Konie w sztuce
The Wild-Horse Hunter – Rozdział 1

To opowiadanie pochodzi z The Boy Scouts Book of Campfire Stories pod redakcją Franklina K. Mathiewsa, a jego autorem jest Zane Grey.
Rozdział 1
Pewnej nocy trzej łowcy dzikich koni rozbili obóz nad niewielkim strumieniem w dolinie Sevier, pięćset mil w linii prostej od Bostil’s Ford.
Łowcy mieli marny ekwipunek – oczywiście z wyjątkiem koni. Byli to młodzi mężczyźni, wysocy i żylaści, szczupli i twardzi od życia w siodle, ogorzali jak Indianie, o nieruchomych twarzach i bystrych oczach. Dwaj z nich wyglądali na zupełnie wyczerpanych i ociągali się przy obozowych zajęciach. Kiedy skromny posiłek był gotowy, usiedli po turecku przed postrzępionym brezentem i jedli, i pili w milczeniu.
Niebo na zachodzie było różowe i powoli ciemniało. Dno doliny falowało w dal, poprzecinane grzbietami i rozpadlinami, coraz bardziej szare, fioletowe i ciemne. Kamienne ściany, różowe w ostatnich promieniach zachodzącego słońca, zamykały dolinę i ciągnęły się ku długiemu, niskiemu, czarnemu pasmu gór.
Miejsce było dzikie, piękne, otwarte, a było w nim coś nienazwanego, co odróżniało pustynię od każdej innej krainy. Była to może samotność ogromnych połaci doliny i skał, wyraźnych dla oka nawet po zachodzie słońca. Tamto czarne pasmo gór, które wydawało się tak bliskie, jakby można było do niego dojechać przed zmrokiem, leżało sto mil stąd.
Noc zapadła szybko i kiedy łowcy skończyli jeść, było już ciemno. Ognisko zdążyło przygasnąć. Jeden z trzech przywlókł gałęzie uschniętych cedrów i dorzucił do ognia. Ogień szybko buchnął białym płomieniem i zatrzeszczał tak, jak trzeszczy tylko suche cedrowe drewno. Zerwał się nocny wiatr; jęczał wśród powykręcanych, karłowatych cedrów rosnących opodal i niósł pachnący dym prosto w twarze dwóch łowców, którzy byli chyba zbyt zmęczeni, żeby się ruszyć.
„Fajeczka chyba pomogłaby mi się namyślić” – odezwał się jeden.
„No, Bill – odparł sucho drugi – toś się już namyślił, inaczej byś o paleniu nie gadał”.
„Czemu?”
„Bo tego cennego tytoniu nie zostało nawet na trzy fajki”.
„To akurat po jednej na łeb… Lin, chodź no, wypal z nami ostatnią fajkę”.
Najwyższy z trzech, ten, który przyniósł drewno, stał w jasnym blasku ognia. Wyglądał na urodzonego jeźdźca – lekki, gibki, silny.
„Jasne, zapalę” – odpowiedział.
Po chwili przyjął podaną mu fajkę, usiadł przy ognisku i oddał się przyjemności, którą jego towarzysze najwyraźniej uznali za godną podjętej przez siebie decyzji.
„Czyli to palenie znaczy, że obaj chcecie zawracać?” – zapytał Lin, a jego bystre spojrzenie błysnęło ciemno w blasku ognia.
„Ano, zawracamy. I rety, jak mi ulżyło!” – odparł jeden.
„Długośmy się do tego zbierali, Lin, a to przez wzgląd na ciebie” – odparł drugi.
Lin powoli pyknął z fajki i wypuścił dym, jakby niechętnie się z nim rozstawał. „Jedźmy dalej” – powiedział cicho.
„Nie. Mam już dość uganiania się za tym dzikim ogierem” – uciął Bill.
Drugi szeroko rozłożył ręce i spojrzał z wyrzutem na tego, którego nazywano Linem. „Jesteśmy dwieście mil od domu – powiedział. – W worku zostało ino trochę mąki. Kawy nie ma! Soli tyle co kot napłakał! Wszystkie konie, oprócz tego twojego wielkiego Naggera, ledwo zipią. Jesteśmy już w obcych stronach. A wiesz, cośmy słyszeli o tej okolicy i o wszystkim, co leży na południe. Same kaniony, a gdzieś tam w dole jest ten straszny kanion, którego nikt z naszych nigdy nie widział. Ale słyszeliśmy o nim. Okropnie poszarpana kraina”.
Skończył w przekonaniu, że nikt nie zdoła słowem podważyć zdrowego rozsądku jego wywodu. Lin milczał, jakby to na nim zrobiło wrażenie.
Bill uniósł silną, chudą, ogorzałą dłoń w stanowczym geście. „Nie złapiemy Wildfire’a!”
Najwyraźniej uważał to za argument bardziej przekonujący niż wywód towarzysza.
„Bill ma rację, nawet jeślibym to ja się mylił, a nie mylę się – ciągnął drugi. – Lin, sześć tygodni idziemy tropem tego dzikiego ogiera. Jeszcze nikt go tak długo nie gonił. Opuścił swoje stare pastwiska. Odłączył się od stada i porzucił klacze, jedną po drugiej. Próbowaliśmy na nim wszystkich sztuczek, jakie znamy. A on jest dla nas za sprytny. To ci dopiero koń! Przecież, Lin, przez tę gonitwę za Wildfire’em prawie zeszliśmy na psy. A teraz mam dość i dobrze mi z tym”.
Znów zapadła krótka cisza, którą po chwili przerwał Bill.
„Lin, aż mi niedobrze, że trzeba odpuścić. Nie powiem, długo miałem nadzieję, że złapię Wildfire’a. To najwspanialszy koń, jakiego w życiu widziałem. Mówię ci, nikt, no chyba że jaki Arab, nie widział równie dobrego. Ale to teraz bez znaczenia… Musimy wracać po własnych śladach”.
„Chłopaki, ja tam chyba zostanę na tropie Wildfire’a” – powiedział Lin tym samym spokojnym tonem.
Bill zaklął na niego, a drugi łowca zdenerwował się i zatroskał.
„Lin Slone, czyś do reszty zwariował przez tego rudego konia?”
„Chyba… tak” – odparł Slone. Towarzysze wyraźnie widzieli, jak porusza mu się grdyka, gdy przełykał ślinę.
Bill spojrzał na sprzymierzeńca, jakby chciał potwierdzić jakieś nagłe porozumienie między nimi. Obaj potraktowali postawę Slone’a poważnie i z powątpiewaniem pokiwali głowami… Wiele mówiło o naturze jeźdźców to, że przyjęli jego postawę i uszanowali jego uczucia. Dla nich sytuacja niepostrzeżenie się zmieniła. Od tygodni byli trzema łowcami dzikich koni w ciężkiej pogoni za cennym ogierem. Nie udało im się nawet do niego zbliżyć. Doszli do kresu swoich sił i zapasów i nadszedł czas, by zawrócić. Ale Slone’a ogarnęła ta dziwna i rzadka tęsknota za koniem – namiętność, którą rozumieją, choć nie zawsze podzielają, wszyscy jeźdźcy. I wiedzieli, że złapie Wildfire’a albo zginie, próbując. Od tej chwili ich stosunek do Slone’a zmienił się tak samo niepostrzeżenie, jak przyszło zrozumienie jego uczuć. Z ich twarzy zniknęła powaga i posępność. Zdawało się, że może żałują tego, co mówili o daremności łapania Wildfire’a. Nie chcieli, żeby Slone dostrzegł czy poczuł beznadziejność swojego zadania.
„Mówię ci, Lin – rzekł Bill – twój Nagger jest w takiej samej formie jak na początku”.
„E, w lepszej – wtrącił drugi jeździec. – Naggerowi przydało się zrzucić trochę wagi. Lin, masz dla niego zapasowy komplet podków?”
„Pełnego kompletu nie. Zostały mi tylko trzy” – odparł rzeczowo Lin.
„No, to wystarczy. Utrzymasz Naggera podkutego. A może ten rudy ogier poobija se kopyta i zacznie kuleć. Wtedy miałbyś szansę”.
„Ale Wildfire ciągle trzyma się dolin – miękkiego gruntu” – powiedział Slone.
„Nie szkodzi. Opuszcza te strony i prędzej czy później musi trafić na piaskowiec. A wtedy, do licha, może zetrze se te kopyta”.
„Ej, a słyszałeś, jak on dzwoni kopytami o skały?” – zawołał Bill.
„Chłopaki, myślicie, że on naprawdę opuszcza te strony?” – zapytał z niepokojem Slone.
„Pewnie, że tak – odparł Bill. – To nie pierwszy ogier, którego przegoniłem z pastwisk nad Sevier. I wiem, co mówię. Jak ogiera mocno przycisnąć, rusza w nowe strony”.
„Ano, Lin, na pewno odchodzi – dodał drugi towarzysz. – Przecież od wielu dni idzie prosto jak strzelił! Założę się, że nieraz nas widział. Wildfire jest sprytny jak niejeden człowiek. Urodził się dziki i jego matka urodziła się dzika, i to wszystko wyjaśnia. Najdzikszy ze wszystkich dzikich stworów – dziki ogier z rozumem człowieka! Wspaniały koń, Lin, ale pozabijał ogiery na wszystkich pastwiskach nad Sevier. Dziki ogier, który zabija! Nigdy go za to nie lubiłem. Dałoby się go w ogóle ujeździć?”
„Ja go ujeżdżę – powiedział ponuro Lin Slone. – Cała sztuka to go dostać. Cierpliwości do ujeżdżania koni mi nie brakuje. Ale cierpliwością nie złapiesz błyskawicy”.
„Ano nie; masz rację – odparł Bill. – Jak będziesz miał trochę szczęścia, to go dostaniesz – może. Jak zetrze kopyta albo jak go zapędzisz do wąskiego kanionu, albo w jakie paskudne miejsce, gdzie cię nie minie. To się może zdarzyć. A wtedy, z Naggerem, masz szansę. Zmęczyłeś kiedy tego konia?”
„Jeszcze nie”.
„A jak daleko go kiedy gnałeś bez odpoczynku? Przecież jak łapaliśmy w zeszłym roku tego kasztana, sam jechałem na Naggerze – trzydzieści mil, prawie cały czas ostrym galopem. I nawet się nie spocił!”
„Ja go gnałem dalej – odparł Lin. – Mógłby biec ostro pięćdziesiąt mil, może więcej. Słowo daję, jeszcze nigdy nie widziałem go zmęczonego. Żeby on jeszcze był szybki!”
„No, jak się nad tym zastanowić, to Nagger wcale nie jest taki wolny – mruknął Bill. – Jest na tyle dobry, że innego konia nie potrzebujesz”.
„Lin, chcesz zmęczyć Wildfire’a, a potem jakoś złapać go w pułapkę – taki masz plan?” – zapytał drugi towarzysz.
„Nie mam żadnego planu. Po prostu pójdę jego tropem, jak puma idzie tropem jelenia”.
„Lin, jeśli Wildfire ci się wymknie, to chyba musiałby pofrunąć. Masz najlepsze oko do tropów ze wszystkich koniarzy w Utah”.
Slone przyjął komplement z przelotnym, niepewnym uśmiechem na ciemnej twarzy. Nic nie odpowiedział, a towarzysze też już nic więcej nie powiedzieli. Zawinęli się w koce i legli plecami do ognia. Slone dorzucił drewna, bo przenikliwy wiatr był zimny i kąśliwy; potem położył się z głową na siodle, z koźlą skórą pod sobą i przykryty czaprakiem.
Wkrótce wszyscy trzej spali. Wiatr smagał śpiących piaskiem, popiołem i dymem. Z bliska, z ciemności, szczekały kojoty, a od grzbietu doliny dobiegało słabe zawodzenie polującego wilka. Pustynna noc stawała się coraz ciemniejsza i zimniejsza.
Bracia Stewartowie polowali na dzikie konie, żeby je wymieniać, a czasem sprzedać. Ale Lin Slone nigdy nie wymienił ani nie sprzedał złapanego konia. Przy tej niedochodowej robocie trzymały go emocje pościgu, urok pustyni i miłość do koni. Ludzi jego pokroju rzadko spotykało się na wyżynach.
Były to wczesne lata osadnictwa w Utah i tylko nieliczni, najbardziej zahartowani i najbardziej żądni przygód pionierzy zapuścili się na pustynię w południowej części tej rozległej wyżyny. A wraz z nimi przybyło trochę tego dzikiego plemienia jeźdźców, do którego należeli Slone i Stewartowie. Konie były tu naprawdę ważniejsze i potrzebniejsze niż ludzie; i ten osobliwy fakt dawał tym samotnym jeźdźcom zajęcie.
Zanim przybyli Hiszpanie, na Zachodzie nie było koni. Ci odkrywcy zostawiali albo gubili konie na całym południowym zachodzie. Wiele z nich było końmi arabskimi najczystszej krwi. Amerykańscy odkrywcy i podróżnicy na początku dziewiętnastego wieku napotykali niezliczone tabuny dzikich koni na wszystkich równinach. Za Wielkim Kanionem dzikich koni było jednak w tamtych wczesnych czasach stosunkowo niewiele; i te przybyły zapewne przez Kalifornię.
Stewartowie i Slone nie mieli ustalonego sposobu łapania dzikich koni. Ten fach nie rozwinął się jeszcze na tyle. Każda pogoń za koniem czy tabunem była inna; i na wiele prób tylko raz odnosili sukces.
Ulubiony sposób, wymyślony przez Stewartów, polegał na tym, żeby odszukać wodopój, do którego chodziło upatrzone stado albo ogier, i zbudować wokół niego zagrodę z wejściem dla koni. Potem łowcy pilnowali nocą pułapki, a jeśli konie weszły do środka, żeby się napić, zamykano wejście bramą.
Innym sposobem Stewartów było wytropić upatrzonego konia aż na mesę albo płaskowyż – w miejsca, na które rzadko prowadził więcej niż jeden szlak w górę i w dół – a tam odciąć mu ucieczkę i ustawić płoty z pościnanych cedrów, w które gnano zwierzę, aż dało się je schwytać. Jeszcze inny sposób, odkryty przypadkiem, polegał na tym, żeby lekko postrzelić konia w szyję i go ogłuszyć. Ten ostatni, zwany „creasing”, rzadko się udawał, a zresztą przy każdym sposobie ginęło dziesięć razy więcej koni, niż udawało się złapać.
Lin Slone pomagał Stewartom na ich sposób, ale nie przepadał za ich sztuczkami. Może zepsuło go kilka niezwykłych schwytań niezwykłych koni. Zawsze próbował tego, co bracia uważali za niemożliwe. Był nieustraszonym jeźdźcem, ale miał tę wadę, że oszczędzał swojego wierzchowca, a zabicie dzikiego konia było dla niego tragedią. O wiele bardziej wolał polować sam i był sam na tropie ogiera Wildfire’a, kiedy dołączyli do niego Stewartowie.
Następnego ranka Lin Slone obudził się i wygramolił z koca o swojej zwykłej wczesnej porze. Ale nie dość wcześnie, by pożegnać się ze Stewartami. Już ich nie było.
Zdziwiło go to i zarazem jakoś mu ulżyło. Zostawili mu więcej zapasów, niż na niego przypadało, i może właśnie dlatego wymknęli się przed świtem. Znali go na tyle dobrze, by wiedzieć, że by tego nie przyjął. Poza tym może czuli się trochę upokorzeni, że rezygnują z pościgu, który on postanowił kontynuować. Tak czy owak, odjechali – najwyraźniej bez śniadania.
Poranek był czysty i chłodny, powietrze ciemne jak przed burzą, a na wschodzie, nad stalową ścianą skał, jaśniała coraz mocniej czerwona łuna.
Slone spojrzał w dal na zachód, wzdłuż szlaku, którym odjechali jego towarzysze, ale nic nie poruszało się na tym pustkowiu usianym cedrami.
„Bywajcie” – powiedział, i zabrzmiało to tak, jakby żegnał się z czymś więcej niż tylko z towarzyszami.
„Chyba prędko nie zobaczę Sevier Village – a może i nigdy” – powiedział sam do siebie.
Nikt nie miał za nim tęsknić, chyba że stara matka Hall, która była dla niego dobra przy tych rzadkich okazjach, kiedy wyrywał się z dziczy. Mimo to z żalem patrzył przez czerwoną dolinę na zachód. Slone nie miał domu. Jego ojciec i matka zginęli, gdy Indianie wymordowali karawanę wozów, a on był jednym z nielicznych, których ocalono i przywieziono do Salt Lake. Stało się to, kiedy miał dziesięć lat. Potem życie miał ciężkie i gdyby nie twarda teksaska szkoła, może by nie przeżył. Przez ostatnie pięć lat polował na konie na dzikich wyżynach Nevady i Utah.
Slone zajął się jukami z zapasami. Stewartowie podzielili mąkę i prażoną kukurydzę po równo i jeśli się bardzo nie mylił, zostawili mu większość kawy i całą sól.
„No, to przyzwoicie ze strony Billa i Abe’a – powiedział Slone z żalem. – Ale ja bym się bez tego obszedł lepiej niż oni”.
Potem szybko zabrał się do rozpalania ognia i szykowania posiłku. W połowie roboty wokół niego nagle rozlała się rumiana jasność. Lin Slone przerwał pracę i podniósł wzrok.
Słońce wzeszło nad wschodnią ścianą.
„Ach!” – powiedział i odetchnął głęboko.
Zimna, stalowa, mroczna przestrzeń pustyni przemieniła się. Był to teraz świat czerwonej ziemi, złotych skał i fioletowej bylicy, a wszędzie bez końca rozsiane zielone cedry. Powiał wietrzyk i ogień zahuczał cicho. Słońce grzało go w policzek. I w tej chwili usłyszał rżenie swojego konia.
„Poczciwy stary Nagger! – powiedział. – Dziś rano to cię na pewno nie będę musiał tropić”.
Po chwili ruszył między cedry, żeby znaleźć Naggera i mustanga, którego używał do noszenia juków. Nagger pasł się na małej polance wśród drzew, ale konia jucznego nie było. Slone zdawał się wiedzieć, w którą stronę iść, żeby znaleźć trop, bo wkrótce na niego trafił. Juczny koń miał na nogach pęta, ale należał do tych, które nawet spętane potrafią przejść spory kawał drogi. Slone nie spodziewał się, że koń odejdzie daleko, bo trawa w okolicy była dobra. Ale w krainie dzikich koni nie było bezpiecznie dawać żadnemu koniowi okazji. Zew dzikich pobratymców był nie do odparcia. Slone znalazł jednak mustanga stojącego spokojnie w kępie cedrów, zdjął mu pęta, dosiadł go i pojechał z powrotem do obozu. Nagger go zauważył i przyszedł na jego wołanie.
Ten koń, Nagger, wydawał się równie wyjątkowy wśród koni, jak Slone był rzadki wśród jeźdźców. Miał chyba kilka maści naraz, choć przeważała czerń. Sierść miał kudłatą, niemal wełnistą jak u owcy. Był ogromny, kościsty, guzowaty, o długim tułowiu i długich nogach, z głową bojowego rumaka. Jego budowa nie zapowiadała szybkości. Było w nim coś powolnego i ociężałego, jak w słoniu, i tak samo jak słoń sprawiał wrażenie siły i wytrzymałości.
Slone porzucił siodło juczne i worki. Te ostatnie były prawie puste. Przywiązał brezent na grzbiecie mustanga, a z resztek zapasów zrobił mały tobołek i przytroczył go do brezentu. Koc posłużył mu za czaprak pod siodło Naggera. Z naczyń zostawionych przez Stewartów wybrał parę małych żelaznych patelni z długimi rączkami. Resztę zostawił. W sakwach przy siodle miał kilka zapasowych podków, trochę gwoździ, kule do strzelby i nóż o ciężkim ostrzu.
„Niezbyt bogaty ekwipunek na daleką drogę” – zadumał się. Slone nie mówił wiele, a kiedy już się odzywał, mówił jednocześnie do Naggera i do siebie. Najwyraźniej spodziewał się długiej pogoni, z której nie wróci, a choć ekwipunek miał lekki, z czasem miał mu on zaciążyć.
Potem dosiadł konia i zjechał łagodnym zboczem, mając przed sobą dolinę i czarną, wyniosłą, płaską górę na południowym wschodzie. Kilkaset jardów od obozu zatrzymał Naggera i pochylił się w siodle, żeby przyjrzeć się ziemi.
Na gołym, twardym piasku widniał wyraźny ślad konia. Odciski kopyt były duże, niemal owalne, kształtne i widać było, że Linowi Slone’owi wydają się piękne. Długo im się przyglądał, a potem spojrzał przez czerwoną, upstrzoną krzewami dolinę na ogromne, pofałdowane stepy, ku czarnemu płaskowyżowi i dalej. Tak patrzy Indianin na obcą krainę. Potem Slone zsunął się z siodła i ukląkł, żeby zbadać ślady. Do zagłębień nawiało trochę piasku – część była wilgotna, część sucha. Nie spieszył się z oględzinami, a nawet próbował delikatnie wdmuchiwać inny piasek do śladów, żeby porównać go z tym, który już tam był. W końcu wstał i odezwał się do Naggera.
„Zdaje się, że dziś rano nie będziemy się musieli kłócić z Abe’em i Billem – powiedział z zadowoleniem. – Wildfire zostawił ten ślad wczoraj, przed wschodem słońca”.
Wtedy Slone znów dosiadł konia i puścił Naggera kłusem. Juczny koń ruszył za nimi tak skwapliwie, że widać było, iż wcale nie chce zostać sam.
Wildfire zostawił trop biegnący prosto jak strzelił w dół, na dno doliny. Nie zatrzymał się, żeby się paść, i nie szukał wody. Slone miał nadzieję znaleźć wodę w którymś z głębokich wąwozów w czerwonej ziemi, ale gdyby była tam jakaś woda, Wildfire by ją zwęszył. O ile Slone wiedział, ogier nie pił od trzech dni. A Nagger nie pił od czterdziestu godzin. Slone miał płócienny worek na wodę przewieszony przez łęk, ale miał zwyczaj odmawiać sobie picia, na ile się dało, dopóki jego koń też nie mógł się napić. Jak Indianin, Slone jadł i pił niewiele.
Cztery godziny równego kłusa zajęło dotarcie do środka i dna tej szerokiej, płaskiej doliny. Cały jej środek przecinała sieć wymytych przez wodę koryt, a wszystkie były suche jak wybielona kość. Żeby je przebyć, Slone musiał tylko trzymać się tropu Wildfire’a. I świadczyło to o klasie Naggera, że nie musiał zbaczać z drogi ogiera.
Na dole, w nizinie, było gorąco. Żar bił od ziemi, odbity od piasku. Ale było to marcowe słońce i Slone uważał je najwyżej za przyjemne. Zerwał się jednak wiatr i sypał kurzem i piaskiem w twarze konia i jeźdźca. Poza jaszczurkami Slone nie widział żadnych żywych stworzeń.
Mile niskich krzewów greasewood i rzadkiej żółtej bylicy prowadziły do pierwszego, ledwie dostrzegalnego wzniesienia dna doliny po tamtej stronie. Dalekie cedry przyzywały Slone’a. Nie był cierpliwy, bo był na tropie Wildfire’a; mimo to godziny wydawały się krótkie.
Slone nie miał przeszłości, o której mógłby myśleć, a przyszłość nie kryła dla niego nic poza koniem, więc jego myśli krążyły wokół tego, co może przynieść ta pogoń za Wildfire’em. W takim terenie, jaki teraz przemierzał, pogoń była beznadziejna i gdyby Wildfire postanowił krążyć po dolinach takich jak ta, Slone poniósłby całkowitą klęskę. Ale ogier dawno już porzucił swoje stado, a potem, jedną po drugiej, ulubione klacze, i teraz był sam i z nieomylnym instynktem kierował się ku dzikim, nietkniętym pastwiskom. Przywykł do czystej, zimnej wody i soczystej trawy chłodnych pustynnych wyżyn. Na pewno nie zamierzał zabawić w tak jałowych krainach jak ta.
Dla Slone’a wyraźne, ostro odciśnięte ślady Wildfire’a miały w sobie nieustanny i wciąż rosnący urok. Zdawało się, że każdy odcisk kopyta coś mu mówi. Raz, wysoko na niekończącym się podejściu, znalazł na szczycie grzbietu ślady pokazujące, że Wildfire zatrzymał się tam i obrócił.
„Ha, Nagger! – zawołał triumfalnie Slone. – Patrz no! Zaczął się oglądać. Zastanawia się, czy jeszcze za nim jedziemy. Niepokoi się… Ale my nie damy mu się zobaczyć – będziemy dzień za nim”.
Kiedy Slone dotarł do cedrów, słońce stało już nisko na zachodzie. Obejrzał się przez pięćdziesiąt mil doliny na barwne urwiska i ściany. Zdawało mu się, że jest teraz wyżej od nich, a chłodne powietrze, pachnące cedrem i jałowcem, umacniało wrażenie, że wspiął się wysoko.
Milę albo i więcej przed nim wznosiło się szare urwisko z wyrwami, a na równych krawędziach ciągnęła się linia ciemnych cedrów albo sosen piniowych. Uznał, że te wyrwy to wyloty kanionów, i tak się okazało. Trop Wildfire’a prowadził do wylotu wąskiego kanionu o bardzo stromych i wysokich ścianach. Nagger parsknął, czując wodę, a mustang zarżał. Ślady Wildfire’a prowadziły do miejsca pod ścianą, gdzie tryskało źródło. Były tam też tropy pum i jeleni, a także drobniejszej zwierzyny.
Slone rozbił tu obóz. Mustang był zmęczony. Ale Nagger, napiwszy się do syta, wytarzał się w trawie, jakby dopiero co wyruszył w drogę. Po jedzeniu Slone wziął strzelbę i poszedł poszukać jeleni. Ale chyba żadnego nie było w pobliżu. Natrafił na mnóstwo tropów pumy i z niepokojem zobaczył, że jedna z nich poszła tropem Wildfire’a. Wildfire pasł się, idąc w górę kanionu, wciąż dalej i dalej, i mógł w ciągu nocy przejść wiele mil. Slone pomyślał, że choć jego własne szanse na złapanie Wildfire’a są nikłe, to i tak większe niż szanse pumy. Wildfire był najprzebieglejszym ze wszystkich zwierząt – dzikim ogierem; jego szybkość i wytrzymałość nie miały sobie równych; węch miał równie czuły jak zwierzęta, które polegają wyłącznie na węchu, by ostrzegał je przed niebezpieczeństwem; a co do wzroku, Slone był przekonany, że żadne kopytne stworzenie, może poza owcami górskimi nawykłymi do dużych wysokości, nie widzi tak daleko jak dziki koń.
Trochę niepokoiło Slone’a, że zapuszcza się w krainę pum. Nagger okazywał nerwowość, co było u niego niezwykłe. Slone przywiązał oba konie na długich uwiązach i postawił je na kępach gęstej trawy. Potem położył na ogień cedrowy pień i poszedł spać. Kiedy się obudził i poszedł do źródła, z pewną przykrością zobaczył, że jelenie przyszły tu pić wcześnie rano. Najwyraźniej było ich wiele. Kraina pum zawsze była krainą jeleni, bo pumy chodziły za jeleniami.
Slone był spakowany, osiodłany i w drodze, zanim słońce zaczerwieniło ścianę kanionu. Jechał stępem. Raz po raz widział ślady wytrwałego marszu Wildfire’a. Kanion zwężał się, ściany obniżały, a trawy przybywało. Przez cały czas teren wyraźnie się wznosił. Slone nie znalazł żadnych oznak, by kanionem przechodzili kiedykolwiek myśliwi czy Indianie. Dzień był przyjemny, ciepły i cichy. Co jakiś czas lekki powiew wiatru przynosił zapach cedru i sosny piniowej i słodką nutę sosny i bylicy. Za każdym zakrętem patrzył przed siebie, spodziewając się ujrzeć zieleń sosen i szarość bylicy. Mniej więcej w połowie popołudnia, dotarłszy do miejsca, gdzie Wildfire przeszedł w kłus, puścił Naggera kłusem i o zachodzie słońca dotarł tam, gdzie kanion był już tylko płytkim jarem. Wreszcie jar skręcił jeszcze raz i zgubił się na równinie, gdzie rozproszone sosny wznosiły się wysoko nad cedry, a wielkie, ciemnozielone srebrne świerki górowały nad sosnami. I były tu kępy bylicy, świeżej i ostro pachnącej, i długie połacie wyblakłej trawy. To był skraj lasu. Trop Wildfire’a prowadził dalej. Slone dotarł w końcu do kępy sosen i znalazł tam resztki ogniska i kilka krzemiennych grotów strzał. Byli tu Indianie, pewnie przybyli z przeciwnej strony niż Slone. To dodało mu otuchy, bo gdzie Indianie mogli polować, tam i on mógł. Wkrótce wjechał w las, gdzie cedry, sosny piniowe i sosny zaczynały rosnąć gęsto. Niebawem natrafił na ledwie widoczną ścieżkę – tylko nikłą, ciemną linię, nawet dla wprawnego oka. Ale była to ścieżka, a Wildfire nią poszedł.
Slone zatrzymał się na noc. Powietrze było zimne. A jego wilgoć podsunęła mu myśl, że gdzieś niedaleko leżą zaspy śniegu. Rosa już gęsto pokrywała trawę. Spętał konie i zawiesił Naggerowi dzwonek. Dzwonek mógł wystraszyć pumy, które nigdy żadnego nie słyszały. Potem rozpalił ogień i ugotował posiłek.
Dawno już nie obozował wysoko wśród sosen. Szum wiatru cieszył go jak muzyka. Zaczęło się zanosić na to, że obok trudów pogoni za Wildfire’em czekają go też przyjemne przeżycia. Wjeżdżał w nową, obcą i piękną krainę. Jak daleko mogła go zaprowadzić ta pogoń? Nie dbał o to. Nie był śpiący, ale nawet gdyby był, okazało się, że musi poczekać, aż kojoty przestaną ujadać wokół jego ogniska. Podchodziły tak blisko, że widział w mroku ich szare cienie. Ale po chwili znudziło je szczekanie na niego i odeszły. Potem cisza, przerywana tylko wiatrem, który to huczał, to cichł, wydawała się Slone’owi piękna. Zupełnie opuściło go to niejasne uczucie żalu, które mu dotąd towarzyszyło, i zapomniał o Stewartach. I nagle poczuł się całkowicie wolny, sam, bez niczego za sobą, co trzeba by pamiętać, z dzikim, porywającym, nienazwanym życiem przed sobą. Właśnie wtedy z wiatrem wdarło się długie, żałosne wycie leśnego wilka. Rzadko słyszał głos któregoś z tych nocnych wędrowców. Nie było nic podobnego – żaden inny dźwięk nie potrafił tak wryć w serce samotnego wędrowca wielkiej samotności i dzikości.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał