Paarden in de kunst
The Story of Captain, the Horse with the Human Brain – Dankzegging

Dit verhaal is geschreven door George Wharton James en zou op zijn minst gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen. Dit laatste deel is Captains dankwoord aan de mensen die van hem hielden.
Captains dankgebed
Een gebed kent twee vormen: de smeekbede, waarin wie bidt om zegeningen vraagt, en het dankgebed voor de zegeningen die al geschonken zijn. Enkele jaren geleden verscheen in de kranten een “Gebed van het paard”. Dat was een smeekbede. Maar – aangenomen dat het paard de intelligentie en het vermogen bezit om een gebed te verwoorden – Captain heeft nooit hoeven vragen om de meeste dingen die in dat gebed worden genoemd. Zijn goede meester heeft ze hem uit zichzelf gegeven, en dus is Captains gebed er een van dankbaarheid. Maar iedere paardeneigenaar kan dit gebed omzetten in een smeekbede door het op zijn eigen paard toe te passen en na te gaan of hij zijn dier behandelt zoals Captain wordt behandeld:
“Mijn lieve meester, ik dank u voor al uw goedheid jegens mij, alle dagen van mijn leven. U hebt mij goed, schoon en voedzaam voer gegeven, volop water, een volmaakt onderdak, schoon en droog stro, en een stal die ruim genoeg is om er comfortabel in te liggen. Elke dag zijn mijn haar en huid geborsteld en schoongemaakt, mijn neusgaten uitgewassen, en zijn mijn manen en staart vrijgehouden van klitten, knopen en vuil.
_
U en de mannen die u in dienst hebt genomen om mij te verzorgen, zijn altijd goed voor me geweest. U hebt zacht tegen me gepraat en niet tegen me geschreeuwd. U hebt me vele keren gekalmeerd met de vriendelijke en geruststellende klank van uw stem. Als ik zenuwachtig en bang was, hebben uw zachte woorden me gerustgesteld en bemoedigd, in plaats van dat u tegen me schreeuwde of me met de zweep sloeg. U hebt me geaaid en geliefkoosd en me de vreugde laten voelen u te dienen omdat ik van u houd. Hoewel u streng met me was en me mijn werk liet doen, hebt u nooit meer gevraagd dan ik kon geven. U hebt nooit aan mijn teugels gerukt en zo mijn mond pijn gedaan, en me nooit wreed met de zweep geslagen, zoals ik menners heb zien doen als hun paarden zware vrachten een heuvel op trokken. U hebt altijd geprobeerd uit te leggen wat u van me wilde, en me niet geslagen, geschopt, afgeranseld of vervloekt als ik het niet begreep. U was vriendelijk als u me iets leerde, mild in het verdragen van mijn onwetendheid en fouten, en geduldig als ik traag van begrip was. Als ik u niet onmiddellijk gehoorzaamde, hebt u mijn tuig, mijn hoofdstel of mijn hoeven nagekeken om te zien of er niets mis was.
U hebt mijn hoofd nooit met een opzetteugel omhooggebonden, zodat mijn hals stijf werd en niet vrij kon bewegen, en u hebt me nooit gekweld met oogkleppen die langs mijn wimpers schuurden, te dicht bij mijn ogen zaten en me beletten achter me te kijken, zoals de grote Schepper het bedoeld heeft.
U hebt me nooit overladen of overwerkt, me nooit vastgezet waar water op me kon druppen of waar ik te lang in de nattigheid moest staan, en als het koud was, hebt u me altijd met een deken toegedekt. Mijn hoeven zijn altijd goed beslagen geweest; u hebt altijd mijn tanden nagekeken om te zien of ze in goede staat bleven, en nooit toegelaten dat de naalden van “vossenstaarten” mijn tandvlees doorboorden en mijn mond pijn deden. U bent nooit zo slecht en wreed geweest om mijn staart af te snijden, zodat ik me niet tegen vliegen en muggen kon verweren, en u hebt mijn hoofd nooit, bij nacht of bij dag, zo strak vastgebonden dat het in een onnatuurlijke stand stond en ik het niet gemakkelijk kon bewegen of kon gaan liggen om te slapen.
U hebt er altijd voor gezorgd dat ik dag en nacht volop schoon en koel drinkwater had, en u hebt zorgvuldig over me gewaakt zodat ik niet ziek zou worden. Hoewel ik van de warme zon houd, hebt u me nooit vastgezet op een plek waar ik geen beschutting had als het erg heet was. In de winter hebt u nooit toegelaten dat er een bevroren bit in mijn mond werd gedaan.
En hoewel ik nog jong en gezond ben en het er niet naar uitziet dat ik de komende jaren zwak en nutteloos zal worden, geeft de goedheid die u me al hebt betoond me de zekerheid dat u me, wanneer ik mijn kracht en mijn kunnen verlies, niet in een of andere schrale wei zult zetten waar ik kan verhongeren of bevriezen, of me zult verkopen aan een of andere menselijke bruut die me zal slaan en kwellen om het laatste restje werk uit me te halen, terwijl hij me met slecht en te weinig voer langzaam laat verhongeren. Als het onmogelijk is me ergens onder te brengen waar ik goed voer en onderdak krijg, weet ik dat u op een barmhartige, vriendelijke en snelle manier een einde aan mijn leven zult maken, en zo zal ik u, zelfs in het uur van mijn dood, met heel mijn hart danken.
_
En hoewel ik een paard ben, weet ik zeker dat u eraan hebt gedacht dat God net zo goed mijn Vader en Schepper is als de uwe, anders zou ik hier niet zijn, en dat Zijn Zoon heeft gezegd dat Zijn hemelse Vader zelfs voor de mussen zorgt, waarvan er twee voor een penning werden verkocht, en dat Hij zelf een stal voor altijd heeft geheiligd doordat Hij in een stal werd geboren en in de kribbe in Bethlehem werd neergelegd. Daarom dank ik u, in Zijn Naam, voor al uw goedheid jegens mij, en herinner ik u aan Zijn woorden: “Voor zoveel gij dit een van deze Mijn minste broeders gedaan hebt, zo hebt gij dat Mij gedaan.”
—Amen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel