Konie w sztuce
Lis i koń

Krótka bajka o koniu z Baśni braci Grimm, autorstwa Jacoba i Wilhelma Grimmów, która od ponad stu lat zachwyca i przeraża dzieci.
Pewien chłop miał konia, który służył mu wiernie i znakomicie; ale koń zestarzał się już i nie mógł pracować, więc chłop nie chciał mu dawać więcej jeść i rzekł: „Nie jesteś mi już potrzebny, wynoś się więc z mojej stajni; nie przyjmę cię z powrotem, dopóki nie będziesz silniejszy od lwa”. Po czym otworzył drzwi i przepędził go precz.
Biedny koń bardzo się zasmucił i błąkał się tam i z powrotem po lesie, szukając choć odrobiny schronienia przed zimnym wiatrem i deszczem. Wtem spotkał go lis. „Co ci jest, przyjacielu?” – zapytał. – „Czemu tak zwieszasz głowę i wyglądasz tak samotnie i żałośnie?” „Ach!” – odparł koń. – „Sprawiedliwość i chciwość nigdy nie mieszkają pod jednym dachem; mój pan zapomniał o wszystkim, co dla niego przez tyle lat zrobiłem, a ponieważ nie mogę już pracować, przepędził mnie i powiada, że jeśli nie stanę się silniejszy od lwa, nie przyjmie mnie z powrotem; jakąż mam na to szansę? On wie, że żadnej, inaczej by tak nie mówił”.
Lis jednak dodał mu otuchy i rzekł: „Pomogę ci; połóż się tu, wyciągnij się całkiem sztywno i udawaj, że nie żyjesz”. Koń zrobił, jak mu kazano, a lis poszedł prosto do lwa, który mieszkał w pobliskiej jaskini, i rzekł do niego: „Niedaleko stąd leży martwy koń; chodź ze mną, a urządzisz sobie z jego ścierwa wyśmienitą ucztę”. Lew bardzo się ucieszył i natychmiast ruszył w drogę; a kiedy doszli do konia, lis rzekł: „Tutaj nie zjesz go wygodnie; wiesz co? Przywiążę cię mocno do jego ogona, a wtedy zaciągniesz go do swojej jamy i zjesz w spokoju”.
Ta rada spodobała się lwu, więc położył się spokojnie, żeby lis mógł go przywiązać do konia. Ale lis zdołał związać mu nogi i spętał wszystko tak mocno i ciasno, że lew mimo całej swej siły nie mógł się uwolnić. Kiedy robota była skończona, lis klepnął konia po łopatce i zawołał: „Wio, siwku! Wio!”. Wtedy koń zerwał się i ruszył, ciągnąc za sobą lwa. Zwierz zaczął ryczeć i wyć, aż wszystkie ptaki w lesie rozpierzchły się ze strachu; ale koń pozwolił mu śpiewać dalej i spokojnie ruszył przez pola do domu swojego pana.
„Oto on, panie” – rzekł – „pokonałem go”. A kiedy chłop ujrzał swojego starego sługę, serce mu zmiękło i rzekł: „Zostaniesz w swojej stajni i będziesz miał dobrą opiekę”. I tak biedny stary koń miał pod dostatkiem jedzenia i żył – aż umarł.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał