
Zeeuwse Trekpaard, czyli koń zelandzki, to stara holenderska rasa, która odegrała ważną rolę w powstaniu belgijskich i holenderskich koni zimnokrwistych.
Pochodzenie
Holenderskie i belgijskie konie zaprzęgowe są do siebie bardzo podobne, dlatego ich związki hodowców często przyjmują zwierzęta z drugiego kraju. Uważa się, że hodowla konia zelandzkiego rozpoczęła się na początku XVII wieku. Początkowo konie te hodowano nie tylko do zaprzęgu, ale też jako wytrzymałe konie robocze na potrzeby wojny, rolnictwa i górnictwa. Duża część holenderskiej gospodarki zależała wręcz od siły tych zwierząt. Były wysoko cenione aż do XX wieku, kiedy transport mechaniczny okazał się wydajniejszy. Po drugiej wojnie światowej konie zelandzkie stały się raczej końmi rekreacyjnymi i zaprzęgowymi.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15-16 hands
Co ciekawe, tradycyjnie ogony obcinano przy nasadzie, co nadawało tym koniom wyjątkowo masywny wygląd. Robiono to zarówno z przesądów (wierzono, że długi ogon odbiera koniowi siłę grzbietu), jak i ze względów praktycznych, bo były to konie zaprzęgowe. Na szczęście od 2001 roku obcinanie ogonów jest w Holandii zakazane.
Jak na tak dużego konia, koń zelandzki ma energiczny krok i mocne chody. Razem z holenderskim koniem zimnokrwistym, który się z niego wywodzi i często także bywa nazywany koniem zelandzkim, to jedyne rodzime konie zimnokrwiste w Holandii – niestety jest ich niewiele.
Budowa
Głowa mała (zwłaszcza jak na tak masywny tułów).
Nogi krótkie, z obfitymi szczotkami pęcinowymi.
Tradycyjne maści
Kara, gniada, skarogniada, kasztanowata i dereszowata
Temperament
Ze względu na rozmiar bywa uparty
Zwykle wrażliwy i dobrze reaguje na pomoce
Spokojny i wytrzymały
Użytkowanie
Zawody
Koń zaprzęgowy
Koń do ujeżdżenia
Rolnictwo
Więcej zdjęć


Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał