
Koń wierzchowy KWPN, czyli holenderski koń gorącokrwisty, to stosunkowo świeża historia sukcesu: powstał z połączenia dwóch różnych ras, cenionych za konkretne zalety. Dziś używa się go we wszystkich dyscyplinach sportowych jeździectwa i powożenia, a ten starannie zaprojektowany koń okazał się pełnym sukcesem.
Pochodzenie
Wykorzystano linie konia gelderlandzkiego, znanego z dobrze zbudowanego przodu, i groningeńskiego, cenionego za siłę pod siodłem. Do tego dodano szczyptę pełnej krwi angielskiej dla odwagi i kondycji – i tak powstał współczesny holenderski koń gorącokrwisty. To nie jest stara rasa, ale bardzo szybko zdobyła renomę.
W 2006 roku związek KWPN wyodrębnił cztery typy, a typ wierzchowy, czyli półkrwi, podzielono na dwa: ujeżdżeniowy i skokowy. Razem stanowią one około 85–90% koni w księdze. Resztę tworzą rzadsze typy: zaprzęgowy i gelderlandzki.
Cechy
Średnia wysokość w kłębie 16 hands
Budowa atlety
Ruch prosty i elastyczny
Zrównoważony temperament
Wybitny w skokach przez przeszkody
Budowa
Głowa prosta, sucha
Szyja lekka, średniej długości
Przedramiona dobrze umięśnione, mocna łopatka
Tułów głęboki, z dobrze wysklepionymi żebrami, długi grzbiet
Mocny zad, dobrze ukształtowane stawy skokowe
Tradycyjne maści
Jednolite maści
Temperament
Hodowcy przywiązują szczególną wagę do temperamentu. Ogiery prywatnych właścicieli mogą kryć dopiero po przejściu rygorystycznych prób, obejmujących ocenę budowy, ruchu i temperamentu, oraz pod warunkiem ścisłej kontroli potomstwa.
Użytkowanie
Głównie jako konie sportowe
Ujeżdżenie
Skoki przez przeszkody
Jazda wierzchem
Przydatne linki
Gdzie kupić
Więcej zdjęć


Wideo
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał