
Koń Bigourdan, znany też jako Navarrin, Navarran, Bigurd lub Tarbais, był dawną rasą, pochodzącą głównie z równin u podnóża Pirenejów w okolicach Tarbes. To francuska odmiana kuca nawarskiego, występującego w hiszpańskich Pirenejach. Z tego, co udało się ustalić, pierwotne konie nazywano po francusku Navarrin, a po hiszpańsku Navarra.
Pochodzenie
Ten urodziwy koń przez cały XVIII wiek cieszył się opinią eleganckiego wierzchowca. Był mały, ale silny i żywy, nadawał się do wszystkiego – od kawalerii po ujeżdżenie. Popularność utrzymał też w XIX wieku jako wierzchowiec armii napoleońskich. W tym czasie krzyżowano go najpierw z końmi arabskimi, by utrzymać kondycję stad, a później z końmi pełnej krwi angielskiej, w nadziei na zwiększenie wzrostu.
Oczywiście te krzyżówki zaczęły zmieniać pokrój rasy, a pierwotne linie krwi zaczęły zanikać. Pod koniec XIX wieku zaniechano hodowli, a konie wchłonęły księgi stadne koni angloarabskich.
Krewny konia andaluzyjskiego
Hiszpania i Francja nie leżą od siebie daleko, a krew potężnego hiszpańskiego Pura Raza stanowi podstawę tego odpornego kuca. Z czasem konie te stały się większe i smuklejsze, z cieńszą szyją, niższym grzbietem i ogólnie bardziej kanciaste. Były jednak lżejszymi i żwawszymi wierzchowcami, lepiej przystosowanymi do terenu górskiego.
Gdy rozpoczęto krzyżowanie z końmi arabskimi, ich barokowa krew uległa dalszemu rozrzedzeniu. Zaczęły nabierać cech mniejszych, suchszych i bardziej eleganckich koni, ponieważ konie arabskie, z którymi je krzyżowano (i zapewne ich potomstwo), świetnie czuły się w klimacie Pirenejów.
Wiele nazw
To odporne zwierzę przez całe swoje istnienie znane było pod wieloma nazwami. Nazwa koń Navarrin jest najstarsza i odnosiła się do pierwotnych koni pochodzących z Pirenejów. Najpewniej to ten sam pierwotny koń, którego Hiszpanie nazywają kucem Navarra. Po pierwszych krzyżówkach z końmi arabskimi nazwa zmieniła się na Spatian Horse. Po dodaniu krwi pełnej krwi angielskiej zmieniła się na Bangerous, Bangerurdins lub Bigourdan.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 14.2-15 hands – mówiono, że wyższe konie tracą harmonijne proporcje
Budowa przed krzyżowaniem z końmi arabskimi
Głowa duża, często o wypukłym profilu
Szyja mocna i łukowata
Tułów masywny
Ogon wysoko osadzony
Nogi cienkie i suche
Kopyta małe i mocne
Budowa po krzyżowaniu z końmi arabskimi
Głowa lżejsza, często z wypukłym czołem
Szyja długa i dobrze ukształtowana
Tułów szlachetny
Ogon wysoko osadzony
Nogi cienkie i suche
Kopyta małe i mocne
Tradycyjne maści
Wszystkie maści
Temperament
Poważny i silny
Energiczny i inteligentny
Użytkowanie
Jazda wierzchem
Transport
Kawaleria
Koń powozowy
Wyścigi
Więcej zdjęć

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał