Wywiady
Wywiad z artystką i fotografką – Ainslie Gilles
1. Imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania
Ainslie Gilles. Dzięki mojej sztuce i fotografii znana jestem też jako „AinslieG”.
Urodziłam się i nadal mieszkam w Sydney w Australii, w cichej, zielonej dzielnicy, z której mam blisko do większości końskich i artystycznych miejsc w Sydney i tuż za miastem.
2. Strony internetowe i miejsca, gdzie można znaleźć moje prace
Moje oficjalne strony to: www.ainsliegartistry.webs.com i www.ainsliegphotography.webs.com
Moją sztukę i fotografię można znaleźć w wielu miejscach w internecie, m.in.:
FineArtAmerica: Ainslie Gilles
Red Bubble: AinslieG
Webshots: AinslieG
Fotocommunity: AinslieG
iDrawandPaint: Ainslie Gilles
Wetcanvas i inne.
3. Opowiedz nam trochę o sobie – jaka jest twoja historia?
Oczywiście. Jako dziecko uwielbiałam rysować i tworzyć – jak większość dzieci – ale w wieku 12–13 lat poznałam konia arabskiego, a w wieku 14 lat Tammy (zob. pytanie 11) i te dwa spotkania chyba obudziły we mnie artystkę. Już w tak młodym wieku postanowiłam poświęcić się sztuce – mieć skupienie, zapał i ambicję, by być najlepszą artystką, jaką potrafię.
Jestem w większości samoukiem, ale zapraszam do krytyki i chętnie ją przyjmuję: ciągle się uczę i rozwijam!
Miałam ogromne szczęście, bo przez wszystkie te lata rodzina wspierała mnie i zachęcała w moich pasjach (łącznie z posiadaniem własnych koni). Odkąd byłam dosłownie niemowlęciem, otaczały mnie też przepiękne i wyjątkowe zwierzęta (rodzinne psy, koty, króliki itd., niektóre z nich uratowane). Darzę wszystkie zwierzęta głęboką miłością i szacunkiem.
Z natury jestem bardzo twórcza, żądna przygód i ciekawa świata, dlatego podróżowałam po całym globie i próbowałam sił w wielu dziedzinach, zawsze starając się być coraz lepsza. Matka Natura niezmiennie mnie zachwyca i budzi mój podziw!

4. Ile masz lat i od jak dawna jesteś artystką?
Mam 29 lat i poważnie zajmuję się sztuką od 14. roku życia, czyli już od piętnastu lat – i jaki to przywilej! Nigdy nie przestanę tworzyć.
5. Tworzysz hobbystycznie czy zawodowo?
Uważam się za artystkę zawodową, bo sprzedawałam i nadal sprzedaję swoje prace, a do tego przyjmuję zamówienia. Poza tym jestem znana nie tylko w Australii – teraz działam także na arenie międzynarodowej.
6. Kiedy zaczęłaś rysować konie?
Bardzo wcześnie: rodzice przechowali kilka moich rysunków koni ze szkoły podstawowej – z różnych lat, gdy miałam sześć, osiem, dziesięć lat itd.
Pewnie to, że od niemowlęctwa i przez całe dzieciństwo jest się w otoczeniu koni, wpływa na to, co się rysuje!
7. Czy jest rasa, którą szczególnie lubisz przedstawiać?
Tak! Koń arabski to moje życie i miłość, pasja i obsesja! Oczywiście nie uważam, że powinnam ograniczać się tylko do tej rasy, ale to właśnie araby są sensem mojego istnienia.
Narysowałam pastelami haflingera (rasę, którą uwielbiam!), stworzyłam prace dla Shetland Society, a także konie pełnej krwi angielskiej i kuca rasy Australian Riding Pony. Jeszcze nie rysowałam konia fryzyjskiego ani andaluzyjskiego – obie te rasy podziwiam i na pewno chcę je kiedyś przedstawić – ale szczerze mówiąc, kiedy patrzę na araba, czuję twórczy zapał jak przy niczym innym!

8. Jak to się stało, że koń arabski stał się tak ważny dla ciebie i twojej sztuki?
Jako dziecko śledziłam i zgłębiałam wszystkie rasy koni świata dzięki licznym książkom o koniach, które dostawałam jako standardowe prezenty na urodziny i Gwiazdkę, więc koń arabski zawsze był mi znany. W szkole średniej zobaczyłam araba na żywo i stało się coś w rodzaju „jedno spojrzenie i przepadłam”!
W roku, w którym poszłam do szkoły średniej, poznałam dziewczynę, której starsza siostra miała klacz angloarabską – jako 12-, 13-latka uważałam ją za niemal najpiękniejsze stworzenie, jakie kiedykolwiek widziałam! Byłam na Australian Arabian Championships w 1993 roku i spacer po terenie pokazu, wśród innych arabów półkrwi i czystej krwi, okazał się dla mnie przełomowy: wiedziałam, że rasa arabska to „moja rasa” – całym sercem i duszą. I tak się zaczęło: uczyłam się o nich wszystkiego, co mogłam – ich historii, linii krwi i rodzin, tego, co hoduje się w poszczególnych krajach itd. Potem, w 1995 roku, poznałam Tammy (znów zob. pytanie 11) i dosłownie w tym samym czasie zaczęłam swoją przygodę z przepięknym wałachem czystej krwi arabskiej o imieniu Zenith! Byłam w siódmym niebie – nie tylko uczyłam się wszystkiego o arabach i je rysowałam, ale też miałam przywilej spędzać z Zenem każdy dzień po szkole, a także weekendy i wakacje! Wiele mnie nauczył o tej rasie i o tym, dlaczego tak wielu z nas się w nich zakochuje.
9. Jaki jest twój główny styl artystyczny?
Nazywam swoją sztukę „współczesnymi realistycznymi interpretacjami”, bo dbam o poprawną anatomię konia, ale w stylu i technice pracy wybranymi materiałami pozwalam sobie na większą swobodę.
Nie czuję potrzeby rysowania każdej żyłki czy każdego włoska – każdego szczegółu, który mógłby przytłoczyć pracę. Chcę, żeby moja sztuka była ekspresyjna, pełna faktury i pozwalała dojść do głosu mojej osobowości i poczuciu humoru. Nie chcę odtwarzać fotografii – jestem fotografką, więc potrafię zrobić dobre zdjęcie!

Bez końca fascynuje mnie też gra światła i cienia, co widać w większości moich prac. Właściwie wybieram zdjęcia referencyjne właśnie pod tym kątem, żeby stworzyć pracę skupioną na silnym kontraście światła i cienia. Myślę, że dzięki temu mam też jako artystka bardzo charakterystyczny styl – choć nigdy nie było to moim celem. Po prostu tak się rozwinęło i wydaje się kolejnym sposobem, w jaki lubię zgłębiać swoją wrażliwość na światło.
Lubię mówić, że moja sztuka „oddycha”: zostawiam ślady, pozwalam, by było widać błędy, zachowuję właściwości materiału takimi, jakie są (na przykład nierówności węgla na szorstkim papierze do pasteli, a pasteli nie rozcieram) i nie pozwalam, by praca była doskonała – zresztą coś takiego nie istnieje – bo chcę, żeby wyglądała tak, jak powstała: spod moich rąk.
10. Pracujesz w kilku różnych technikach – jakie to techniki i czy masz ulubioną?
Najczęściej pracuję pastelami, węglem, grafitem, kredkami i tuszem. Tworzę też w technice mieszanej, łącząc wszystkie wymienione materiały w jednej pracy. W przeszłości malowałam farbami olejnymi, akrylowymi i akwarelami, ale wolę techniki suche – to moje ulubione, a spośród nich na pierwszym miejscu są pastele i węgiel.

11. Kto lub co najbardziej na ciebie wpływa i cię inspiruje?
Największy wpływ wywarła na mnie moja najdroższa przyjaciółka, również artystka malująca konie arabskie, Tammy Rattray. Poznałam Tammy, gdy miałam 14 lat: napisałam do niej po przeczytaniu jej „listu do redakcji” w starym magazynie o koniach arabskich, który dostałam. Od tamtej pory piszemy do siebie i jesteśmy przyjaciółkami na całe życie. Od samego początku naszej korespondencji Tammy zawsze zachęcała mnie i wspierała moją sztukę – od pierwszych rysunków (bardzo amatorskich!) aż po dziś dzień.
Wpływa na mnie też wielu różnych artystów, zarówno dawnych, jak i współczesnych. Ciągle przyglądam się pracom innych – nie po to, by je kopiować, ale by otworzyć umysł i oczy na różne style, techniki i sposoby patrzenia na mój temat (konia). Fascynuje mnie, jak każdy artysta interpretuje swój temat… dlatego w świecie sztuki nie ma czegoś takiego jak dobrze czy źle!
Na koniec, choć wcale nie najmniej ważna – muzyka. Ma ogromny wpływ na moją sztukę, jest ogromną częścią mojego życia i naprawdę czuję pustkę, kiedy nie gra – w samochodzie, w pracy, podczas ćwiczeń – bez względu na to, gdzie jestem (nawet teraz, wpisując odpowiedzi na te pytania, słucham iTunes na laptopie)! Mam ogromną kolekcję, a to nastrój decyduje, czego słucham. Kocham wszystko: od opery po współczesny pop, rock i wszystko pomiędzy! Uwielbiam też muzykę instrumentalną i medytacyjną. Muzyka dodaje energii mojej twórczej stronie, zawsze mocno mnie inspiruje i motywuje. Zauważyłam, że muzyka, której słucham przy pracy, naprawdę przenika do dzieła, bo to, co czuję, trafia na papier! Puszczam muzykę głośno – żeby mnie pochłonęła i żebym mogła się w niej zatracić.

12. Jesteś też fotografką – jak i dlaczego obok sztuki zajęłaś się fotografią?
Jako osoba z natury twórcza nieustannie wypatruję piękna – tego, co ciekawe i niezwykłe – i fascynuje mnie gra światła i cienia (fachowo nazywa się to „światłocieniem”, chiaroscuro). Myślę, że to właśnie zaprowadziło mnie do fotografii. Pierwszy prosty aparat kompaktowy dostałam od rodziców jako dziecko i tak się zaczęło. Gdy odkryłam fotografię i coraz bardziej się nią pasjonowałam, wiedziałam, że to też kocham robić.
Aparat w moich rękach jest dla mnie przedłużeniem oka – tyle że mogę nacisnąć spust migawki i zatrzymać chwilę w czasie! Możliwość wyrażenia tego, co i jak widzę artystycznym okiem, jest bardzo ekscytująca i sprawia, że czuję się jak w domu.
Arabski ogier tańczący przed tobą, wąsy nowo narodzonego źrebięcia wypełniające kadr albo krajobraz o zachodzie słońca – takie obrazy zmieniają zwyczajne w niezwykłe. A ja chcę żyć mniej zwyczajnie i uchwycić wszystko, co jest esencją życia.
13. Czy to, że jesteś też fotografką, pomaga twojej sztuce?
Tak. Wielu z nas, artystów, pracuje na podstawie zdjęć referencyjnych. Oczywiście im lepszej jakości zdjęcie, tym lepsza może być praca. Możliwość robienia własnych zdjęć wysokiej jakości to zdecydowanie atut.
14. Czy pozwalasz innym artystom korzystać ze swoich zdjęć, a jeśli tak, to dlaczego?
Tak, ale pod pewnymi warunkami. Zawsze proszę każdego, kto chce skorzystać z moich zdjęć, by najpierw – z grzeczności – się ze mną skontaktował i by podał mnie jako autorkę wykorzystanego zdjęcia referencyjnego. Nie pobieram opłat za korzystanie ze zdjęć. Zawsze bardzo doceniam też aktywny link do mojej strony z fotografiami.
Mocno wierzę w zasadę „podaj dalej” i w karmę. Są fotografowie, którzy pozwalają mi korzystać ze swoich zdjęć, więc ja z kolei pozwalam korzystać z moich artystom, którzy tego chcą.

15. Czy masz zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Tak – egipskiego konia arabskiego. Dla tych, którzy nie wiedzą: w obrębie rasy arabskiej istnieją różne linie krwi, a w każdej z nich różne szczepy i rodziny. Upraszczając jednak, główne linie to: egipska, polska, Crabbet, hiszpańska i rosyjska.
Odkąd po raz pierwszy dowiedziałam się o koniu arabskim, moje serce zawsze należało do egipskiego… pierwotnego araba z pustyni, jego ojczyzny.
Uwielbiam cechy egipskich linii krwi, słynących przede wszystkim z ogromnych, wyrazistych oczu, dużych, elastycznych chrap (stworzonych do wciągania dużych ilości powietrza), małych uszu o zagiętych końcach, krótkiej głowy oraz zwartego, gładkiego tułowia i linii grzbietu. Mają też delikatną, jedwabistą skórę (ciemniejszy pigment chroni przed szkodliwym promieniowaniem UV) oraz wytrzymałość, mocny kościec i kondycję, niezbędne w warunkach pustynnych. To wszystko, wraz z ich niesamowitym, naturalnym pięknem, inteligencją i przywiązaniem do człowieka, składa się na mój ideał araba – w mojej głowie i w mojej sztuce.
16. Czy masz sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Świetne pytanie! Tak, mam – i w moim przypadku jest to sprzątanie… tak, sprzątanie! I tak jestem z natury pedantką, więc żeby przygotować się do kilkugodzinnej pracy przy desce kreślarskiej, muszę mieć czyste miejsce pracy i pracownię. To przygotowuje mnie psychicznie i, co dziwne, działa niemal terapeutycznie! Świetnie sprawdza się też długi spacer albo medytacja – żeby oczyścić umysł i „przestawić” go w tryb artystyczny.

17. Czy jest jakieś szczególne miejsce, które cię inspiruje?
Tak, od 15 lat jest to moja pracownia. W żadnym innym miejscu nie potrafię się skupić. Pracownia to moja przestrzeń: ma w sobie mnóstwo pozytywnej, twórczej energii, a właśnie tego potrzebuję do tworzenia. To dla mnie niemal święte miejsce i bardzo starannie wybieram, kogo do niej wpuszczam! Wszystko zostaje tak, jak zostawię, i jest to bardzo ciche miejsce – w sensie psychicznym, bo na pewno nie dosłownie… zawsze gra tam moja muzyka!
Ogromnie inspirują mnie też wizyty w stadninach koni arabskich, na pokazach, w pracowniach innych artystów, galeriach, na wystawach sztuki itd. Wracam z nich naładowana, pełna energii i gotowa do działania!
18. Ile czasu zajmuje ci jedna praca?
Moje prace są dość misterne i choć nie są fotorealistyczne (to po prostu nie mój styl ani nie to chcę osiągnąć), ich ukończenie i tak zajmuje mi sporo czasu! Pracuję też na pół etatu u chirurga specjalisty, więc w dni, kiedy jestem w pracy, sztuka musi poczekać – zwykle wykonanie pracy o wymiarach 9”x12” zajmuje mi mniej więcej miesiąc. Mimo to pastel o wymiarach około 11”x14” zrobiłam w trzy dni (zob. pytanie 24)!
19. Jak często rysujesz i czy zdarzają się chwile, kiedy nie masz na to ochoty?
Muszę tworzyć każdego dnia – i tak jest od 15 lat!
To nie jest tak, że budzę się i myślę: dziś coś narysuję. Mam to tak głęboko zakorzenione, że budzę się ze świadomością, że muszę rysować! Nie znaczy to, że nie robię przerw. Robiłam je i nadal robię.
Myślę, że artysta musi umieć rozpoznać, kiedy potrzebuje przerwy – zrobić krok w tył i dać sobie czas, żeby naładować baterie, znów poczuć ekscytację i gotowość do dalszej pracy. Jeśli mam choć trochę negatywne nastawienie do swojej sztuki, przerywam i nie wracam, dopóki nie wiem, że jestem gotowa – czy oznacza to kilka godzin, dni, tygodni, czy nawet miesięcy.

20. Jaki wpływ według ciebie internet wywarł na sztukę w ogóle?
Internet istnieje już od wielu lat, a przez ten czas miliony artystów mogły pokazać światu swoją sztukę – i każdego dnia dołączają kolejni. Sama liczba artystów malujących konie w sieci jest przytłaczająca! Jeśli za dużo się nad tym zastanawiasz, może cię to zniechęcić do prób, ale mocno wierzę, że jeśli dobrze opanujesz swój warsztat, masz własny, niepowtarzalny styl, poświęcasz się pracy i ciężko pracujesz – możesz odnieść sukces i go odniesiesz, bez względu na to, ilu innych artystów działa na świecie.
21. Czy wpłynął na twoją?
O tak! Dzięki sieci stałam się artystką o międzynarodowym zasięgu, więc mogę o niej mówić tylko dobrze! Dzięki mojej sztuce i fotografii niemal codziennie kontaktuję się z mnóstwem artystów z całego świata. Sprzedaję też prace i dostaję zamówienia, a do tego wielu artystów prosi o możliwość wykorzystania moich zdjęć w swoich pracach itd. To ekscytujące – żałuję, że nie miałam swoich stron dziesięć lat temu! Internet dosłownie otworzył moją twórczość na cały świat…
22. Która praca jest twoją ulubioną?
Jest ich wiele, ale chyba jak dotąd moją ulubioną jest pastel przedstawiający arabskiego ogiera „Gazal Al Shaqab”! Stworzyłam jego portret jako ilustrację do artykułu, który napisałam dla międzynarodowego magazynu o koniach arabskich. Miałam na to mniej niż trzy dni, a na gotową pracę z zapartym tchem czekali autor zdjęcia referencyjnego, z którego korzystałam, stadnina, która wyhodowała ogiera i jest jego właścicielem, oraz redaktor magazynu! Czułam się silna, zdenerwowana, ale też ogromnie podekscytowana, że mogę wtedy stworzyć tak ważną pracę!

23. Czy kiedykolwiek byś ją sprzedała?
Tak. Oryginalny rysunek jest na sprzedaż na FineArtAmerica.com. Wiele osób pyta mnie, jak mogę sprzedawać swoje prace, skoro poświęcam tyle czasu na ich tworzenie – i to prawda, smutno się z nimi rozstawać, ale to źródło dochodu, a świadomość, że inni cieszą się moimi pracami, daje ogromną satysfakcję i dodaje otuchy kruchemu ego nas, artystów! Chciałabym też, żeby moje prace stały się w przyszłości obiektami kolekcjonerskimi i inwestycyjnymi, a żeby tak się stało – muszę sprzedawać!
24. Co jeszcze jest twoją pasją?
Myślę, że pytanie powinno brzmieć: „Co nie jest moją pasją?”! Pasjonuje mnie niemal wszystko! Uwielbiam Matkę Naturę – jej zwierzęta, krajobrazy, drzewa i kwiaty – wszystko! Kocham czytać, pisać listy i wiersze, podróżować, zajmować się ogrodem, spacerować i ćwiczyć, a najprostszą przyjemność sprawiają mi takie rzeczy jak lunch w uroczej kawiarni, przejażdżka za miasto i włóczenie się po sklepach z antykami czy antykwariatach, plaża i pływanie, a także zwyczajne leżenie na słońcu z wiatrem na twarzy.
Pracuję z pacjentami onkologicznymi, a przebywanie wśród nich naprawdę otwiera oczy: nie ma miejsca na ignorancję i arogancję, za to uczysz się doceniać drobiazgi, takie jak uścisk, dobre słowo czy świecące słońce – i sprawia to, że chcę być najlepszym człowiekiem, jakim mogę być.
Wszyscy powinniśmy do tego dążyć każdego dnia, dopóki oddychamy.
25. Gdybyś nie była artystką i fotografką, kim byś była?
Gdybym miała talent, byłabym piosenkarką i autorką piosenek. Zawsze kochałam muzykę. Tyle że nie umiem śpiewać, nie mam pojęcia, jak czytać i zapisywać nuty, a na gitarze i pianinie gram tylko bardzo nieporadnie – i to pod warunkiem, że ktoś mi najpierw pokaże, jak! Ale gdybym nie mogła być artystką i fotografką, musiałaby to być muzyka…
Kocham też aktorstwo – trochę grałam jako dziecko, ale jako dorosła jeszcze się tym bardziej nie zajęłam.
26. Pracujesz nad czymś nowym?
Pewna pani z USA, która uwielbiała tego egipskiego ogiera arabskiego, poprosiła mnie o narysowanie wspaniałego *Tuhotmosa (już nieżyjącego). Przysłała mi e-mailem swoje ulubione jego zdjęcie, więc wkrótce zacznę jego portret.
Zawsze można mnie znaleźć w pracowni: muzyka gra na cały regulator, a ja oddaję się jedynej rzeczy, do której jestem w tym życiu stworzona – rysowaniu.
27. Jaki jest twój ulubiony cytat o sztuce?
Mam ich bardzo wiele, ale szczególnie bliskie są mi słowa Pabla Picassa:

„Sztuka zmywa z duszy kurz codziennego życia”
Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Ainslie za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi pracami. Zaglądaj od czasu do czasu na jej stronę z pracami, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi dziełami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.
Tworzysz sztukę inspirowaną końmi albo znasz artystę, którego prace chcesz u nas zobaczyć? Dopisz swoje imię i adres strony w komentarzach poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał