
Koń nokota to ocalała populacja dzikich koni z Dakoty Północnej, gdzie (wbrew ogromnym przeciwnościom) żyją na wolności od co najmniej stu lat.
Pochodzenie
Konie te były niezastąpione dla rdzennych mieszkańców regionu i cenione za siłę, gdy przychodziło im się mierzyć z końmi kawaleryjskimi. Rasa nokota przetrwała wyłącznie dzięki hojności przypadkowych ludzi, którzy pojawiali się na jej drodze.
W połowie XX wieku w południowo-zachodnim zakątku stanu, na ziemiach, po których wędrowały te konie, utworzono Park Narodowy Theodore’a Roosevelta. Przez dziesięciolecia park systematycznie usuwał konie, zgodnie z przepisami dotyczącymi zdziczałych zwierząt. Mimo usilnych starań parku najdziksze i najsprytniejsze konie nokota zdołały jednak unikać schwytania i utrzymać swoją populację. Co więcej, te nieustanne obławy dały rasę jeszcze silniejszą i odporniejszą – przetrwały tylko konie na tyle silne i zaradne, by wyżyć na badlandach.
Aktywiści lat 60. i 70. nie zapomnieli o koniach i przez mniej więcej 20 lat stado w Parku Narodowym Theodore’a Roosevelta w zasadzie zostawiono w spokoju. Aż do początku lat 80., gdy wprowadzono konie z zewnątrz, by zachęcić do krzyżowania, i znów zaczęto odławiać pierwotne konie nokota.
Na szczęście mniej więcej w tym czasie Frank i Leo Kuntzowie zaczęli je kupować, a gdy zrozumieli, jak wyjątkowe zwierzęta trafiły w ich ręce, zaczęli badać ich linie krwi. Niedługo później zwrócili się do władz Dakoty Północnej, wskazując na historyczną wartość tych koni dla samego stanu. Bracia Kuntzowie nazwali rasę nokota i założyli jej rejestr w nadziei na ocalenie jej linii krwi. Poświęcili tej pięknej rasie całe życie.
Rasa nokota jest bardzo zróżnicowana: niektóre konie są bardzo smukłe, lekkie i stworzone do zajęć wymagających wytrzymałości i zwinności, inne zaś są bardzo masywne – to przedstawiciele typu, którego dawni ranczerzy używali zarówno do pracy w polu, jak i pod siodłem. Wszystkie konie nokota są jednak zbudowane tak, by przetrwać i poruszać się w każdym terenie, dlatego mają proporcjonalnie duże, mocne nogi i kopyta.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14.1 – 15.1 hands
Łatwe w utrzymaniu, wymagają niewiele zachodu
Budowa
Szyja i grzbiet mocno umięśnione
Partie tylne charakterystycznie kwadratowe (patrząc od tyłu)
Zad mocno opadający
Wyjątkowo gęsta sierść zimowa i szczotki na nogach
Tradycyjne maści
Przeważają maści na bazie karej, a także dereszowate, stąd duży odsetek koni karodereszowatych i karych. Częsta jest też maść siwa, która u niektórych koni z czasem przykrywa wiele innych maści. Występują również maści skarogniada, gniada i maści na bazie kasztanowatej, w tym kasztanowatodereszowata. Dość często spotyka się maści bułane, w tym myszatą (grullo), bułaną z pręgowaniem (tiger dun), morelową bułaną (apricot dun) i bułaną dereszowatą. Stosunkowo częste są odmiany overo – od pełnego wzoru „medicine hat” przez łysinę na całą głowę po niebieskie oczy – a odmiany sabino zdarzają się sporadycznie. Wzór tobiano występuje tylko u mieszańców koni nokota. Charakterystyczne jest to, że sierść koni nokota nie płowieje nawet w ostrym słońcu.
Temperament
Bardziej skory do zabawy niż większość ras.
Spostrzegawczy i zawsze myślący, dzięki czemu dobrze dba o bezpieczeństwo swoje i jeźdźca.
Przetrwanie w naturze zależy od ścisłej współpracy w obrębie stada, a konie nokota są bardzo towarzyskie, życzliwe, inteligentne oraz szczere w tym, co komunikują i co robią – wszystko to sprawia, że łatwo je wyszkolić i cieszyć się wspólną pracą.
Użytkowanie
Wszechstronny koń rekreacyjny
Praca na ranczu
Ujeżdżenie
Skoki przez przeszkody
Powożenie
Praca w jukach
Nauka jeździectwa naturalnego przez obserwację koni
Specjalne podziękowania
Serdecznie dziękujemy Sethowi Zeiglerowi, który przygotował wspaniały zbiór informacji do tej strony. Większość podanych tu faktów pochodzi od niego, a więcej o nim i jego koniach nokota dowiesz się na jego stronie Zeigler Nokotas.
Przydatne linki
Więcej zdjęć


Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał