Paardenpret

Strange Fits of Passion Have I Known

· The Equinest

Vrouw te paard bij nacht

Het stukje paardenpoëzie van vandaag werd in 1798 geschreven door William Wordsworth. Het gaat niet over paarden, maar ze spelen wel een rol in het verhaal dat hij vertelt.

Vreemde vlagen van hartstocht heb ik gekend

Vreemde vlagen van hartstocht heb ik gekend:
En ik durf te vertellen,
Maar enkel in het oor van wie bemint,
Wat mij eens is overkomen.

Toen zij die ik liefhad elke dag
Zo fris was als een roos in juni,
Ging ik op weg naar haar huisje,
Onder een avondmaan.

Op de maan hield ik mijn oog gericht,
Over de wijde wei;
Met snellere pas kwam mijn paard nabij
De paden, mij zo dierbaar.

En nu bereikten we de boomgaard;
En terwijl we de heuvel beklommen,
Kwam de dalende maan bij Lucy’s huisje
Steeds dichter, en dichterbij.

In een van die zoete dromen sliep ik,
Moeder Natuurs zachtste gave!
En al die tijd hield ik mijn oog
Op de zinkende maan.

Mijn paard liep door; hoef na hoef
Hief hij, en hield nooit stil:
Toen, achter het dak van het huisje,
Ineens de heldere maan verdween.

Wat voor dwaze, grillige gedachten glijden
Een minnaar door het hoofd!
“O hemel!” riep ik bij mezelf,
“Als Lucy eens dood zou zijn!”

Rijmende paarden

Het gaat niet alleen om rijm: poëzie hoeft niet zangerig te zijn om goed te zijn. Als je van iets opbeurenders houdt, probeer dan eens een Arabisch paardenspreekwoord.

Paarden in de poëzie

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel