Konie w sztuce
The Story of Captain, the Horse with the Human Brain – Dziękczynienie

Tę historię napisał George Wharton James i ma ona opierać się, przynajmniej w pewnej mierze, na prawdziwych wydarzeniach. Ta ostatnia część to podziękowanie Captaina dla ludzi, którzy go kochali.
Modlitwa dziękczynna Captaina
Modlitwa przybiera dwie formy: jedna jest prośbą, by na proszącego spłynęły błogosławieństwa, druga – dziękczynieniem za otrzymane błogosławieństwa. Kilka lat temu w gazetach opublikowano „Modlitwę konia”. Była to modlitwa błagalna. Ale – jeśli założyć, że koń ma inteligencję i zdolność ułożenia modlitwy – Captain nigdy nie musiał prosić o większość rzeczy wymienionych w tej modlitwie. Jego dobry pan sam mu je ofiarował, toteż modlitwa Captaina jest modlitwą wdzięczności. Każdy właściciel konia może jednak zamienić tę modlitwę w błagalną, odnosząc ją do własnego konia i sprawdzając, czy traktuje swoje zwierzę tak, jak traktowany jest Captain:
„Mój drogi Panie, dziękuję ci za całą twoją dobroć dla mnie po wszystkie dni mojego życia. Dałeś mi dobrą, czystą, pożywną paszę, dość wody, doskonałe schronienie, czystą, suchą ściółkę i boks dość szeroki, bym mógł się w nim wygodnie położyć. Każdego dnia szczotkowano i czyszczono mi sierść i skórę, przemywano chrapy, a grzywę i ogon utrzymywano wolne od rzepów, kołtunów i brudu.
_
Ty i ludzie, których najmowałeś do opieki nade mną, zawsze byliście dla mnie dobrzy. Mówiłeś do mnie łagodnie, zamiast na mnie krzyczeć. Wiele razy uspokajałeś mnie dobrym i krzepiącym tonem swojego głosu. Kiedy byłem zdenerwowany i przestraszony, zamiast na mnie krzyczeć czy mnie bić, uspokajałeś mnie i dodawałeś mi otuchy łagodnymi słowami. Głaskałeś mnie i pieściłeś i sprawiłeś, że czułem radość, służąc ci, bo cię kocham. Choć byłeś wobec mnie stanowczy i kazałeś mi wykonywać moją pracę, nigdy nie żądałeś więcej, niż mogłem dać. Nigdy nie szarpałeś wodzami, raniąc mi pysk, ani nie biłeś mnie okrutnie, jak widziałem, że robią woźnice, kiedy ich konie ciągnęły ciężkie ładunki pod górę. Zawsze starałeś się wyjaśnić, czego ode mnie chcesz, i nie biłeś mnie, nie kopałeś, nie tłukłeś ani nie przeklinałeś, kiedy nie rozumiałem. Byłeś dobry, ucząc mnie, łagodny, znosząc moją niewiedzę i błędy, i cierpliwy, kiedy powoli się uczyłem. Kiedy nie usłuchałem cię od razu, sprawdzałeś moją uprząż, ogłowie czy kopyta, żeby się upewnić, że wszystko jest w porządku.
Nigdy nie zadzierałeś mi głowy wypinaczem tak, że szyja sztywniała i nie mogła się swobodnie poruszać, i nigdy nie dręczyłeś mnie klapkami na oczy, które ocierały mi rzęsy, były za blisko oczu i nie pozwalały mi spojrzeć do tyłu, tak jak zamierzył to wielki Stwórca.
Nigdy mnie nie przeciążałeś ani nie przepracowywałeś; nigdy nie uwiązywałeś mnie tam, gdzie mogła na mnie kapać woda, ani tam, gdzie musiałbym zbyt długo stać w wilgoci, a w zimne dni zawsze nakrywałeś mnie derką. Moje kopyta zawsze były dobrze podkute; zawsze oglądałeś mi zęby, by mieć pewność, że są w dobrym stanie, i nigdy nie pozwoliłeś, by „lisie ogony” wbijały mi się w dziąsła i raniły mi pysk. Nigdy nie byłeś tak niegodziwy i okrutny, by obciąć mi ogon, tak że nie mógłbym się bronić przed muchami i komarami, i ani w nocy, ani w dzień nigdy nie uwiązywałeś mi głowy tak krótko, że była w nienaturalnej pozycji i nie mogłem nią swobodnie poruszać ani położyć się spać.
Zawsze dbałeś o to, bym miał dość czystej i chłodnej wody do picia, dniem i nocą, i troskliwie mnie doglądałeś, żebym nie zachorował. Choć kocham ciepłe słońce, nie uwiązywałeś mnie tam, gdzie w wielkim upale nie mógłbym znaleźć cienia. W zimie nigdy nie pozwoliłeś włożyć mi do pyska oszronionego wędzidła.
I choć jestem jeszcze młody i zdrowy i najwyraźniej przez wiele lat nie grozi mi, że stanę się słaby i bezużyteczny, dobroć, jaką już mi okazałeś, daje mi pewność, że kiedy stracę siły i sprawność, nie wypędzisz mnie na jakieś nędzne pastwisko, gdzie mógłbym umrzeć z głodu albo zamarznąć, ani nie sprzedasz mnie jakiemuś ludzkiemu bydlakowi, który będzie mnie bił i dręczył, by wycisnąć ze mnie resztki pracy, powoli zagładzając mnie na śmierć marną i skąpą paszą. Jeśli nie będzie można umieścić mnie tam, gdzie będę miał odpowiednią paszę i schronienie, wiem, że miłosiernie, łagodnie i szybko odbierzesz mi życie, i tak nawet w godzinie śmierci podziękuję ci z całego serca.
_
I choć jestem koniem, jestem pewien, że pamiętałeś, iż Bóg jest moim Ojcem i Stwórcą tak samo jak twoim – inaczej by mnie tu nie było – i że Jego Syn powiedział, iż Jego Ojciec Niebieski troszczy się nawet o wróble, z których dwa sprzedaje się za grosz, i że On sam na zawsze uświęcił stajnię tym, że w jednej się narodził i spoczął w żłobie w Betlejem. Tak więc w Jego Imię dziękuję ci za całą twoją dobroć dla mnie, przypominając ci Jego słowa: »Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili«.”
– Amen.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał