Końskie figle
Strange Fits of Passion Have I Known

Dzisiejszy kawałek końskiej poezji napisał William Wordsworth w 1798 roku. Choć wiersz nie jest o koniach, odgrywają one pewną rolę w snutej przez niego opowieści.
Dziwnych porywów serca zaznałem
Dziwnych porywów serca zaznałem
i ośmielę się wyznać,
lecz tylko w ucho zakochanego,
co mnie raz spotkało.
Gdy ta, którą kochałem, co dzień
świeża była jak róża w czerwcu,
ku jej chacie kierowałem kroki
pod wieczornym księżycem.
W księżycu utkwiłem wzrok,
jadąc przez rozległe błonia;
coraz szybszym krokiem mój koń zbliżał się
do ścieżek tak mi drogich.
I oto dotarliśmy do sadu;
a gdy wspinaliśmy się na wzgórze,
zachodzący księżyc ku chatce Lucy
zbliżał się, coraz bliżej.
W jednym z tych słodkich snów byłem pogrążony,
najczulszym darze łaskawej Natury!
A przez cały czas nie spuszczałem oka
ze zniżającego się księżyca.
Mój koń szedł dalej; kopyto za kopytem
unosił i nie stawał ani na chwilę,
gdy nagle za dachem chaty
jasny księżyc zapadł w dół.
Jakież czułe i przewrotne myśli
wkradają się do głowy Kochanka!
„O litości!” – zawołałem w duchu –
„A jeśli Lucy umarła!”
Konie w rymach
Nie chodzi tylko o rymy – poezja nie musi być śpiewna, żeby była dobra. Jeśli wolisz coś bardziej podnoszącego na duchu, przeczytaj arabskie przysłowie o koniu.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał