
Tadzhikskaya Verkhovaya, czyli tadżycki koń wierzchowy, to typ wierzchowy hodowany przez około 30 lat w ZSRR.
Pochodzenie
Powstał m.in. z połączenia koni arabskich, pełnej krwi angielskiej i lokajskich. W pewnym stopniu jest to rasa sportowa, bo hodowano ją do miejscowej gry zwanej kokpar (w sąsiednich krajach – buzkaszi). To bardzo stara, wymagająca ogromnej sprawności (choć brutalna) gra, w której potrzebne są bystre i wysportowane konie.
Konie używane w tej grze mają zwykle w sobie domieszkę krwi mongolskiej – krzepkie, niewielkie kuce dobrze się do niej nadają. Prawdopodobnie oprócz wymienionych wyżej lżejszych ras, po zakończeniu radzieckich programów hodowlanych do linii krwi trafiły też konie mongolskie. DAD-IS nie podaje danych o ich liczebności, choć nie figurują jako wymarłe. Zapewne po zamknięciu stadnin konie trafiły do miejscowego pogłowia, w którym przetrwały ich geny.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14-15.2 hands
Budowa
Głowa sucha, o prostym profilu
Szyja długa
Klatka piersiowa szeroka
Łopatki skośne
Nogi suche
Kopyta twarde
Tradycyjne maści
Większość jednolitych maści
Temperament
Energiczny i inteligentny
Niezawodny i odważny
Użytkowanie
Jazda wierzchem
Sport
Lekka praca pociągowa
Transport
Produkcja mięsa
Mleko
Więcej zdjęć


Wideo
Zdjęcie u góry: Jeremy Weate, na licencji CC BY 2.0
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał