
Koń lokajski, nazywany też Lokaiskaya, to rasa wierzchowa pochodzenia azjatyckiego, hodowana w środkowym i południowym Tadżykistanie. Wyhodowało ją w XVI wieku uzbeckie plemię Lokai, chcąc uszlachetnić rodzime miejscowe rasy.
Pochodzenie
Wykorzystano różne linie krwi, między innymi konie jomudzkie, achał-tekińskie, karabairskie i arabskie. To chyba najniższa z ras Azji Środkowej, a jej budowa nie jest zbyt jednolita. W rzeczywistości hoduje się te konie bardziej ze względu na geny kręconej sierści niż jakąkolwiek inną cechę budowy.
W obrębie rasy wyróżnia się kilka typów, zależnie od miejsca hodowli. Konie z północy są zwykle bardziej toporne i masywne, a konie z południa mają szlachetniejszą budowę.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14.2 – 15.2 hands
Charakterystycznie kręcona sierść
Budowa
Głowa krótka o prostym profilu, ale bywa toporna i masywna
Szyja średniej długości, sucha, często nisko osadzona
Grzbiet prosty, szeroki i krótki
Klatka piersiowa głęboka i szeroka
Nogi nie zawsze prawidłowo postawione, ale mocne
Kopyta twarde
Tradycyjne maści
kasztanowata | siwa | gniada
Temperament
Czujny i żywy
Lojalny i wierny
Użytkowanie
Koń wierzchowy
Zwierzę juczne
Turystyka
Produkcja mięsa
Mleko
Więcej zdjęć

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał