
Krew arabska po raz pierwszy trafiła do rasy fryzyjskiej w czasach panowania hiszpańskiego w Niderlandach, pod koniec XVI i na początku XVII wieku.
Pochodzenie
Miejscowi fryzyjscy rolnicy musieli wtedy korzystać z hiszpańskich ogierów, w których płynęła krew arabska. Z tych krzyżówek powstawały niezwykle wysportowane konie, które można znaleźć wśród przodków kłusaka orłowskiego i koni rasy morgan.
Później, w latach 60. XX wieku, hodowcy postanowili jeszcze bardziej wzmocnić fryzyjskie linie krwi, dolewając krew arabską wybranym klaczom fryzyjskim. Chcieli zwiększyć siłę i wytrzymałość, a także pojemność płuc i serca, zachowując przy tym cechy budowy konia fryzyjskiego.
Cechy
Głowa o prostym profilu, wysoko osadzona
Szyja łukowato wygięta
Oczy żywe i inteligentne
Grzbiet mocny, łopatka silna i skośna
Nogi suche, umięśnione, ze szczotkami pęcinowymi
Kopyta dobrze rozwinięte
Budowa
Powinien zachować większość cech budowy konia fryzyjskiego
Tradycyjne maści
Zwykle kara, ale konie arabskie występują w wielu maściach.
Temperament
Wyraźny fryzyjski charakter, łagodny i wierny
Użytkowanie
Koń pokazowy
Koń do WKKW
Koń rekreacyjny
Koń zaprzęgowy
Przydatne linki
Friesian Horse Society
Canadian Friesian Horse Society
Więcej zdjęć


Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał