
Noriker, czyli koń norycki, od 2000 lat hodowany jest w Alpach i na przedgórzu Austrii. Konie te żyją w naturalnych warunkach górskich na wysokości 6000 stóp, przez cały rok przebywają na zewnątrz i rzadko dostają dodatkową paszę. Dzięki temu są niezwykle odporne.
Pochodzenie
Według tradycji rasa wywodzi się z Grecji, gdzie hodowano ciężkie konie bojowe – tradycję tę przejęli Rzymianie i zabierali ją ze sobą na podboje. Pierwsze konie noryckie miały przybyć z Rzymianami, gdy zajmowali te ziemie. Konie, które tu pozostały, rozmnażano i stopniowo coraz lepiej przystosowywały się do miejscowych warunków naturalnych – tak narodził się ciężki typ alpejski. Początkowo nazywano je pinzgauerami, a w 1900 roku nazwę zmieniono na Noriker; jeszcze dziś zdarza się, że duży typ określa się mianem pinzgauera.
Około 400 lat temu niekontrolowana dotąd hodowla koni noryckich ustała i objęto ją ścisłymi przepisami. Założono księgę stadną i stadniny przeznaczone wyłącznie do czystej hodowli konia noryckiego. Co ciekawe, praca w alpejskich lasach wciąż wymaga siły koni, bo tamtejsze warunki zwykle nie sprzyjają ciężkiemu sprzętowi. Dlatego XX wiek nie nadwerężył ich pogłowia tak bardzo jak w przypadku wielu innych ras zimnokrwistych.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.1 – 16.3 hands
Budowa
Głowa sucha, o cechach konia zimnokrwistego
Szyja mocna i umięśniona
Łopatka długa i dobrze ułożona
Klatka piersiowa szeroka i głęboka
Nogi prawidłowe, z suchymi stawami i niewielkimi szczotkami pęcinowymi
Tradycyjne maści
kasztanowata | gniada | kara | dereszowata | tarantowata
Temperament
Elastyczny i pokojowo usposobiony
Spokojny i wierny
Krzepki i pewny kroku
Użytkowanie
Koń roboczy
Koń pociągowy
Prace leśne
Produkcja mięsa
Sporty jeździeckie
Więcej zdjęć




Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał