Interviews

Ainslie Gilles – interview met een paardenkunstenaar en -fotograaf

· The Equinest

1. Je naam en waar je woont
Ainslie Gilles. Met mijn kunst en fotografie ben ik ook bekend als “AinslieG”.

Ik ben geboren in Sydney, Australië, en woon er nog steeds, in een rustige, groene buitenwijk die centraal ligt ten opzichte van bijna alles wat met paarden en kunst te maken heeft in en net buiten Sydney.

2. Website en plekken waar je mijn werk vindt
Mijn officiële websites zijn: www.ainsliegartistry.webs.com en www.ainsliegphotography.webs.com
Zowel mijn kunst als mijn fotografie is op heel wat plekken op internet te vinden, onder andere:
FineArtAmerica: Ainslie Gilles
Red Bubble: AinslieG
Webshots: AinslieG
Fotocommunity: AinslieG
iDrawandPaint: Ainslie Gilles
Wetcanvas en meer.

3. Vertel eens iets over jezelf: wat is je achtergrond?
Natuurlijk. Als kind tekende ik graag en was ik graag creatief bezig – dat doen de meeste kinderen – maar op mijn twaalfde, dertiende leerde ik de Arabier kennen en op mijn veertiende Tammy (zie vraag 11), en samen haalden die twee kennelijk de kunstenaar in mij naar boven. Op die jonge leeftijd besloot ik me aan mijn kunst te wijden: de focus, de gedrevenheid en de ambitie te hebben om de beste kunstenaar te worden die ik kan zijn.

Ik ben grotendeels autodidact, maar ik vraag om kritiek en sta ervoor open: ik leer en verbeter mezelf voortdurend!

Ik heb ongelooflijk veel geluk gehad dat mijn familie mijn passies (waaronder eigen paarden) al die jaren heeft gesteund en aangemoedigd. Ook ben ik letterlijk al van baby af aan omringd door de mooiste en bijzonderste dieren (de honden, katten, konijnen enzovoort van het gezin, sommige daarvan gered). Ik heb een diepe liefde en respect voor alle dieren.

Ik ben van nature heel creatief, avontuurlijk en nieuwsgierig, dus ik heb de hele wereld rondgereisd, heb me aan van alles gewaagd, daag mezelf altijd uit om het beter te doen en sta keer op keer versteld van, en vol ontzag voor, Moeder Natuur!

Reach For The Star

4. Hoe oud ben je en hoe lang ben je al kunstenaar?
Ik ben 29 en maak al serieus kunst sinds mijn veertiende, dus dat is nu vijftien jaar – en wat een voorrecht is dat! Ik zal nooit ophouden met kunst maken.

5. Ben je hobbykunstenaar of beroepskunstenaar?
Ik beschouw mezelf als beroepskunstenaar, want ik heb kunst verkocht en verkoop die nog steeds, en ik neem opdrachten aan. Bovendien ben ik niet alleen een landelijk bekende kunstenaar in Australië, maar inmiddels ook een internationale.

6. Wanneer ben je begonnen met paarden tekenen?
Heel jong: ik heb nog tekeningen van paarden van de basisschool, die mijn ouders hebben bewaard – uit de tijd dat ik zes, acht, tien was, enzovoort.

Als je van baby af aan en je hele jeugd door tussen de paarden zit, bepaalt dat waarschijnlijk wat je tekent!

7. Is er een ras dat je het liefst als onderwerp kiest?
Ja! De Arabier is mijn leven en mijn liefde, mijn passie en mijn obsessie! Ik vind het natuurlijk niet goed om me tot alleen dit ras te beperken, maar ze zijn zonder twijfel mijn bestaansreden.

Ik heb een Haflinger in pastel getekend (een ras waar ik dol op ben!) en werk gemaakt voor de Shetland Society, en daarnaast Engelse volbloeden en een Australian Riding Pony. Een Fries of een Andalusiër heb ik nog niet getekend; dat zijn allebei rassen die ik bewonder en die zeker op mijn verlanglijstje voor toekomstige werken staan, maar eerlijk gezegd: als ik naar een Arabier kijk, krijg ik een creatief gevoel als bij niets anders!

Into The Light

8. Hoe is de Arabier zo belangrijk geworden voor jou en je kunst?
Als kind volgde ik alle paardenrassen van de wereld en las ik erover in de talloze paardenboeken die ik standaard voor mijn verjaardag en met kerst kreeg, dus de Arabier kende ik altijd al. Op de middelbare school maakte ik voor het eerst kennis met een Arabier in levenden lijve, en toen gebeurde zoiets als “één blik en ik was verkocht”!

In het jaar dat ik naar de middelbare school ging, leerde ik een meisje kennen van wie de oudere zus een Anglo-Arabische merrie had, en die vond ik als twaalf-, dertienjarige zo ongeveer het mooiste wezen dat ik ooit had gezien! Ik bezocht de Australian Arabian Championships van 1993, en terwijl ik over het terrein liep en andere halfbloed- en volbloedarabieren zag, was dat voor mij het beslissende moment: ik wist dat de Arabier “mijn ras” was – met hart en ziel. Zo begon het: alles over ze leren wat ik kon, hun geschiedenis, bloedlijnen en families, wat elk land fokte, enzovoort. In 1995 leerde ik Tammy kennen (nogmaals, zie vraag 11) en precies tegelijkertijd begon mijn reis met een prachtige volbloed Arabische ruin die Zenith heette! Ik was in de zevende hemel: niet alleen leerde ik alles over de Arabier en tekende ik ze ook, ik had nu ook het voorrecht om elke dag bij Zen te zijn, na school en in de weekenden en vakanties! Hij heeft me veel geleerd over het ras en over waarom zo velen van ons voor ze vallen.

9. Wat is je belangrijkste stijl als kunstenaar?
Ik noem mijn kunst ‘hedendaagse realistische interpretaties’: ik streef naar een correcte paardenanatomie, maar ben vrijer in mijn stijl en technieken met het materiaal (of de materialen) dat ik kies.

Ik heb niet de behoefte om elke ader of elk haartje te tekenen, elk detail dat het kunstwerk zou kunnen verstikken. Ik wil dat mijn kunst expressief is, textuur heeft en mijn persoonlijkheid en gevoel voor humor laat doorschemeren. Ik wil geen foto namaken – ik ben fotograaf, dus een goede foto maken kan ik zelf wel!

Energy!

Ik ben ook eindeloos gefascineerd door licht en schaduw, en dat zie je in het meeste van mijn werk terug. Ik probeer zelfs met dat in gedachten referentiefoto’s te kiezen, om een kunstwerk te maken dat draait om het sterke contrast tussen licht en schaduw. Ik denk dat dit me als kunstenaar ook een heel herkenbare stijl geeft – zonder dat dat ooit een doel was. Het is gewoon zo gegroeid en lijkt nog een manier te zijn waarop ik mijn gevoelige oog voor licht graag verken.

Ik zeg graag dat mijn kunst ‘ademt’: ik laat sporen staan, laat fouten zien, laat de eigenschappen van het materiaal zoals ze zijn (bijvoorbeeld de ongelijkmatigheid van houtskool op geschuurd pastelpapier, en door pastel niet uit te vegen) en laat het kunstwerk niet perfect zijn – zoiets bestaat toch niet – maar ik wil dat het eruitziet zoals het gemaakt is: door mijn handen.

10. Je werkt met verschillende materialen. Welke zijn dat en heb je een favoriet?
De materialen waar ik het meest mee werk zijn pastel, houtskool, grafiet, kleurpotlood en inkt. Ik werk ook in gemengde techniek, waarbij ik al het voorgaande in één kunstwerk combineer. Vroeger heb ik met olieverf, acrylverf en aquarel gewerkt, maar droge materialen hebben mijn voorkeur en zijn mijn favoriet, en daarvan staan pastel en houtskool bovenaan mijn lijstje.

Shy Girl

11. Wie of wat zijn je belangrijkste invloeden en inspiratiebronnen?
Mijn liefste vriendin en collega-kunstenaar van Arabische paarden, Tammy Rattray, is mijn eerste en belangrijkste invloed. Ik leerde Tammy kennen toen ik veertien was: ik schreef haar nadat ik haar ingezonden brief in een oud tijdschrift over Arabische paarden had gelezen dat ik had gekregen. Sindsdien schrijven we elkaar en we zijn nu vriendinnen voor het leven. Vanaf het allereerste begin van ons contact heeft Tammy mij en mijn kunst altijd aangemoedigd en gesteund, vanaf mijn eerste tekeningen (die erg amateuristisch zijn!) tot op de dag van vandaag.

Ik word ook beïnvloed door veel verschillende kunstenaars, zowel uit het verleden als van nu. Ik kijk altijd naar het werk van andere kunstenaars – niet om te kopiëren, maar om mijn geest en ogen te openen voor verschillende stijlen, technieken en manieren om naar mijn onderwerp (het paard) te kijken. Het fascineert me hoe elke kunstenaar zijn onderwerp interpreteert… daarom bestaat er in de kunstwereld ook niet zoiets als goed of fout!

Als laatste, maar zeker niet de minste: muziek. Mijn kunst wordt enorm beïnvloed door muziek, muziek is een groot deel van mijn leven en ik voel me echt leeg als er geen muziek aanstaat – in de auto, op mijn werk, tijdens het sporten – waar ik ook ben (ik luister zelfs naar iTunes op mijn laptop terwijl ik de antwoorden op deze vragen typ)! Ik heb een enorme verzameling en mijn stemming bepaalt welke muziek ik opzet. Ik hou van alles, van opera tot moderne pop, rock en alles daartussenin! Ik hou ook van instrumentale muziek en meditatiemuziek. Muziek geeft mijn creatieve kant energie en ik word er altijd enorm door geïnspireerd en gemotiveerd. Ik merk dat de muziek waarnaar ik luister terwijl ik aan een kunstwerk werk er ook echt in doorklinkt, omdat wat ik voel op het papier terechtkomt! Ik zet de muziek hard – zodat ze me opslokt en ik me erin kan verliezen.

Soft Touch

12. Je bent ook fotograaf. Hoe en waarom ben je naast je kunst ook gaan fotograferen?
Als van nature creatief mens zoek ik met mijn oog voortdurend naar schoonheid, naar het interessante en het ongewone, en ik ben gefascineerd door licht en schaduw (de technische term daarvoor is ‘clair-obscur’). Ik denk dat dat me naar de fotografie heeft geleid. Op jonge leeftijd kreeg ik mijn eerste ‘richt-en-klik’-camera van mijn ouders en vanaf daar ging het verder. Naarmate ik een grotere passie voor fotografie ontdekte en ontwikkelde, wist ik dat ik dit ook graag deed.

Voor mij is de camera in mijn handen een verlengstuk van mijn oog – maar ik kan op de ontspanknop drukken en het moment voor altijd vastleggen! Kunnen laten zien wat ik zie, en hoe ik het zie, door mijn artistieke ogen is heel spannend en voelt als thuiskomen.

Een Arabische hengst die voor je danst, de snorharen van een pasgeboren veulen die het hele beeld vullen of een landschap bij zonsondergang voor je: zulke beelden tillen het gewone op tot iets buitengewoons, en ik wil een allesbehalve gewoon leven leiden en alles vastleggen wat de essentie van het leven is.

13. Vind je het een voordeel voor je kunst dat je ook fotograaf bent?
Ja. Veel kunstenaars, ikzelf ook, werken met referentiefoto’s. Hoe beter de kwaliteit van de referentiefoto, hoe beter het kunstwerk kan worden, dat spreekt voor zich. Zelf foto’s van hoge kwaliteit kunnen maken is beslist een voordeel.

14. Mogen andere kunstenaars jouw foto’s ook gebruiken, en zo ja, waarom?
Ja, maar onder voorwaarden. Ik vraag iedereen die mijn foto’s wil gebruiken altijd om eerst contact met me op te nemen – uit beleefdheid – en om ervoor te zorgen dat de kunstenaar mij vermeldt als fotograaf van de gebruikte referentiefoto. Ik vraag geen geld voor het gebruik van een foto (of foto’s). Ik stel het ook altijd zeer op prijs als er een werkende link naar mijn fotografiewebsite bij wordt gezet.

Ik geloof heilig in “pay it forward” en karma. Er zijn fotografen die mij het voorrecht geven hun foto’s te gebruiken, dus laat ik op mijn beurt kunstenaars die de mijne willen gebruiken dat ook doen.

Stallion of Sylan

15. Is er een dier dat de muze achter je werk is?
Ja, de Egyptische Arabier. Voor wie het niet weet: de Arabier bestaat uit verschillende bloedlijnen, en binnen elke bloedlijn zijn er verschillende stammen en families. Om het eenvoudig te houden: de belangrijkste bloedlijnen zijn de Egyptische, de Poolse, de Crabbet-, de Spaanse en de Russische.

Vanaf het moment dat ik over de Arabier leerde, ligt mijn hart altijd bij de Egyptische… de oorspronkelijke Arabier uit de woestijn, zijn thuisland.

Ik hou van de eigenschappen van de Egyptische bloedlijnen, die vooral bekendstaan om de enorme, expressieve ogen; grote, soepele neusgaten (gemaakt om grote hoeveelheden lucht binnen te krijgen); kleine oortjes met puntjes; een kort hoofd; en een compact, glad lichaam en een vloeiende bovenlijn. Ze hebben ook een fijne, zijdezachte huid (met een donkere pigmentatie die helpt tegen de schadelijke uv-straling van de zon) en uithoudingsvermogen; sterke botten en het doorzettingsvermogen dat nodig is in de omstandigheden van de woestijn. Dit alles, samen met hun ongelooflijke, natuurlijke schoonheid, hun intelligentie en hun gezelschap, vat voor mij mijn ideale type Arabier samen, in mijn hoofd en voor mijn kunst.

16. Heb je geheime rituelen om in de juiste stemming te komen voor je kunst?
Wat een goede vraag! Ja, die heb ik, en voor mij is dat schoonmaken… ja, schoonmaken! Ik ben van nature sowieso een netheidsfreak, dus om me voor te bereiden op urenlang aan mijn tekentafel zitten en aan mijn kunst werken, moet ik een schone werkplek of studio hebben. Ik merk dat me dat mentaal voorbereidt en, hoe vreemd ook, het werkt bijna therapeutisch! Ook een flinke wandeling of meditatie vind ik heerlijk, om mijn hoofd leeg te maken en het te ‘resetten’ in kunstmodus.

Play Time!

17. Is er een bepaalde plek die je inspireert?
Ja, al vijftien jaar mijn studio. Op geen enkele andere plek kan ik me concentreren. Mijn studio is mijn ruimte; er hangt enorm veel positieve en creatieve energie, en dat heb ik nodig om mijn kunst te maken. Het is bijna een heilige plek voor me en ik ben heel kieskeurig over wie er naar binnen mag! Alles blijft liggen zoals ik het achterlaat en het is een heel stille plek, mentaal gezien tenminste, maar zeker niet fysiek… mijn muziek staat altijd aan!

Ik raak ook diep geïnspireerd als ik stoeterijen voor Arabische paarden, shows en/of studio’s van andere kunstenaars, galerieën, kunstbeurzen enzovoort bezoek. Na zulke bezoeken voel ik me opgeladen, vol energie en klaar om aan de slag te gaan!

18. Hoe lang doe je over een kunstwerk?
Mijn kunstwerken zijn behoorlijk gedetailleerd en hoewel ze niet fotorealistisch zijn (wat simpelweg niet mijn stijl is of wat ik met mijn werk wil bereiken), duurt het toch lang voordat ik ze af heb! Ik werk ook parttime voor een gespecialiseerd chirurg, dus op de dagen dat ik werk, ligt mijn kunst even stil. Een kunstwerk van 9 x 12 inch kan me daardoor ongeveer een maand kosten. Toch heb ik eens een pastel van ruwweg 11 x 14 inch in drie dagen gemaakt (zie vraag 24)!

19. Hoe vaak teken je, en zijn er momenten dat je er geen zin in hebt?
Ik moet elke dag iets maken, en dat doe ik al vijftien jaar!

Het is niet zo dat ik wakker word en denk: vandaag ga ik eens wat kunst maken. Het zit zo diep in me dat ik wakker word in de wetenschap dat ik moet tekenen! Dat wil niet zeggen dat ik geen pauzes neem. Dat heb ik gedaan en dat doe ik nog steeds.

Ik denk dat je als kunstenaar moet beseffen wanneer je een pauze nodig hebt: een stap terug doen en jezelf de tijd geven om op te laden, zodat je weer enthousiast en klaar bent om verder te gaan met je kunst. Als ik ook maar een beetje negatief tegenover mijn kunst sta, stop ik en begin ik pas weer als ik weet dat ik er klaar voor ben, of dat nu een paar uur, dagen, weken of zelfs maanden duurt.

Night Run

20. Welke invloed denk je dat internet in het algemeen op kunst heeft gehad?
Internet bestaat nu al vele jaren, en al die tijd hebben miljoenen en miljoenen kunstenaars hun kunst aan de wereld kunnen laten zien, en er komen er elke dag meer bij. Het enorme aantal paardenkunstenaars op internet is overweldigend! Als je er te veel over nadenkt, zou het je ervan kunnen weerhouden het te proberen, maar ik geloof stellig dat als je je vak beheerst, je eigen unieke stijl hebt en je toewijdt en hard aan je vak werkt, je kunt slagen en ook zult slagen, hoeveel andere kunstenaars er ook zijn.

21. Heeft het ook invloed gehad op jouw kunst?
Nou en of! Dankzij internet ben ik een internationale kunstenaar geworden, dus ik kan er alleen maar lovend over zijn! Dankzij mijn kunst en fotografie heb ik bijna dagelijks contact met ontzettend veel kunstenaars van over de hele wereld. Ik verkoop ook werk en krijg opdrachten, en ik krijg veel verzoeken van andere kunstenaars om mijn foto’s voor hun kunstwerken te gebruiken, enzovoort. Het is spannend, en ik wou dat ik tien jaar geleden al websites had gehad! Het heeft mijn kunstenaarschap letterlijk voor de hele wereld opengesteld…

22. Welk werk is je persoonlijke favoriet?
Er zijn er veel, maar tot nu toe zou mijn pastel van de Arabische hengst “Gazal Al Shaqab” wel mijn favoriet zijn! Ik maakte zijn portret bij een artikel dat ik schreef voor een internationaal tijdschrift over Arabische paarden. Ik had er minder dan drie dagen voor, en de fotograaf van de referentiefoto die ik gebruikte, de stoeterij die de hengst fokte en bezit en de hoofdredacteur van het tijdschrift zaten allemaal met ingehouden adem te wachten op het eindresultaat! Ik voelde me sterk en nerveus, maar was dolgelukkig dat ik op dat moment zo’n belangrijk kunstwerk mocht maken!

Gazal Al Shaqab

23. Zou je het ooit verkopen?
Ja. De originele tekening is te koop op FineArtAmerica.com. Veel mensen vragen me hoe ik mijn kunstwerken kan verkopen nadat ik er zoveel tijd in heb gestoken, en het is waar: het is jammer om ze los te laten, maar het levert inkomsten op, en weten dat anderen van mijn werk genieten is heel bevredigend en een opsteker voor het kwetsbare ego van ons kunstenaars! Ik hoop ook dat mijn kunst in de toekomst verzamel- en beleggingsobjecten wordt, en om dat waar te maken, moet ik verkopen!

24. Waar ben je verder nog gepassioneerd over?
Ik denk dat de vraag eigenlijk moet zijn: “Waar ben ik níét gepassioneerd over?”! Ik ben gepassioneerd over bijna alles! Ik ben dol op Moeder Natuur: haar dieren, landschappen, bomen en bloemen – alles! Ik hou van lezen, brieven en gedichten schrijven, reizen, tuinieren, wandelen en sporten, en ik vind de eenvoudigste genoegens in dingen als lunchen in een leuk café, een ritje op het platteland en rondsnuffelen in antiekwinkels of tweedehandsboekwinkels, het strand en zwemmen, en gewoon in de zon liggen met de wind in mijn gezicht.

Ik werk met kankerpatiënten, en als je met zulke mensen omgaat, gaan je ogen echt open. Onwetendheid en arrogantie verdwijnen, je leert de kleine dingen waarderen, zoals een knuffel, een vriendelijk woord of de zon die schijnt, en het maakt dat ik de beste mens wil zijn die ik kan zijn.

Daar zouden we allemaal elke dag dat we ademhalen naar moeten streven.

25. Als je geen kunstenaar of fotograaf was, wat zou je dan zijn?
Als ik het talent had, zou ik zangeres en songwriter zijn. Ik heb altijd van muziek gehouden. Ik kan alleen niet zingen, heb geen idee hoe je muziek schrijft of leest, en ik kan maar heel onhandig gitaar en piano spelen, en dan nog alleen als iemand me eerst laat zien hoe! Maar als ik geen kunstenaar en fotograaf kon zijn, zou het de muziek moeten worden…

Ik hou ook van acteren en deed dat als kind een beetje, maar ik moet er als volwassene nog verder mee aan de slag.

26. Werk je aan iets nieuws?
Een dame in de VS heeft me gevraagd de grote *Tuhotmos (overl.) te tekenen; ze was dol op deze Egyptisch-Arabische hengst. Ze heeft me de foto van hem gemaild waar ze zoveel van houdt, dus ik begin binnenkort aan zijn portret.

Je kunt me altijd vinden in mijn studio, met de muziek keihard aan, terwijl ik me overgeef aan het enige wat ik met dit leven van mij hoor te doen: tekenen.

27. Wat is je favoriete citaat over kunst?
Ik heb er zoveel, maar ik geloof heel erg in wat Pablo Picasso zei:

Door Step Blues

“Kunst wast het stof van het dagelijks leven van de ziel”

Er komt nog meer

Met dank aan Ainslie voor het beantwoorden van het interview en het delen van haar werk. Neem af en toe een kijkje op haar kunstwebsite voor nieuws over haar nieuwste werken.

Houd de site ook in de gaten voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.

Ben je paardenkunstenaar of ken je een paardenkunstenaar die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur ons een berichtje om mee te doen.

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel