Interviews
Interview met een paardenfotograaf – Juliet R Harrison
Naam
Juliet R Harrison
Website en plekken waar je mijn werk online vindt
Website: www.lechevalthehorse.com
Blog: www.lechevalthehorse.blogspot.com
Smugmug: Juliet Harrison Photography
Facebook: Juliet R Harrison
Online galerieën: Carrie Haddad Gallery, The Cache Gallery en Equidae
Mijn nieuwe boek: White Horses
Volg Juliet op Twitter: @lecheval
Waar ik woon
Red Hook, New York (de Mid-Hudson Valley, 100 mijl recht ten noorden van New York City).
Vertel eens iets over jezelf: wat is je achtergrond en waar kom je vandaan?
Ik ben geboren en getogen in Huntington, New York, een heerlijk stadje aan de noordkust van Long Island. Ik bracht mijn tijd door met zwerven door de bossen, en ’s zomers leefden we zo ongeveer op het strand.
Paarden waren al vroeg een passie, sinds ik op mijn 5e een piepklein boekje kreeg met zwart-witfoto’s van verschillende paardenrassen. Rijlessen en een paar jaar ruiterkampen met overnachting waren alles wat ik had om die passie te voeden.

Wanneer maakte je je eerste foto?
Een groot deel van mijn jeugd ging ik heen en weer naar New York City om musea, het ballet en het theater te bezoeken. Bepaalde zalen in het MoMA en het Met zijn in mijn herinnering nog altijd heilig
Ik herinner me dat ik altijd een camera bij me had. Ik denk dat mijn ouders vonden dat een kind zijn leven moest kunnen vastleggen
Met wat voor camera werkte je toen?
Aan één bepaalde Brownie-camera denk ik met veel genegenheid terug. Ik maakte mijn eigen fotoalbums, die ik vaak bekeek. Foto’s van vrienden en familie. Herinneringen aan kamp. Plekken die we bezochten, werden gefotografeerd.
Mijn eerste “serieuze” 35mm-camera kreeg ik pas toen ik afstudeerde. Een cadeau van mijn zus. Het was haar camera, een Canon FTB. Sindsdien gebruik ik Canon-camera’s.

Met welke camera werk je nu?
Ik ben een traditionele filmfotograaf. Mijn belangrijkste camera is nu een Canon EOS Elan 7N met een paar zoomlenzen. Ik koop al mijn apparatuur tweedehands en heb niet veel professionele spullen.
Ik geloof dat de fotograaf het beeld maakt, niet de camera
Ik werk met zwart-witfilm, die ik zelf afdruk op zilvergelatinepapier in mijn donkere kamer in de kelder. Voor mij echt een ambachtelijke kunstvorm. Ouderwets en heel bevredigend.
Al mijn werk wordt afgedrukt in beperkte oplagen van 15 en in bepaalde formaten, omdat ik vind dat schaal belangrijk is in beelden.
Als je elke camera mocht kiezen (ongeacht de prijs), welke zou dat dan zijn?
Afgelopen winter heb ik net mijn droomcamera gekocht. Het is een Hasselblad 500 c/m, een middenformaat filmcamera van misschien zo’n 50 jaar oud. Hij maakt een vierkant negatief van 2 ¼ inch. Dat negatief is groter dan bij 35mm, waardoor ik meer detail krijg en groter kan afdrukken zonder verlies van beeldkwaliteit.
Maar voorlopig leer ik vierkant te kijken. Dat is heel anders dan het rechthoekige 35mm-beeld dat ik gewend ben. Ooit zou ik ook nog wel een Leica 35mm-meetzoekercamera willen hebben.

Wie zijn je belangrijkste invloeden?
Mijn invloeden zijn meestal niet fotografisch. Door wat ik als kind heb meegemaakt, voel ik me meer beïnvloed door schilders, beeldhouwers en ontwerpers. Vooral door de modernisten.
Ik hou van het werk van Georgia O’Keeffe, Henry Moore, Franz Marc en Boccioni, en van het ontwerpwerk van Charles en Ray Eames, Eero Saarinen en Frank Lloyd Wright. Ik voel me ook sterk aangetrokken tot primitieve en Aziatische kunst.
Onder de fotografen kwamen mijn sterkste invloeden van Edward Weston, Judith Turner en Frederick Sommer. Ik denk dat mijn werk al die sterke modernistische invloed weerspiegelt.

Hoe ben je ooit begonnen met paarden fotograferen?
Eind twintig begon ik mijn fotografie serieus te nemen. Mijn werk was toen vooral architectonisch. Gericht op licht, textuur en schaduw. Stukjes van gebouwen en voorwerpen isoleren. In 1991, nadat ik 33 was geworden, behaalde ik een MFA in fotografie aan de Cranbrook Academy of Art in Michigan.
Pas zo’n 6 jaar geleden ben ik vooral met paarden gaan werken.
11 jaar geleden ben ik weer rijlessen gaan nemen, en 4 jaar later kocht ik mijn eerste paard. Mijn camera’s meenemen naar paardenevenementen leek een logische volgende stap
Ik begon bij een paar plaatselijke rodeo’s. Ik werkte met extreme actie, stilgezet binnen het kleine beeldkader. Van daaruit is mijn werk geëvolueerd naar intieme uitsneden. Het paard bijna abstract gemaakt.
Net als bij de architectuur die ik vroeger fotografeerde, werk ik met licht, textuur en schaduw zoals die verschijnen op spiergroepen, botten en vachtpatronen.
Je favoriete paardenras?
Ik heb niet echt een favoriet ras. Het maakt eigenlijk niet uit of het een showpaard is of een ezel in de achtertuin. In mijn wereld zijn ze allemaal fotogeniek.
Al moet ik bekennen dat ik het heerlijk vind om te werken met de grote, massieve vlakken van trekpaarden. En ik ben geïnteresseerd in de verschillende lichaamsbouw van de verschillende rassen en wat die mijn beelden kan bieden.
Mijn werk komt meestal uit mezelf voort, dus ik ga gewoon naar alle paardenevenementen en stallen die ik kan bezoeken om mijn foto’s te maken. Ik zou op deze manier graag de wereld rondreizen. Met de camera in de hand

Welke invloed denk je dat internet in het algemeen op kunst en fotografie zal hebben?
Ik weet niet goed wat ik van de invloed van internet vind. Of misschien, om preciezer te zijn: ik maak me meer zorgen over de invloed van de computer in het algemeen op de wereld van de fotografie.
Het digitale tijdperk heeft de camera en de middelen om kunst te maken in ieders handen gelegd. Aan de ene kant juich ik de vernieuwing toe die het vermogen om kunst te maken opnieuw bij het grote publiek brengt en weghaalt bij de elite.
Aan de andere kant lijkt dit het einde in te luiden voor traditionalisten zoals ik. Nu er steeds minder fotografen in de donkere kamer werken, gaan de producenten van onze materialen (film, chemicaliën, papier) massaal failliet. Daardoor zijn de materialen die er nog zijn moeilijker te krijgen en veel duurder.
Het is ook veel moeilijker om het publiek het verschil te laten begrijpen tussen een met de hand afgedrukt beeld en een digitaal gemaakt beeld. Zowel het maken als het op de markt brengen van het werk wordt dus lastiger.

Heeft het ook invloed gehad op jouw werk?
Door internet zelf liggen gedeelde informatie, ondersteuning voor kunstenaars en verkoopkanalen binnen handbereik.
Ik vind het geweldig dat ik nu collega’s over de hele wereld heb. En verzamelaars die mijn werk anders nooit zouden hebben gezien. Onlangs heb ik een fotoboek uitgebracht. Het is via internet gedrukt, en ik verkoop het ook op die manier.
Als opkomende kunstenaars hebben we ineens de middelen om ons werk zelf op de markt te brengen. Dat is geweldig
Welk beeld is je persoonlijke favoriet?
Het werk dat me het meest na aan het hart ligt, is de serie die ik Equiscapes noem. Deze beelden belichamen alles wat ik wil zeggen over fotografie en over paarden.

Het zijn abstracties van het lichaam die in werkelijkheid een visuele aanraking zijn. Ze tonen wat iemand die met paarden werkt ziet en voelt. Van dichtbij. Niet het geheel, maar het deel waar je hand op ligt, waar je oog naar zoekt.
De trainer die naar een bepaalde spiergroep kijkt om te zien hoe die werkt. De verzorger die de schouder, de staart, het been aanraakt. Dat is wat ik met deze beelden wil oproepen.
En dan nog iets meer. Een deel van de wereld zelf. Het landschap in de vorm van een paard. Daar ben ik het meest gepassioneerd over. Ik ben een kunstenaar die werkt met fotografie als medium en het paard als onderwerp gebruikt om mijn kijkers te vertellen over de wereld zoals ik die zie en voel.
Er komt nog meer
Met dank aan Juliet voor het beantwoorden van het interview en het delen van haar fotografie. Abonneer je zeker op haar fotografieblog om op de hoogte te blijven van haar nieuwste foto’s.
Houd de site ook in de gaten voor meer interviews met paardenkunstenaars en fotografen.
Ben je fotograaf of ken je een paardenfotograaf die je hier graag zou zien? Zet je naam en website in de reacties hieronder of stuur me een berichtje om mee te doen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel