
Koń banacki był dość rosłym, wartościowym koniem wierzchowym, używanym też w zaprzęgu i do prac pociągowych. Przypominał to, co dziś nazwalibyśmy ciężkim koniem półkrwi. Ta rasa już wymarła.
Pochodzenie
Była to duża rasa lekkiego typu z regionu Banat w zachodniej Rumunii. Powstała z krzyżowania koni nonius, norickich, ardeńskich, oldenburskich i lipicanów. Konie te stały się ważnymi zwierzętami dla miejscowej ludności i służyły głównie do prac rolnych.
Niestety wraz z modernizacją rolnictwa koń banacki, podobnie jak inne konie pociągowe, wyginął. Według DAD-IS rasa wymarła w 1920 roku – to ostatni i jedyny rok, dla którego podano dane o jej liczebności.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 15.3 hands
Włosie grzywy i ogona niezbyt gęste
Budowa
Ze względu na wpływ tak wielu ras nigdy nie uzgodniono wzorca.
Wyraźny kłąb
Zad pochyły
Nogi cienkie
Tradycyjne maści
Zwykle kasztanowata, gniada lub skarogniada
Maść była kasztanowata lub gniada. Włosie grzywy i ogona nie było zbyt gęste. Zdarzały się białe odmiany na głowie i kończynach.
Temperament
Posłuszny i chętny do pracy
Użytkowanie
Prace rolne
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał