Paarden in de kunst

The Wild-Horse Hunter – Hoofdstuk 1

· The Equinest

Drie cowboys rond een kampvuur
Dit verhaal komt uit The Boy Scouts Book of Campfire Stories, onder redactie van Franklin K. Mathiews; het verhaal is geschreven door Zane Grey.

Hoofdstuk 1

Op een avond sloegen drie wildpaardenjagers hun kamp op naast een beekje in de Sevier Valley, vijfhonderd mijl in vogelvlucht van Bostil’s Ford.

Deze jagers hadden een armzalige uitrusting, op hun paarden na natuurlijk. Het waren jonge mannen, lang en pezig van bouw, mager en gehard door het leven in het zadel, gebruind als indianen, met onbewogen gezichten en scherpe ogen. Twee van hen leken doodmoe en treuzelden met hun karweitjes bij het kampvuur. Toen de karige maaltijd klaar was, gingen ze in kleermakerszit voor een gerafeld dekzeil zitten en aten en dronken zwijgend.

In het westen was de lucht rozerood en werd langzaam donkerder. De bodem van de vallei golfde in de verte weg, vol ruggen en geulen, en werd grijs en paars en donker. Stenen wanden, roze in de laatste stralen van de ondergaande zon, sloten de vallei in en liepen door tot aan een lange, lage, zwarte bergketen.

De plek was wild, mooi en open, met iets naamloos dat de woestijn anders maakte dan elk ander land. Misschien was het de eenzaamheid van eindeloze vlakten van vallei en steen, helder voor het oog, zelfs na zonsondergang. Die zwarte bergketen, die dichtbij genoeg leek om er voor het donker naartoe te rijden, lag honderd mijl verderop.

De schaduwen van de nacht vielen snel, en het was donker tegen de tijd dat de jagers hun maaltijd op hadden. Inmiddels was het kampvuur laag opgebrand. Een van de drie sleepte takken van dode ceders aan en gooide het vuur weer op. Al snel laaide het op, met de witte vlam en het geknetter die zo typerend zijn voor droog cederhout. De nachtwind was opgestoken en kreunde door de knoestige, dwergachtige ceders vlakbij, en hij blies de geurige houtrook in het gezicht van de twee jagers, die te moe leken om zich te verroeren.

“Ik denk dat een pijpje me wel zal helpen een besluit te nemen,” zei de een.

“Nou, Bill,” antwoordde de ander droogjes, “je besluit staat al vast, anders zou je het niet over roken hebben.”

“Hoezo?”

“Omdat er geen drie pijpen meer over zijn van die kostbare tabak.”

“Da’s er dan één voor ieder… Lin, kom de laatste pijp met ons roken.”

De langste van de drie, degene die het brandhout had gehaald, stond in het felle licht van de vlammen. Hij zag eruit als een geboren ruiter: licht, soepel en krachtig.

“Best, ik rook mee,” antwoordde hij.

Even later nam hij de pijp aan die hem werd aangereikt, ging naast het vuur zitten en maakte zich op voor het genot dat zijn kameraden blijkbaar een gepaste afsluiting vonden van het besluit dat ze hadden genomen.

“Dus dit roken betekent dat jullie allebei terug willen?” vroeg Lin, en zijn scherpe blik glansde donker in de gloed van het vuur.

“Jep, we gaan terug. En jeetje, wat ben ik opgelucht!” antwoordde de een.

“We hebben er lang over gedaan om zover te komen, Lin, en dat was voor jou,” antwoordde de ander.

Lin trok langzaam aan zijn pijp en blies de rook uit alsof hij er met tegenzin afstand van deed. “Laten we doorgaan,” zei hij rustig.

“Nee. Ik heb er genoeg van om achter die wilde hengst aan te jagen,” zei Bill kortaf.

De ander spreidde zijn handen wijd en wierp een vermanende blik op degene die Lin heette. “We zitten tweehonderd mijl van huis,” zei hij. “Er zit nog maar een beetje meel in de zak. Geen koffie! Nog maar een beetje zout! Alle paarden behalve jouw grote Nagger zijn uitgeput. We zitten al in onbekend land. En je weet wat we gehoord hebben over deze streek en alles ten zuiden ervan. Het zit vol canyons, en ergens daar beneden ligt die verschrikkelijke canyon die niemand van ons volk ooit gezien heeft. Maar we hebben ervan gehoord. Een vreselijk doorsneden land.”

Hij zei het met de overtuiging dat niemand ook maar iets kon inbrengen tegen het gezonde verstand van zijn redenering. Lin zweeg, alsof het indruk op hem had gemaakt.

Bill hief een sterke, magere, bruine hand op in een krachtig gebaar. “We kunnen Wildfire niet vangen!”

Dat leek hem kennelijk een overtuigender argument dan dat van zijn kameraad.

“Bill heeft zeker gelijk, als ik ongelijk heb, en dat heb ik niet,” ging de ander verder. “Lin, we zitten die wilde hengst al zes weken op de hielen. Zo lang is hij nog nooit achternagezeten. Hij heeft zijn oude gebied verlaten. Hij heeft zich van zijn kudde losgemaakt en ze een voor een achtergelaten. We hebben elke truc die we kennen op hem uitgeprobeerd. En hij is te slim voor ons. Dat is me een paard! Lin, we zijn zowat naar de knoppen gegaan door achter Wildfire aan te jagen. En nu ben ik er klaar mee, en daar ben ik blij om.”

Er viel opnieuw een korte stilte, die Bill even later verbrak.

“Lin, ik word er beroerd van om op te geven. Ik ga niet ontkennen dat ik lang heb gehoopt Wildfire te vangen. Het is het prachtigste paard dat ik ooit gezien heb. Ik denk dat geen mens, of het moest een Arabier zijn, ooit zo’n goed paard gezien heeft. Maar daar gaat het nu niet om… We moeten terug langs het spoor.”

“Jongens, ik denk dat ik het spoor van Wildfire blijf volgen,” zei Lin op dezelfde rustige toon.

Bill vloekte tegen hem, en de andere jager raakte opgewonden en bezorgd.

“Lin Slone, ben je helemaal gek geworden van dat rode paard?”

“Ik… denk het,” antwoordde Slone. Zijn kameraden konden duidelijk zien hoe zijn keel bewoog toen hij slikte.

Bill keek naar zijn bondgenoot alsof hij een plotselinge verstandhouding tussen hen wilde bevestigen. Ze namen Slones houding ernstig op en schudden twijfelend hun hoofd… Het zei veel over de aard van ruiters dat ze zijn houding accepteerden en rekening hielden met zijn gevoelens. Voor hen veranderde de situatie ongemerkt. Wekenlang waren ze drie wildpaardenvangers geweest op een zware jacht naar een waardevolle hengst. Ze waren er niet eens in geslaagd dicht bij hem te komen. Ze waren tot het uiterste gegaan van hun uithoudingsvermogen en van hun uitrusting, en het was tijd om terug te keren. Maar Slone had dat vreemde en zeldzame verlangen naar een paard opgevat, een hartstocht die alle ruiters begrijpen, ook al delen ze die niet. En ze wisten dat hij Wildfire zou vangen of zou sterven bij de poging. Vanaf dat moment veranderde hun houding tegenover Slone even ongemerkt als het besef van zijn gevoel was gekomen. De ernst en de somberheid verdwenen van hun gezichten. Het leek alsof ze spijt hadden van wat ze hadden gezegd over de zinloosheid van een poging om Wildfire te vangen. Ze wilden niet dat Slone de hopeloosheid van zijn taak zou zien of voelen.

“Ik zeg je, Lin,” zei Bill, “je paard Nagger is nog net zo goed als toen we vertrokken.”

“Ach, hij is beter,” verklaarde de andere ruiter. “Nagger moest wat gewicht kwijt. Lin, heb je nog een extra set hoefijzers voor hem?”

“Geen volledige set. Nog maar drie,” antwoordde Lin ernstig.

“Nou, dat is genoeg. Dan kun je Nagger beslagen houden. En misschien krijgt die rode hengst wel zere voeten en gaat hij kreupel lopen. Dan maak je een kans.”

“Maar Wildfire blijft door de valleien trekken, over de zachte grond,” zei Slone.

“Maakt niet uit. Hij verlaat de streek, en vroeg of laat komt hij op zandsteen terecht. En dan, verdorie, slijt hij misschien die hoeven wel af.”

“Zeg, die laat de rotsen toch gewoon klinken als een klok?” riep Bill.

“Jongens, denken jullie dat hij de streek verlaat?” vroeg Slone bezorgd.

“Zeker weten,” antwoordde Bill. “Hij is niet de eerste hengst die ik uit het Sevier-gebied heb weggejaagd. En ik weet het. Een hengst trekt naar nieuw land als je hem hard opjaagt.”

“Jep, Lin, hij gaat er echt vandoor,” voegde de andere kameraad eraan toe. “Hij trekt al dagen in een kaarsrechte lijn! Ik wed dat hij ons al heel vaak gezien heeft. Wildfire is zowat net zo slim als een mens. Hij is wild geboren, en zijn moeder is wild geboren, en daar heb je het. Het wildste van alle wilde schepsels: een wilde hengst, met het verstand van een mens! Een prachtig paard, Lin, maar wel een die in het hele Sevier-gebied hengsten heeft gedood. Een wilde hengst die een moordenaar is! Daarom heb ik hem nooit gemogen. Zou hij ooit zadelmak te krijgen zijn?”

“Ik maak hem wel zadelmak,” zei Lin Slone grimmig. “Hem te pakken krijgen, dat is het probleem. Ik heb geduld genoeg om een paard zadelmak te maken. Maar met geduld vang je geen bliksemschicht.”

“Nee, daar heb je gelijk in,” antwoordde Bill. “Als je een beetje geluk hebt, krijg je hem, misschien. Als hij zijn voeten verslijt, of als je hem een smalle canyon in drijft, of hem klem zet op een lastige plek waar hij niet langs je heen kan. Dat zou kunnen gebeuren. En dan maak je met Nagger een kans. Heb je dat paard ooit moe gekregen?”

“Nog nooit.”

“En hoe ver heb je hem ooit zonder pauze laten lopen? Toen we vorig jaar die vos vingen, reed ik zelf op Nagger: dertig mijl, het grootste deel in volle galop. En hij zweette niet eens!”

“Daar ben ik overheen gegaan,” antwoordde Lin. “Hij kan vijftig mijl hard lopen, misschien meer. Eerlijk, ik heb hem nog nooit moe gezien. Was hij maar snel!”

“Nou, zo traag is Nagger nou ook weer niet, nu ik erover nadenk,” antwoordde Bill met een grom. “Hij is zo goed dat je geen ander paard zou willen.”

“Lin, je gaat Wildfire uitputten en hem dan op de een of andere manier in de val laten lopen, is dat het plan?” vroeg de andere kameraad.

“Ik heb geen plan. Ik volg gewoon zijn spoor, zoals een poema een hert volgt.”

“Lin, als Wildfire jou ontglipt, moet hij kunnen vliegen. Jij hebt de beste ogen voor sporen van alle paardenvangers in Utah.”

Slone nam het compliment aan met een vluchtige, twijfelende glimlach op zijn donkere gezicht. Hij antwoordde niet, en zijn kameraden zeiden verder niets meer. Ze rolden zich op met hun rug naar het vuur. Slone gooide er nog wat hout op, want de scherpe wind was koud en snijdend; daarna ging hij liggen, met zijn hoofd op zijn zadel, een geitenvel onder zich en een zadeldeken over zich heen.

Alle drie sliepen ze al snel. De wind joeg zand en as en rook over de slapers heen. Vlakbij in het donker blaften coyotes, en van de kam van de vallei klonk het zwakke gejammer van een jagende wolf. De woestijnnacht werd donkerder en kouder.

De gebroeders Stewart waren wildpaardenjagers om te kunnen ruilen en af en toe iets te verkopen. Maar Lin Slone had nog nooit een paard dat hij gevangen had geruild of verkocht. De spanning van de jacht, de lokroep van de woestijn en de liefde voor paarden hielden hem bij dit onrendabele werk. Zijn soort was zeldzaam op de hoogvlakten.

Dit waren de begindagen van de kolonisatie van Utah, en slechts een paar van de taaiste en avontuurlijkste pioniers waren de woestijn in het zuidelijke deel van die uitgestrekte hoogvlakte binnengedrongen. En met hen kwamen enkelen van dat wilde slag ruiters waartoe Slone en de Stewarts behoorden. Paarden waren eigenlijk belangrijker en noodzakelijker dan mensen; en dat merkwaardige feit gaf deze eenzame ruiters een roeping.

Voordat de Spanjaarden kwamen, waren er geen paarden in het Westen. Die ontdekkingsreizigers lieten overal in het zuidwesten paarden achter of raakten ze kwijt. Veel daarvan waren Arabische paarden van het zuiverste bloed. Amerikaanse ontdekkingsreizigers en reizigers kwamen aan het begin van de negentiende eeuw overal op de prairies talloze kuddes wilde paarden tegen. Aan de overkant van de Grand Canyon waren er in die vroege dagen echter betrekkelijk weinig wilde paarden; en die waren waarschijnlijk via Californië gekomen.

De Stewarts en Slone hadden geen vaste methode om wilde paarden te vangen. Daarvoor had het vak zich nog niet snel genoeg ontwikkeld. Elke jacht op een paard of een kudde was anders; en pas na vele pogingen hadden ze een keer succes.

Een geliefde methode die de Stewarts hadden bedacht, was een drinkplaats te zoeken waar de gewenste kudde of hengst vaak kwam, en daar rondom een kraal te bouwen met een opening waardoor de paarden naar binnen konden. Dan bewaakten de jagers de val ’s nachts, en als de paarden naar binnen gingen om te drinken, werd er een hek voor de opening gesloten.

Een andere methode van de Stewarts was een begeerd paard te volgen tot op een mesa of hoogvlakte, plekken met zelden meer dan één pad omhoog en omlaag, daar de uitweg te versperren en rijen ceders om te hakken waarin het opgejaagde dier werd gedreven tot het gevangen was. Nog een andere methode, per toeval ontdekt, was een paard licht in de hals te schieten en het zo te verdoven. Deze laatste methode, ‘creasing’ genoemd, lukte zelden, en bij welke methode dan ook werden er trouwens tien keer zoveel paarden gedood als gevangen.

Lin Slone hielp de Stewarts op hun eigen manier, maar hij had geen bijzondere voorliefde voor hun trucs. Misschien hadden een paar opmerkelijke vangsten van opmerkelijke paarden Slone verwend. Hij probeerde altijd wat volgens de broers onmogelijk was. Hij was een onbevreesde ruiter, maar hij had de zwakte dat hij zijn paard spaarde, en een wild paard doden was voor hem een tragedie. Hij had veel liever alleen gejaagd, en hij was in zijn eentje op het spoor van de hengst Wildfire geweest toen de Stewarts zich bij hem aansloten.

Lin Slone werd de volgende ochtend wakker en rolde op zijn gebruikelijke vroege uur uit zijn deken. Maar hij was niet vroeg genoeg om de Stewarts gedag te zeggen. Ze waren weg.

Dat verbaasde hem en luchtte hem op de een of andere manier op. Ze hadden hem meer dan zijn deel van de uitrusting nagelaten, en misschien waren ze daarom voor zonsopgang stilletjes vertrokken. Ze kenden hem goed genoeg om te weten dat hij het niet zou hebben aangenomen. Bovendien voelden ze zich misschien een beetje vernederd omdat ze een jacht opgaven die hij wilde voortzetten. Hoe dan ook, ze waren weg, blijkbaar zonder ontbijt.

De ochtend was helder en koel, met een lucht zo donker als voor een storm, en in het oosten, boven de staalgrijze stenen wand, gloeide een roodheid die steeds feller werd.

Slone keek weg naar het westen, over het pad dat zijn kameraden hadden genomen, maar hij zag niets bewegen in die met ceders bespikkelde woestenij.

“Vaarwel,” zei hij, en hij sprak alsof hij afscheid nam van meer dan alleen kameraden.

“Ik denk niet dat ik Sevier Village gauw terugzie, en misschien wel nooit,” zei hij in zichzelf.

Er was niemand die hem zou missen, behalve misschien de oude moeder Hall, die vriendelijk voor hem was geweest bij die zeldzame gelegenheden dat hij uit de wildernis kwam. Toch keek hij met spijt weg over de rode vallei naar het westen. Slone had geen thuis. Zijn vader en moeder waren omgekomen toen indianen een wagentrein uitmoordden, en hij was een van de weinigen die gered en naar Salt Lake gebracht waren. Dat was gebeurd toen hij tien jaar oud was. Zijn leven was daarna zwaar geweest, en zonder zijn stevige Texaanse opvoeding had hij het misschien niet overleefd. De laatste vijf jaar was hij paardenjager geweest op de wilde hoogvlakten van Nevada en Utah.

Slone richtte zijn aandacht op de pakken met voorraden. De Stewarts hadden het meel en de geroosterde maïs eerlijk verdeeld, en als hij zich niet erg vergiste, hadden ze hem het grootste deel van de koffie en al het zout gelaten.

“Dat vind ik nou fatsoenlijk van Bill en Abe,” zei Slone spijtig. “Maar ik had het beter zonder gekund dan zij.”

Daarna ging hij snel aan de slag om een vuur aan te leggen en een maaltijd klaar te maken. Midden in zijn werk viel er plotseling een rossige gloed om hem heen. Lin Slone hield op met zijn werk en keek op.

De zon was boven de oostelijke wand uitgekomen.

“Ah!” zei hij, en hij haalde diep adem.

De koude, staalgrijze, schemerdonkere woestijnvlakte was veranderd. Het was nu een wereld van rode aarde en gouden rotsen en paarse salie, met overal de eindeloze, verspreide groene ceders. Er stak een bries op die het vuur zachtjes deed ronken. De zon voelde warm aan op zijn wang. En op dat moment hoorde hij zijn paard hinniken.

“Goeie ouwe Nagger!” zei hij. “Jouw spoor hoef ik vanmorgen in elk geval niet te volgen.”

Even later ging hij de ceders in om Nagger te zoeken en de mustang die hij als pakpaard gebruikte. Nagger graasde op een open plekje tussen de bomen, maar het pakpaard was verdwenen. Slone leek te weten welke kant hij op moest om het spoor te vinden, want hij stuitte er al snel op. Het pakpaard droeg kluisters, maar het hoorde bij het soort dat met kluisters aan toch een flinke afstand kon afleggen. Slone verwachtte niet dat het paard ver zou gaan, aangezien het gras daar in de buurt goed was. Maar in wildpaardenland was het niet veilig om een paard ook maar een kans te geven. De roep van zijn wilde broeders was onweerstaanbaar. Slone vond de mustang echter rustig staand in een groepje ceders, en nadat hij de kluisters had verwijderd, stapte hij op en reed terug naar het kamp. Nagger zag hem en kwam toen hij hem riep.

Dit paard Nagger leek in zijn soort even uniek als Slone zeldzaam was onder de ruiters. Nagger leek verschillende kleuren te hebben, al overheerste zwart. Zijn vacht was ruig, bijna wollig, zoals die van een schaap. Hij was enorm, grofgebouwd en knokig, met een lang lijf en lange benen, en het hoofd van een strijdros. Zijn bouw deed niet aan snelheid denken. Er leek iets trages en logs aan hem te zijn, zoals bij een olifant, met dezelfde indruk van kracht en uithoudingsvermogen.

Slone liet het pakzadel en de zakken achter. Die laatste waren bijna leeg. Hij bond het dekzeil op de rug van de mustang, maakte een klein bundeltje van zijn paar voorraden en bond dat aan het dekzeil vast. Zijn deken gebruikte hij als zadeldeken voor Nagger. Van het gerei dat de Stewarts hadden achtergelaten, koos hij een paar kleine ijzeren pannen met lange stelen. De rest liet hij liggen. In zijn zadeltassen had hij een paar extra hoefijzers, wat hoefnagels, kogels voor zijn geweer en een mes met een zwaar lemmet.

“Geen rijke uitrusting voor een ver land,” mijmerde hij. Slone praatte niet veel, en als hij het deed, sprak hij Nagger en zichzelf tegelijk toe. Kennelijk verwachtte hij een lange jacht, een waarvan hij niet zou terugkeren, en hoe licht zijn uitrusting ook was, ze zou nog te zwaar worden.

Toen stapte hij op en reed de geleidelijke helling af, met het gezicht naar de vallei en de zwarte, steile, platte berg in het zuidoosten. Een paar honderd yard van het kamp hield hij Nagger in en boog zich in het zadel voorover om de grond te bestuderen.

Het scherp afgetekende spoor van een paard was te zien in het kale, harde zand. De hoefafdrukken waren groot, bijna ovaal, volmaakt van vorm, en voor Lin Slone waren ze overduidelijk prachtig. Hij staarde er lang naar, en daarna keek hij over de gespikkelde rode vallei naar de uitgestrekte, golvende steppen, naar het zwarte plateau en verder. Het was de blik die een indiaan op een onbekend land werpt. Toen gleed Slone uit het zadel en knielde om de hoefsporen te bestuderen. Er was een beetje zand in de afdrukken gewaaid; een deel ervan was nat en een deel droog. Hij nam er de tijd voor, en hij probeerde zelfs voorzichtig ander zand in de sporen te blazen om dat te vergelijken met wat er al lag. Ten slotte stond hij op en sprak Nagger toe.

“Ik denk dat we vanochtend niet met Abe en Bill hoeven te bekvechten,” zei hij tevreden. “Wildfire heeft dat spoor gisteren gemaakt, voor zonsopgang.”

Daarop stapte Slone weer op en zette Nagger aan tot draf. Het pakpaard volgde met een gretigheid waaruit bleek dat het geen zin had om alleen achter te blijven.

Kaarsrecht had Wildfire een spoor achtergelaten, omlaag naar de bodem van de vallei. Hij was niet gestopt om te grazen en hij had niet naar water gezocht. Slone had gehoopt een drinkplaats te vinden in een van de diepe droge beddingen in de rode aarde, maar als daar water was geweest, zou Wildfire het geroken hebben. Voor zover Slone wist, had hij al drie dagen niet gedronken. En Nagger had al veertig uur niet gedronken. Slone had een canvas waterzak aan de zadelknop hangen, maar het was zijn gewoonte zichzelf zoveel mogelijk te ontzeggen tot ook zijn paard kon drinken. Net als een indiaan at en dronk Slone maar weinig.

Het kostte vier uur gestaag draven om het midden en het laagste punt van die brede, vlakke vallei te bereiken. Een netwerk van droge beddingen doorsneed het hele midden, en ze waren allemaal zo droog als gebleekt bot. Om ze over te steken hoefde Slone alleen het spoor van Wildfire te volgen. En het bewees hoe goed Nagger was dat hij niet van de koers van de hengst hoefde af te wijken.

Beneden in het laagland was het heet. De hitte sloeg omhoog, weerkaatst door het zand. Maar het was een maartzon, en voor Slone niet meer dan aangenaam. De wind stak echter op en blies stof en zand in het gezicht van paard en ruiter. Behalve hagedissen zag Slone geen levende wezens.

Mijlenver lage vetstruiken en schaarse gele salie leidden naar de eerste, bijna onmerkbare stijging van de valleibodem aan die kant. De verre ceders lonkten naar Slone. Hij was niet geduldig, want hij zat op het spoor van Wildfire; maar toch leken de uren kort.

Slone had geen verleden om aan te denken, en de toekomst hield niets in behalve een paard, en dus draaiden zijn gedachten om de mogelijkheden van deze jacht op Wildfire. In een land als dat waar hij nu doorheen trok, was de jacht hopeloos, en als Wildfire ervoor koos rond te zwerven in valleien als deze, zou Slone volkomen falen. Maar de hengst had lang geleden zijn kudde verlaten, en daarna een voor een zijn favoriete merries, en nu was hij alleen en koerste hij met feilloos instinct af op wilde, ongerepte vlakten. Hij was gewend aan het zuivere, koude water en het sappige gras van de koude woestijnhooglanden. Hij zou zeker niet blijven treuzelen in zulke kale streken als deze.

Voor Slone lag er een voortdurende en groeiende fascinatie in de heldere, scherp afgetekende sporen van Wildfire. Het was alsof elke hoefafdruk hem iets vertelde. Eén keer, ver boven op de eindeloze helling, vond hij op een bergkam sporen die lieten zien waar Wildfire was blijven staan en zich had omgedraaid.

“Ha, Nagger!” riep Slone uitgelaten. “Kijk daar! Hij begint om te kijken. Hij vraagt zich af of we hem nog achternazitten. Hij maakt zich zorgen… Maar we blijven uit het zicht, een dag achter hem.”

Toen Slone de ceders bereikte, stond de zon laag in het westen. Hij keek terug over de vijftig mijl vallei naar de gekleurde kliffen en wanden. Hij leek er nu boven te staan, en de koele lucht, met de geur van ceder en jeneverbes, versterkte de indruk dat hij hoog was geklommen.

Een mijl of meer voor hem verrees een grijze klif met openingen erin en een rij donkere ceders of pijnbomen op de vlakke randen. Hij dacht dat die openingen de monden van canyons waren, en dat bleek ook zo te zijn. Het spoor van Wildfire leidde naar de mond van een smalle canyon met zeer steile en hoge wanden. Nagger snoof ten teken dat hij water rook, en de mustang hinnikte. Het spoor van Wildfire leidde naar een plek onder de wand waar een bron opborrelde. Er waren ook sporen van poema’s en herten, en van kleiner wild.

Slone sloeg hier zijn kamp op. De mustang was moe. Maar Nagger rolde, na een flinke slok water, door het gras alsof hij net aan de tocht was begonnen. Na het eten nam Slone zijn geweer en ging op zoek naar herten. Maar er leken er geen in de buurt te zijn. Hij stuitte op veel poemasporen en zag tot zijn ongerustheid waar een poema het spoor van Wildfire had gevolgd. Wildfire was grazend de canyon in getrokken, steeds verder, en hij zou in één nacht wel mijlen kunnen afleggen. Slone bedacht dat zijn eigen kansen om Wildfire te vangen dan wel klein waren, maar nog altijd groter dan die van een poema. Wildfire was het sluwste van alle dieren: een wilde hengst. Zijn snelheid en uithoudingsvermogen waren onvergelijkbaar; zijn reukzin was even scherp als die van dieren die volledig op hun neus vertrouwen om hen voor gevaar te waarschuwen; en wat zijn gezichtsvermogen betrof, Slone was ervan overtuigd dat geen enkel hoefdier, behalve het aan grote hoogten gewende dikhoornschaap, zo ver kon kijken als een wild paard.

Het zat Slone een beetje dwars dat hij in poemaland terechtkwam. Nagger was nerveus, wat ongewoon voor hem was. Slone bond beide paarden vast aan lange halstertouwen en zette ze op plekken met dik gras. Daarna legde hij een cederstronk op het vuur en ging slapen. Toen hij wakker werd en naar de bron liep, merkte hij tot zijn ergernis dat er al vroeg herten waren komen drinken. Kennelijk waren het er veel. Poemaland was altijd hertenland, want de poema’s volgden de herten.

Slone had zijn spullen gepakt, had gezadeld en was al onderweg voordat de zon de canyonwand rood kleurde. Hij liet de paarden stappen. Af en toe zag hij tekenen van de gestage voortgang van Wildfire. De canyon werd smaller, de wanden werden lager en het gras werd dichter. Het ging de hele tijd duidelijk omhoog. Slone kon geen enkel bewijs vinden dat jagers of indianen ooit door de canyon waren getrokken. De dag was aangenaam, warm en stil. Zo nu en dan bracht een zuchtje wind de geur van ceder en pijnboom mee, en een zoete zweem van den en salie. Bij elke bocht keek hij vooruit, in de verwachting het groen van dennen en het grijs van salie te zien. Tegen het midden van de middag kwam hij op een plek waar Wildfire in draf was overgegaan; hij liet Nagger ook draven en was tegen zonsondergang opgeklommen tot waar de canyon nog maar een ondiep ravijn was. En ten slotte boog die nog eenmaal af, om op te gaan in een vlakte waar verspreide dennen hoog boven de ceders uitstaken en grote, donkergroene zilversparren boven de dennen uitrezen. En hier waren plekken salie, fris en scherp geurend, en lange stroken verbleekt gras. Het was de rand van een bos. Het spoor van Wildfire liep verder. Slone kwam ten slotte bij een groep dennen, en daar vond hij de resten van een kampvuur en een paar vuurstenen pijlpunten. Er waren indianen geweest, die waarschijnlijk uit de tegenovergestelde richting kwamen. Dat moedigde hem aan, want waar indianen konden jagen, kon hij het ook. Al snel reed hij een bos binnen waar ceders, pijnbomen en dennen dicht op elkaar begonnen te groeien. Even later stuitte hij op een vaag zichtbaar pad, niet meer dan een flauwe, donkere lijn, zelfs voor een geoefend oog. Maar het was een pad, en Wildfire had het genomen.

Slone hield halt voor de nacht. De lucht was koud. En de vochtigheid ervan bracht hem op de gedachte dat er ergens niet ver weg sneeuwbanken lagen. De dauw lag al zwaar op het gras. Hij kluisterde de paarden en hing Nagger een bel om. Een bel kon poema’s afschrikken die er nooit een hadden gehoord. Daarna maakte hij een vuur en kookte zijn maaltijd.

Het was lang geleden dat hij hoog tussen de dennen had gekampeerd. Het suizen van de wind beviel hem, als muziek. Naast het zware werk van de jacht op Wildfire begonnen er vooruitzichten op aangename ervaringen te komen. Hij trok een nieuw, vreemd en prachtig land binnen. Hoe ver zou de jacht hem voeren? Het kon hem niet schelen. Hij had geen slaap, maar ook als hij die wel had gehad, bleek dat hij had moeten wachten tot de coyotes ophielden met blaffen rond zijn kampvuur. Ze kwamen zo dichtbij dat hij hun grijze schimmen in het duister zag. Maar na een tijdje waren ze het janken naar hem beu en gingen ze weg. Daarna leek de stilte, alleen verbroken door de wind die aanzwol en weer ging liggen, Slone prachtig. Hij raakte dat vage gevoel van spijt dat hem was bijgebleven volledig kwijt, en hij vergat de Stewarts. En plotseling voelde hij zich volkomen vrij, alleen, met niets achter zich om aan terug te denken, en een wild, opwindend, naamloos leven voor zich. Op dat moment klonk met de wind de lange klaagroep van een boswolf. Zelden had hij de roep van een van die nachtelijke zwervers gehoord. Er was niets wat erop leek, geen geluid dat het hart van de eenzame kampeerder zo vervulde van de grote eenzaamheid en de wildernis.

Paardenboeken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel