Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Wywiady

Wywiad z fotografką – Juliet R Harrison

· The Equinest

Imię i nazwisko
Juliet R Harrison

Strona internetowa i miejsca, w których można znaleźć moje prace w sieci
Strona: www.lechevalthehorse.com
Blog: www.lechevalthehorse.blogspot.com
Smugmug: Juliet Harrison Photography
Facebook: Juliet R Harrison
Galerie internetowe: Carrie Haddad Gallery, The Cache Gallery i Equidae
Moja nowa książka: White Horses
Obserwuj Juliet na Twitterze: @lecheval

Gdzie mieszkam
Red Hook w stanie Nowy Jork (środkowa część doliny rzeki Hudson, 100 mil na północ od Nowego Jorku).

Opowiedz nam trochę o sobie: skąd pochodzisz i jaka jest twoja historia?
Urodziłam się i wychowałam w cudownym małym miasteczku Huntington na północnym wybrzeżu Long Island w stanie Nowy Jork. Całe dnie spędzałam na wędrówkach po lasach, a latem właściwie mieszkałam na plaży.

Konie były moją pasją od najmłodszych lat – kiedy miałam 5 lat, dostałam malutki tomik czarno-białych zdjęć koni różnych ras. Lekcje jazdy i kilka lat wakacyjnych obozów jeździeckich to było wszystko, co podsycało tę pasję.

Glacial Edge

Kiedy zrobiłaś swoje pierwsze zdjęcie?
Spora część mojego dzieciństwa upłynęła na wyjazdach do Nowego Jorku – do muzeów, na balet i do teatru. Niektóre sale w MOMA i w MET wciąż są w mojej pamięci niemal świętymi miejscami.

Pamiętam, że zawsze miałam przy sobie aparat. Chyba moi rodzice uważali, że dziecko powinno móc dokumentować swoje życie.

Jakiego aparatu używałaś?
Z wielką czułością wspominam pewnego Brownie. Sama robiłam albumy ze zdjęciami i często je przeglądałam. Zdjęcia przyjaciół i rodziny. Wspomnienia z obozów. Fotografowałam miejsca, które odwiedzaliśmy.

Pierwszy „poważny” aparat małoobrazkowy (35 mm) dostałam dopiero po ukończeniu studiów. Był to prezent od siostry – jej własny aparat, Canon FTB. Od tamtej pory używam Canonów.

Vintage - Cabellero

Jakiego aparatu używasz teraz?
Jestem tradycyjną fotografką analogową. Moim głównym aparatem jest teraz Canon Eos Elan 7N z kilkoma obiektywami zmiennoogniskowymi. Cały sprzęt kupuję używany i nie mam zbyt wiele profesjonalnego wyposażenia.

Wierzę, że to fotograf tworzy obraz, a nie aparat.

Pracuję na czarno-białym filmie, z którego sama robię odbitki na papierze żelatynowo-srebrowym w swojej piwnicznej ciemni. To dla mnie bardzo rękodzielnicza forma sztuki. Stara szkoła i ogromna satysfakcja.

Wszystkie moje prace drukuję w limitowanych nakładach po 15 egzemplarzy i w określonych formatach, bo uważam, że skala obrazu ma znaczenie.

Gdybyś mogła wybrać dowolny aparat (bez względu na cenę), co by to było?
Aparat moich marzeń kupiłam właśnie zeszłej zimy. To średnioformatowy Hasselblad 500 c/m na film, który ma pewnie około 50 lat. Daje kwadratowy negatyw o boku 2 ¼”. To większy negatyw niż małoobrazkowy 35 mm, więc pozwoli mi uchwycić więcej szczegółów i robić większe odbitki bez utraty jakości.

Na razie jednak uczę się widzieć w kwadracie. To coś zupełnie innego niż prostokątny kadr 35 mm, do którego jestem przyzwyczajona. Kiedyś chętnie sprawiłabym sobie też dalmierzową Leicę 35 mm.

Runnels

Kto wywarł na ciebie największy wpływ?
Moje inspiracje zwykle nie pochodzą z fotografii. Przez to, czego doświadczyłam w dzieciństwie, czuję, że większy wpływ mają na mnie malarze, rzeźbiarze i projektanci. Zwłaszcza moderniści.

Uwielbiam twórczość Georgii O’Keeffe, Henry’ego Moore’a, Franza Marca, Boccioniego oraz projekty Charlesa i Ray Eamesów, Eero Saarinena i Franka Lloyda Wrighta. Czuję też silną więź ze sztuką prymitywną i azjatycką.

Spośród fotografów najsilniej wpłynęli na mnie Edward Weston, Judith Turner i Frederick Sommer. Myślę, że w mojej pracy widać cały ten silny wpływ modernizmu.

Camellia of the Agave

Co sprawiło, że zaczęłaś fotografować konie?
Fotografią zaczęłam zajmować się na poważnie pod koniec dwudziestki. Fotografowałam wtedy głównie architekturę. Skupiałam się na świetle, fakturze i cieniu. Wyodrębniałam fragmenty budynków i przedmiotów. W 1991 roku, po trzydziestych trzecich urodzinach, uzyskałam tytuł MFA z fotografii w Cranbrook Academy of Art w Michigan.

Dopiero mniej więcej 6 lat temu zaczęłam pracować głównie z końmi.

Do lekcji jazdy wróciłam 11 lat temu, a 4 lata później kupiłam pierwszego konia. Zabieranie aparatów na imprezy jeździeckie wydawało się naturalną koleją rzeczy.

Zaczęłam od kilku lokalnych rodeo. Pracowałam nad tym, by zatrzymać gwałtowną akcję w małym kadrze. Z czasem przeszłam do intymnych, ciasnych kadrów. Niemal do abstrakcji konia.

Tak jak przy architekturze, którą kiedyś fotografowałam, pracuję ze światłem, fakturą i cieniem – takimi, jakie kładą się na grupach mięśni, kościach i wzorach maści.

Twoja ulubiona rasa koni?
Nie mam szczególnie ulubionej rasy. Właściwie nie ma znaczenia, czy to koń pokazowy, czy osiołek z przydomowego podwórka. W moim świecie wszystkie są fotogeniczne.

Muszę jednak przyznać, że lubię pracować z wielkimi, masywnymi bryłami koni zimnokrwistych. Interesuje mnie też odmienna budowa różnych ras i to, co może ona wnieść do moich zdjęć.

Większość pracy wymyślam sama, więc po prostu jeżdżę na wszystkie imprezy jeździeckie i do wszystkich stajni, do których mogę, żeby robić zdjęcia. Bardzo chciałabym tak podróżować po świecie. Z aparatem w ręku.

Solitude

Jak twoim zdaniem internet wpłynie na sztukę i fotografię w ogóle?
Nie wiem do końca, co myślę o wpływie internetu. A może, mówiąc dokładniej, bardziej niepokoi mnie wpływ komputera w ogóle na świat fotografii.

Era cyfrowa dała aparat i narzędzia do tworzenia sztuki do ręki każdemu. Z jednej strony cieszę się z tej innowacji, która znów daje masom możliwość tworzenia sztuki i wyjmuje ją z rąk elit.

Z drugiej strony wygląda na to, że dla tradycjonalistów takich jak ja oznacza to zgubę. Fotografów pracujących w ciemni jest coraz mniej, więc producenci naszych materiałów (filmów, chemii, papierów) masowo upadają. Przez to te materiały, które jeszcze zostały, są coraz trudniej dostępne i znacznie droższe.

Dużo trudniej jest też sprawić, by publiczność zrozumiała różnicę między odbitką wykonaną ręcznie a obrazem wykonanym cyfrowo. Tworzenie prac, a także ich sprzedaż, stają się więc trudniejsze.

Anton

A na twoją?
Sam internet sprawił, że dostęp do wspólnej wiedzy, wsparcie dla artystów i miejsca sprzedaży mamy na wyciągnięcie ręki.

Uwielbiam to, że mam teraz kolegów po fachu na całym świecie. I kolekcjonerów, którzy inaczej nigdy nie zobaczyliby moich prac. Niedawno wydałam album fotograficzny. Został wydrukowany za pośrednictwem internetu i w ten sam sposób go sprzedaję.

My, wschodzący artyści, nagle mamy środki, by sami promować swoje prace. To coś niesamowitego.

Które zdjęcie jest twoim ulubionym?
Pracą mojego serca jest seria, którą nazywam Equiscapes. Te zdjęcia ucieleśniają wszystko, co chcę powiedzieć zarówno o fotografii, jak i o koniach.

WindSwept

To abstrakcje ciała, które w istocie są dotykiem przełożonym na obraz. To, co widzi i czuje ktoś, kto pracuje z końmi. Z bliska. Nie całość, ale ta część, na której spoczywa twoja dłoń, której szuka twoje oko.

Trener, który obserwuje konkretną grupę mięśni, żeby zobaczyć, jak pracuje. Ktoś, kto przy czyszczeniu dotyka łopatki, ogona, nogi. To właśnie chcę przywołać tymi zdjęciami.

A potem coś więcej. Cząstkę samego świata. Krajobraz w końskiej postaci. To pasjonuje mnie najbardziej. Jestem artystką, która posługuje się fotografią, a koń jest moim tematem, przez który mówię widzom o świecie takim, jakim go widzę i czuję.

Ciąg dalszy nastąpi

Dziękujemy Juliet za udzielenie wywiadu i podzielenie się swoimi zdjęciami. Koniecznie zasubskrybuj jej blog fotograficzny, żeby być na bieżąco z jej najnowszymi zdjęciami.

Czekaj też na kolejne wywiady z artystami inspirowanymi końmi i fotografami.
Fotografujesz konie albo znasz fotografa lub fotografkę, których zdjęcia chcesz zobaczyć na naszych stronach? Wpisz imię i adres strony w komentarzu poniżej lub napisz do mnie, żeby wziąć udział.

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał