheid van vakmanschap en ambachtelijk werk. Het maakt het in elk geval makkelijker om eraan te komen. Je hoeft er niet meer voor naar een galerie of een beurs, en winkelen wordt een stuk minder lastig.
Maar zelf vind ik – en ik denk niet dat ik de enige ben – dat er, omdat kunst zo veelzijdig is, altijd een plek zal blijven voor het echte, fysieke podium. In het digitale tijdperk kunnen foto’s je zeker grijpen, maar er gaat nog steeds niets boven het echte werk.
Iedereen die ooit vol ontzag voor de Mona Lisa in het Louvre heeft gestaan, kan je dat vertellen.

Heeft het effect gehad op die van jou?
Ja, natuurlijk. We verkopen in de hele VS, in het Verenigd Koninkrijk, in Nederland, overal, en dat zijn klanten die waarschijnlijk nooit naar een van mijn beurzen zouden komen of naar de galeries waar mijn werk te zien is.
Ik merk ook dat mensen mijn werk zo vóór een beurs al kunnen “bekijken”. Ze komen naar mijn stand en weten precies welk sieraad ze willen, omdat ze het op mijn site hebben gezien. Of ze kopen helemaal niets, maar hebben gelezen dat ik Argentijn ben (inmiddels eigenlijk Amerikaans staatsburger) of dat ik op de Eastern Shore van Virginia woon, en willen gewoon even gedag zeggen. Sommigen komen alleen om te vertellen dat ze mijn restaurant nog kennen!
Wat is je eigen favoriete werk?
Van wat te koop is, heet het Paula. Ik vind het gewoon prachtig hoe het valt. Een ander is een stuk waarvan ik er maar één heb en dat in mijn atelier hangt. Het heeft eigenlijk geen naam.

Zou je het ooit verkopen?
Dat uit mijn atelier? Nooit.
Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Ik vergat te zeggen dat ik vroeger wielrenwedstrijden reed. Dus: fietsen, tuinieren, jazz, lekker eten en wijn delen met vrienden. Mensen. En dieren!
Werk je aan iets nieuws?
Ja, ik werk op dit moment aan een exclusieve lijn die in mijn galeries te zien zal zijn, terwijl de stukken op de site alleen voor de site en voor beurzen zijn. Ik vind het eerlijker tegenover de galeries die zo vriendelijk zijn geweest mijn werk op te nemen om geen overlap te hebben.
Er komt nog meer
Bedankt aan Armando voor het beantwoorden van onze vragen en het delen van zijn werk. Kijk geregeld even op zijn sieradenwebsite voor nieuws over zijn nieuwste werk.
Blijf ons ook volgen voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.
Ben je zelf paardenkunstenaar of ken je een kunstenaar die paarden maakt en die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel