Wywiady
Wywiad z artystą – R. Anthony Harrison
Imię i nazwisko
R. Anthony Harrison
Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strona internetowa: www.rahstudio.com
eBay: Rahstudio
Gdzie mieszkam
Vancouver, Kolumbia Brytyjska, Kanada
Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Jestem artystą samoukiem i miłośnikiem sztuki, który po prostu musi tworzyć. Nie zastanawiam się nad tym.
Układam sushi na talerzu, zanim je zjem. Czasem najpierw robię mu zdjęcie telefonem.
Po liceum zająłem się teatrem klasycznym. Trzy lata dziennej szkoły teatralnej przygotowały mnie do kilku lat pracy na scenie w Vancouver i okolicach. Zmęczony jedzeniem kanapek z keczupem i potrzebując pracy, z której mógłbym utrzymać swoje występy w teatrze, zacząłem bardziej skupiać się na filmie i telewizji. To stało się moją pracą na co dzień.

Kiedy zacząłeś malować?
Zacząłem malować jako dziecko akwarelami i flamastrami, ale naprawdę zacząłem wyrażać siebie, kiedy miałem dwadzieścia kilka lat. Duże, odważne prace akrylowe. Mnóstwo wielkich kształtów i jaskrawych, bardzo jaskrawych kolorów. Były dla mnie prawdziwą ucztą dla oczu. Byłem zachwycony, że je stworzyłem, i nigdy nie czułem potrzeby pokazywania ich nikomu poza rodziną i przyjaciółmi.
Malujesz nie tylko konie – jaki jest twój ulubiony temat?
Uwielbiam malować ludzkie twarze. To zdecydowanie największe wyzwanie. Uchwycić na płótnie istotę człowieka – to niesamowite uczucie.

Zgłębianie na płótnie głębi ciała i kości jest fascynujące. Jest tak wiele elementów i technik, które składają się na nieustannie rozwijający się eksperyment.
Projektujesz też tatuaże, rzeźbisz i piszesz – jaki jest twój ulubiony sposób artystycznej ekspresji?
Nie ma jednego sposobu wyrażania siebie, który przedkładałbym nad inne. Zwykle zależy to od tego, jak się czuję i co chcę wyrazić. Może to zabrzmi nieskromnie, ale trudno mi zatrzymać się artystycznie w jednym miejscu, bo zwykle dość szybko po rozpoczęciu mam poczucie, że opanowałem dane medium.
Teraz zdaję sobie sprawę, że tatuaże są zdecydowanie sposobem na uwolnienie części tych bardziej frustrujących emocji i mniej przyjemnych uczuć, które wiążą się z byciem artystą.

Rzeźbienie jest bardzo fizyczne i dotykowe, a trzymanie w rękach przedmiotu, który istnieje w trójwymiarowej przestrzeni, ze świadomością, że to ty odpowiadasz za jego istnienie, daje ogromną satysfakcję. Marzę o tym, żeby kiedyś pojechać do Włoch i uczyć się klasycznych technik rzeźbiarskich.
Kto ma na ciebie największy wpływ?
Kiedy byłem młody, uwielbiałem rysunki M. C. Eschera i obrazy Salvadora Dalego. Bardzo lubiłem tworzyć szczegółowe, surrealistyczne szkice ołówkiem, wykorzystując realizm do łączenia najbardziej absurdalnych tematów.
Później, kiedy zacząłem interesować się malarstwem olejnym, były to dramatyczne światło i głębia Caravaggia oraz filmowa, absurdalna narracja Hieronima Boscha.
Przez kilka lat studiowałem twórczość amerykańskich rzeźbiarzy karuzel z początku XX wieku – moimi ulubionymi byli Looff i Dentzel.

Czy masz (albo miałeś) zwierzę, które jest muzą twojej twórczości?
Bez wątpienia koń jest najbardziej inspirującym zwierzęciem w moim życiu. Nie potrafię tak naprawdę wyjaśnić dlaczego. Łączy nas niewytłumaczalna więź.
W szkole teatralnej zagrałem Nugget, najważniejszego z koni w sztuce Petera Shaffera „Equus”. Kiedy zacząłem spędzać czas z końmi, poczułem więź sięgającą czasów, gdy miałem pewnie 6 albo 7 lat i podczas szkolnej wycieczki chodziłem między końmi. Chyba byłem jedynym dzieckiem, które nie chciało tego dnia na nich jeździć, ale prowadziłem je, kiedy inne dzieci siedziały w siodle.
Wrażenie, jakie dawało chodzenie obok nich i patrzenie im w oczy, było niezapomniane.

Czy masz jakieś sekretne rytuały, które pomagają ci wejść w twórczy nastrój?
Jedynym, co wprowadza mnie w ten stan podczas pracy, jest temat tego, co maluję.
Ten stan to sposób bycia, w którym nieustannie wyobrażam sobie, co znaczy być tym stworzeniem i przeżywać chwilę, która ożywa na płótnie.
Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę w ogóle?
Internet to największa przewaga, jaką wszyscy dzisiejsi artyści mają nad każdym artystą, który kiedykolwiek żył. Z radością dzielę się swoją sztuką z kolekcjonerami z całego świata. Z ludźmi, którzy inaczej nigdy nie zobaczyliby moich prac.
Poznawanie kolekcjonerów, a z niektórymi także przyjaźń, to wspaniałe doświadczenie, zwłaszcza że tworzenie sztuki to w większości samotna przygoda.

Która praca jest twoją ulubioną? Mam ulubiony obraz, nad którym spędziłem o wiele więcej czasu, niż jakakolwiek rozsądna osoba spędziłaby nad jednym dziełem. Wiedziałem, że go zatrzymam, od chwili, gdy obraz ożył w szkicu.
To koń, oczywiście, i wszystko w nim po prostu ułożyło się samo. Nie jestem pewien, czy zdjęcia kiedykolwiek oddadzą jego magię. Teraz to mój obraz na pocieszenie. Czuję się jak w domu, kiedy mam go przy sobie.
Za każdym razem, gdy wyjeżdżałem z miasta do pracy na planie filmowym albo telewizyjnym, zabierałem go ze sobą jak kocyk bezpieczeństwa. Raz go zgubiłem i przez kilka dni przeżywałem traumę, dopóki go nie odnalazłem. Na czas remontu pokoju został schowany w „bezpiecznym miejscu”.
Obraz nosi tytuł „Olympus”. To moja najwyższa góra.

Czy kiedykolwiek byś go sprzedał?
Nigdy bym go nie sprzedał. Mówiłem tak już o innych pracach, a potem oddawałem je ludziom, którzy złożyli mi oferty nie do odrzucenia. To nie jest jedna z nich. Do tej pory nigdy nawet o nim nie mówiłem.
Co jeszcze jest twoją pasją?
Jest pewien „sekretny” projekt, który mam nadzieję kiedyś zrealizować z pomocą brata, również duszy artystycznej.
Przepraszam, nie mogę powiedzieć nic więcej, ale myślę, że zmieni on sposób, w jaki ludzie myślą o swoim świecie. To bardziej wydarzenie teatralne, w którym ważną rolę odgrywa sztuka. To wszystko, co mogę powiedzieć.

Pracujesz nad czymś nowym?
Właśnie myślę o tym, żeby po raz pierwszy przyjąć kilku uczniów i podzielić się technikami malowania koni farbami olejnymi.
Większość mojej energii idzie teraz w tatuowanie. Zrobiłem już kilka tatuaży i to dziwne uczucie widzieć kogoś, kto nosi twoją sztukę na skórze.
Jeszcze nikomu nie wytatuowałem konia, ale jestem pewien, że to już niedługo.
Ciąg dalszy nastąpi
Dziękujemy Anthony’emu za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoją sztuką. Zaglądaj od czasu do czasu na jego stronę z pracami, żeby być na bieżąco z jego najnowszymi dziełami.
Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.
Malujesz konie albo znasz artystę, którego prace z końmi chętnie zobaczysz u nas? Dodaj swoje imię i adres strony w komentarzu poniżej albo napisz do nas, żeby wziąć udział.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał